حقهای فردی برگهای برنده سیاسیاند که افراد در اختیار دارند.
رونالد دورکین (۱۹۳۱ تا ۲۰۱۳) فیلسوف حقوق و فیلسوف سیاسی آمریکایی بود. او در آکسفورد جانشین اچ. ال. ای. هارت در کرسی فلسفه حقوق شد و با نقد پوزیتیویسم حقوقی و نظریههای «حقها بهمثابه برگ برنده» و «حقوق بهمثابه یکپارچگی» شهرت یافت. او در آثاری مانند «جدی گرفتن حقوق»، «امپراتوری قانون» و «عدالت برای خارپشتها» از برابری، کرامت انسانی و وحدت ارزشهای اخلاقی و سیاسی دفاع کرد.
رونالد مایلز دورکین در ۱۱ دسامبر ۱۹۳۱ در پراویدنس، ایالت رود آیلند، به دنیا آمد. او در دانشگاه هاروارد فلسفه خواند و سپس بهعنوان دانشجوی بورس رودز در کالج مگدالن آکسفورد به تحصیل حقوق پرداخت. پس از آن در دانشکده حقوق هاروارد درس خواند، دستیار قاضی لرنید هند شد و چند سال در یکی از دفاتر بزرگ وکالت نیویورک کار کرد. از ۱۹۶۲ در دانشکده حقوق ییل تدریس کرد و در ۱۹۶۹ در آکسفورد بر کرسی فلسفه حقوق نشست؛ کرسیای که پیش از او در اختیار اچ. ال. ای. هارت بود. در ادامه همزمان در دانشگاه نیویورک و بعدها در دانشگاه کالج لندن نیز تدریس کرد. او افزون بر کار دانشگاهی، سالها در «نیویورک ریویو آو بوکس» درباره مناقشههای روز، از جمله حقوق مدنی، آزادی بیان، تبعیض مثبت، سقط جنین و جنگ، مینوشت. دورکین در ۱۴ فوریه ۲۰۱۳ در لندن بر اثر سرطان خون درگذشت.
دورکین کار فکری خود را با نقد پوزیتیویسم حقوقی هارت آغاز کرد. به باور او، حقوق فقط مجموعهای از قواعد نیست؛ اصول اخلاقی نیز بخشی از حقوقاند و قاضی در پروندههای دشوار ناگزیر به آنها رجوع میکند. او در «جدی گرفتن حقوق» (۱۹۷۷) استدلال کرد که حقهای فردی «برگ برنده» در برابر خواست اکثریت و محاسبههای سودمندانهاند. در «امپراتوری قانون» (۱۹۸۶) نظریه «حقوق بهمثابه یکپارچگی» را پرورد: قاضی باید رویههای حقوقی گذشته را چنان تفسیر کند که بهترین تصویر اخلاقی ممکن از آنها به دست آید، همچون نویسندهای که فصلی به رمانی زنجیرهای میافزاید. او با این نگاه، از امکان «پاسخ درست» در پروندههای دشوار دفاع میکرد.
در فلسفه سیاسی، دورکین در «فضیلت برتر» (۲۰۰۰) نظریه «برابری منابع» را صورتبندی کرد. بر اساس آن، دولت باید با همه شهروندان با احترام و توجهی برابر رفتار کند و توزیع منابع باید نسبت به انتخابها و جاهطلبیهای افراد حساس و نسبت به بختهای ناعادلانه، مانند استعداد و خاستگاه خانوادگی، بیتفاوت باشد. او در «قلمرو زندگی» (۱۹۹۳) به بحث درباره سقط جنین و مرگ خودخواسته پرداخت و آنها را در پرتو ارزش مقدس زندگی و آزادی وجدان تحلیل کرد. در «آیا دموکراسی اینجا ممکن است؟» (۲۰۰۶) به بحران سیاست آمریکا پرداخت.
آخرین کار نظری بزرگ او «عدالت برای خارپشتها» (۲۰۱۱) است. دورکین در این کتاب، با الهام از تمایز آیزایا برلین میان روباه و خارپشت، میکوشد نشان دهد که ارزشهای اخلاقی، سیاسی و حقوقی به هم پیوستهاند و خوب زیستن با کرامت و عدالت گره خورده است. «دینداری در میان بیخدایان» (۲۰۱۳) که پس از مرگ او منتشر شد، بر پایه سخنرانیهای اینشتین او در برن نوشته شده است و استدلال میکند که نگرش دینی لزوماً به باور به خدا وابسته نیست و دفاع از آزادی دین باید بر «استقلال اخلاقی» استوار شود.