خسرو باقری

خسرو باقری، زادهٔ ۱۳۳۶ در تهران، استاد فلسفه تعلیم و تربیت در دانشگاه تهران است. او کارشناسی خود را در دانشگاه علامه طباطبایی، کارشناسی ارشد را در دانشگاه تربیت مدرس و دکترای فلسفه تعلیم و تربیت را از دانشگاه نیو ساوت ولز استرالیا دریافت کرد. باقری در دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی دانشگاه تهران تدریس کرده و از چهره‌های اثرگذار در فلسفه آموزش و پرورش، تربیت دینی، فلسفه روان‌شناسی و بحث علم دینی در ایران است.

تمرکز اصلی باقری بر فلسفه تعلیم و تربیت، تربیت اسلامی، تربیت دینی، فلسفه روان‌شناسی، فلسفه علم، علم دینی، عاملیت انسان و نسبت دین با علوم انسانی است. او در آثارش کوشیده تربیت دینی را بر پایه مفهوم «انسان به‌مثابه عامل» بازسازی کند؛ انسانی که در موقعیت‌های واقعی تصمیم می‌گیرد و مسئولیت اخلاقی دارد.

در بحث علم دینی، باقری از رویکردی دفاع می‌کند که پیش‌فرض‌های دینی را در فرایند تولید نظریه‌های علوم انسانی مؤثر می‌داند، اما در عین حال بر حفظ روش تجربی و امکان گفت‌وگوی علمی با دانش جدید تأکید دارد.