Elections and Black-and-White Thinking

Many of us have grown accustomed to black-and-white thinking. Instead of critique and analysis, our thought is more in pursuit of "long live" and "down with." Critique and analysis require weighing phenomena and illuminating the strengths and weaknesses of each, whereas black-and-white thinking is "all or nothing" thinking. Black-and-white thinking is a kind of intellectual color blindness. It is a way of thinking in which intellectual laziness replaces scrutiny and analysis, and all options are placed in separate packages of ''good'' and ''bad'' so that judgment about them is quick and painless.

But elections, in this context, present an intriguing intellectual opportunity, an opportunity that can reveal a major flaw in our way of thinking and make us aware of the necessity of eliminating it. Elections, especially Iranian elections, are a place where black-and-white thinking does not work. This is the reason for many of our confusions. We try to make a decision about a phenomenon with an old, habitual criterion, a phenomenon that seems to resist our judgment. No matter how hard we try, the knot of the problem remains untied. No matter how much we ask ourselves: "Is participation good or bad?" contradictory answers come to mind, which, looking from one side, both seem acceptable, and from the other, neither is acceptable! This is why we cannot decide resolutely and wholeheartedly.

But why? The answer is that the problem is not the ambiguity of the options, but the method of assessment. Many times when we are stuck in our judgments, it is our criterion that is flawed. A criterion based on false assumptions and rooted in incorrect intellectual habits. And elections are one of the places that reveal this flaw. In deciding to participate or not participate, the "long live and down with!" method does not work, and this is precisely the gray area where black-and-white thinking reveals its color blindness.

Of course, there are always those who, disregarding this obvious flaw, do not abandon the "long live and down with" method and make their decision with this same dogmatism. But this is not due to the simplicity of the issue or the black-and-white nature of the options; it is due to turning a blind eye to the shortcomings of this type of judgment. They have abandoned their thinking to the lap of dogmatism and, in their own estimation, choose the white from between black and white.

The reality is that neither of the options of "participation" and "non-participation" is absolutely good or absolutely bad (nothing in the world is), but rather both have shortcomings and advantages that, to understand them correctly, one must remove the black-and-white glasses, open the packages, and separate their good and bad. Then place them on the scales of critique, weigh them, and choose the one that is better overall. And this is a method that is unfamiliar to many of us who are accustomed to the emotional dualism of "support and enmity" or "love and hate." But elections are an opportunity to become acquainted with a third way, a non-emotional and evaluative perspective, and to practice it.

In this short discourse, my intention is not to confirm or deny either of the two options of "participating" or "not participating" (a task that would itself defeat the purpose), but to present, analyze, and lay out each of the options. Here, I will try to place both options on the scales of critique and assessment. Although I will ultimately share with the reader the viewpoint I have reached through this same method, undoubtedly, presenting this personal viewpoint will not be the goal of this discussion.

Some of those who favor participating in elections consider elections the scene of the absolute will of the people and regard holding them as a sign of comprehensive democracy and the means of implementing the people's will. There are also many who have pinned all their hopes on their desired president and lovingly await a different tomorrow. These people look at elections as a method for entrusting power to a hero. They imagine that a powerful politician is capable of changing everything and that the only issue is always his presence or absence, and that of people like him, who, if they come, will uproot the towering tree of problems and establish prosperity, freedom, and justice.

در حالی که باید دانست اولا صِرف برگزاری انتخابات در یک کشور به معنای دموکراتیک بودن سیستم حاکم نیست، بلکه انتخابات می تواند نهادی دموکراتیک در دل یک مجموعه غیر دموکراتیک باشد که در این صورت، البته با چالش ها، ضعف ها و محدودیت های خاص خود روبروست. از سوی دیگر، سر کار آمدن گزینه ای هر قدر مردم دوست و نو اندیش، تضمین کننده تحولات مثبت همه جانبه در یک کشور نیست. اختیارات رییس جمهور و هر صاحب قدرت دیگری، همواره از سوی فاکتور ها و اهرم های متعددی تحدید می شود که باید واقع بینانه آنها را هم در محاسبات خود راه داد. از آن گذشته، شوریده سر، از نامزدی حمایت کردن و او را با هزار عشق و امید به مسند قدرت رساندن و آنگاه به خانه ها ی خود رفتن و همه قدرت تفویض شده را بی پرسش و بی نظارت در دست او سپردن و امید معجزه از او داشتن شیوه ای است که ناکارآمدی خود را سال هاست که نشان داده است. انتخاب یک فرد و حمایت از او برای بدست گرفتن سکان مملکت، تازه شروع کار است و نظارت پیوسته بر او و تحقق شعارهایی که داده و همکاری با روندی که او شروع کرده است جزو لاینفکی از روند تحول است. از یک آدم بخصوص بیش از حد نمی توان توقع داشت. انسان ها دچار خطا در تشخیص و عمل، شیفتگی قدرت، سستی عهد و خودبینی می شوند و دستی که باید آنان را از چنین پرتگاه هایی نگاه دارد، نظارت و پرسشگری مردمی است. و البته اگر امکان پرسشگری محدود است، معنایش متوقف کردن این شیوه نیست.

در سوی دیگر معادله، مخالفان شرکت در انتخابات یا به اصطلاح «تحریمی ها» قرار دارند. اینها به هیچ گونه تحولی از طریق صندوق رای اعتقاد ندارند و بسا که مشارکت را مایه بد تر شدن اوضاع می دانند. بعضی ها می گویند:‌‌ «شرکت نمی کنم چون نمی خواهم به ظلم و جور، رای داده باشم». خیلی های دیگر، حرفشان این است که «من در انتخابات ''این رژیم'' شرکت نخواهم کرد». بعضی هم می گویند: «در انتخاباتی که در آن تقلب می شود یا گزینه ها از قبل تعیین شده اند، مشارکت من چه سودی دارد؟»

به هریک از این دغدغه های بجا، به اختصار می پردازیم. نخست اینکه صحیح است که مشارکت در انتخابات، تایید ضمنی درستی آن است و حتی ممکن است از آن، قبول مشروعیت یک نظام فهمیده شود. اما انتخابات، شرکت در ظلم و جور نیست، شرکت در توقف یا تضعیف ظلم است. در هر انتخاباتی، مردم به بهبود می اندیشند و امید دارند تا با ایجاد تحولاتی ولو در دل یک مجموعه ناسالم، برای کاهش رنج و الم و افزایش امید و عدالت دست به دست بدهند.

دیگر اینکه این نگاه که «در انتخابات این رژیم شرکت نمی کنم» متضمن یک فرض غلط است و آن این است که انتخابات «مال رژیم» است در حالی که انتخابات مال هیچ رژیمی نیست ـ حتی رژیم های دموکراتیک. انتخابات همیشه مال مردم است. برگزاری انتخابات حق مردم است و شرکت در آن مطالبه حق خویش است. اینکه انتخاباتی در دل یک نظام ستمگر و حتی به دست او برگزار بشود، معنی اش این نیست که انتخابات حق اوست. مفهومش آن است که آن سیستم، ناچار شده برای بقای خود، بخشی از اقتدار خود را مصالحه کند و بخش مصالحه شده، حق مردم است و حق، گرفتنی است. از آن گذشته، در گرفتن حقوق خود، امید به گسترش مطالبات و گرفتن حقوق بیشتر وجود دارد ولی در واگذار کردن حقوق خویش، هیچ امیدی نیست.

نکته دیگر اینکه نباید فراموش کرد اساسا انتخابات در تاریخ سیاسی جهان یک پدیده جدید است (دستکم در ۲۵۰۰ سال اخیر بعد از یونان باستان!) و گنجانده شدن آن در ساختار فرهنگی و معادلات سیاسی و اجتماعی کشورها، نتیجه رشد فکری جوامع و آگاهی آنان از حقوق خود و تلاش متفکران و فلاسفه و جانفشانی مردمان بسیاری بوده است. آنچه مسلم است این است که نظام هایی که اعتقاد به رای مردم ندارند اگر می توانستند انتخابات را تعطیل می کردند. پس برگزاری انتخابات، بر خلاف میل یک نظام دیکتاتوری صورت می پذیرد و این، پیروزیِ ـ ولو نسبیِ - مردم در تحقق مطالبات خویش است. اکنون واگذار کردن این پیروزی و عقب نشینی به نقطه صفر، کاری عاقلانه نیست.

The third point is the issue of fraud, predetermined results, and problems of this kind. Regarding fraud, it must be said that if fraud has occurred, it indicates that the available options are not equal in fulfilling the people's will. The fact that a government would resort to fraud and its inevitable risks for one person to come and another not to come means that the arrival of one of the options is more in favor of the people's wishes and to the detriment of the absolute power of the ruling system. And this negates the assumption that all options are the same. On the matter of fallibility, the exertion of pressure, deception, and so forth in elections, it must be said that all of these are true and possible, but they are part of the pathology and dangers facing the nascent sapling called elections. Compared to the history of thousands of years of oppression and autocracy, elections in our country are a newly grown institution and a young child, and from this perspective, its weakness and vulnerability are understandable. But the way to reform this sapling is not to uproot it! To completely shut down any system because it has developed a problem or been afflicted by blight is not a way to strengthen it; it is a method for its annihilation.

Considering the totality of the points presented, I consider participating in elections, despite all its difficulties and pathologies, to be the better and more correct option, while at the same time I respect the views of those who think differently from me and hold affection for them, because if there is any choice at all, it is ultimately for the realization of the principle of freedom of belief and respect for each other's human rights.

.

---

.

Elections and Black-and-White Thinking

Author: Sasan Habibvand

telegram.me/sasanhabibvand

.

---

.