کارل اشمیت

کارل اشمیت در سال ۱۸۸۸ در شهر پلتنبرگ آلمان به دنیا آمد. او در دانشگاه‌های برلین، مونیخ و استراسبورگ حقوق خواند و فعالیت دانشگاهی خود را در حوزه حقوق عمومی آغاز کرد. اشمیت در دانشگاه‌های مختلف آلمان تدریس کرد و به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین متفکران حقوق اساسی و نظریه دولت در قرن بیستم شناخته شد.

اشمیت در آثار خود تلاش کرد مبانی سیاست مدرن و ساختار دولت را تحلیل کند. در کتاب «الهیات سیاسی» (۱۹۲۲)، مفهوم حاکمیت را با توانایی تصمیم‌گیری در وضعیت استثنایی پیوند داد و جمله مشهور «حاکم کسی است که درباره وضعیت استثنایی تصمیم می‌گیرد» را مطرح کرد. در کتاب «مفهوم امر سیاسی» (۱۹۳۲)، سیاست را بر اساس تمایز میان دوست و دشمن توضیح داد و بر نقش تعارض در شکل‌گیری امر سیاسی تأکید کرد.

او همچنین در کتاب «قانون اساسی» (۱۹۲۸) به بررسی نظریه قانون اساسی و رابطه میان قدرت سیاسی و نظم حقوقی پرداخت. اشمیت در دوران جمهوری وایمار در مباحث مربوط به بحران دموکراسی و دولت مدرن فعال بود و بعدها به دلیل عضویت و همکاری با حزب ناسیونال‌سوسیالیست آلمان در دوره حکومت نازی‌ها با انتقادات جدی روبه‌رو شد.

اندیشه‌های اشمیت پس از جنگ جهانی دوم همچنان محل مناقشه باقی ماند. برخی متفکران از تحلیل‌های او درباره حاکمیت، وضعیت استثنایی و محدودیت‌های لیبرالیسم بهره برده‌اند، در حالی که دیگران به پیوندهای فکری و سیاسی او با اقتدارگرایی و ناسیونال‌سوسیالیسم نقد وارد کرده‌اند. آثار او بر فلسفه سیاسی، نظریه حقوقی و مطالعات مربوط به دولت و قدرت سیاسی اثرگذار بوده است.