سوزان نیمن

سوزان نیمن در ۲۷ مارس ۱۹۵۵ در شهر آتلانتای ایالت جورجیا در خانواده‌ای یهودی به دنیا آمد. او در چهارده‌سالگی دبیرستان را رها کرد تا به جنبش ضدجنگ ویتنام بپیوندد و علاقه‌اش به آثار سیمون دوبووار و ژان پل سارتر او را به فلسفه کشاند. نیمن فلسفه را در دانشگاه هاروارد خواند، مدرک کارشناسی را در ۱۹۷۷ و دکترا را در ۱۹۸۶ زیر نظر جان رالز و استنلی کاول گرفت، و در دوران تحصیلات تکمیلی نیز سال‌هایی را در دانشگاه آزاد برلین گذراند.

او از ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۶ در دانشگاه ییل و سپس تا سال ۲۰۰۰ در دانشگاه تل‌آویو تدریس فلسفه کرد. از سال ۲۰۰۰ مدیر بنیاد اینشتین در پوتسدام آلمان است و از آن زمان به یکی از چهره‌های شناخته‌شده روشنفکری عمومی در آلمان تبدیل شده است.

نیمن در حوزه فلسفه اخلاق، فلسفه سیاسی، فلسفه دین و تاریخ فلسفه مدرن قلم زده است. کتاب «شر در اندیشه مدرن: تاریخی دیگرگونه از فلسفه» (۲۰۰۲) او، که از زلزله لیسبون تا آشویتس را در پی می‌گیرد، مسئله شر را محور بازخوانی تاریخ فلسفه مدرن قرار می‌دهد. از دیگر آثار او می‌توان به «شعله آرام: یادداشت‌های یک یهودی از برلین» (۱۹۹۲)، «وحدت عقل: بازخوانی کانت» (۱۹۹۴)، «وضوح اخلاقی: راهنمایی برای آرمان‌گرایان بالغ» (۲۰۰۸)، «چرا بزرگ شویم؟» (۲۰۱۴)، «آموختن از آلمانی‌ها: نژاد و حافظه شر» (۲۰۱۹) و «چپ، بیدارگری نیست» (۲۰۲۳) اشاره کرد.

در کتاب اخیر خود، نیمن با تکیه بر میراث روشنگری و در دفاع از جهان‌شمول‌گرایی، پیشرفت و تمایز میان عدالت و قدرت، به نقد صریح میشل فوکو و کارل اشمیت پرداخته و استدلال می‌کند که بخشی از چپ معاصر با دوری از این آرمان‌های روشنگری به سوی سیاست هویت قبیله‌ای و شکاکیت نسبت به مفهوم پیشرفت رانده شده است. او همچنین منظم برای نشریاتی چون نیویورک ریویو آو بوکس، نیویورک تایمز و دی‌تسایت می‌نویسد.