اندیشهفلسفهخردگفتگوحکمتمعناپرسشفرهنگ
Mohsen Renani argues that Iranian society suffers from gender injustice: the closing of avenues and the dominance of taboos have forbidden dialogue while leaving paths like white marriage unchecked. The inability to manage these needs has increased social harms.

Mohsen Renani: These days everyone is worried about the dollar, and although my specialized knowledge is in economics, I am not at all worried about the dollar, because the dollar market has its own well-known rules, and the country's monetary sphere has its own authority, and that authority, advised by hundreds of people, is making its own efforts. If it is not being fixed, the problem must lie elsewhere. And most of us know where the problem lies, and much has been said about it, and because there was no receptive ear, we all grew weary and fell silent. But my concern has always been with spheres that have no authority, where the predicaments bite no one, and the neglect of those spheres is detrimental to our future development. We have spheres more sensitive and more critical than the dollar, most of which have been abandoned, and even the responsible officials sometimes deliberately cover them up. It is those spheres that are cause for worry, and we must think about them. This Nowruz, I had the opportunity to watch a documentary series by a young filmmaker concerning one of these silent crises of Iran. Watching that series reawakened the concern of past years and prompted me to write something about it.
Our society is one of the most problem-ridden societies in the realm of sexual matters, and also one of the most incapable societies in resolving the sexual needs of its citizens. This is while Islam, and specifically Shiism, is one of the most permissive Abrahamic faiths in the realm of sexual life. But we have neither adopted the Western model for resolving society's sexual issues, nor, unfortunately, have we been able to establish the very simple and permissive model of Islam (Shiism) in our social life. For this reason, we have become a complex and problem-ridden society from a sexual perspective, in which sexual oppression and injustice have become very deep and dangerous. Although this sexual injustice has existed throughout our country's history, today it has become very widespread. Once, injustice in the realm of sexuality and sexual life was confined to courts and aristocratic houses, and even if it existed at the societal level, its scope was smaller. Today, however, this injustice has a pervasive scope.
One example is that, according to the 2016 general census, there were about three million one hundred thousand women in the country who had lost their husbands due to death or divorce. The unjust tradition of our society is such that if a man loses his wife (even if he has children), he can easily and quickly remarry, and can even marry a girl who has not been married before. But the reverse of this tradition is hardly and rarely applied for women who lose their husbands. Therefore, a large portion of these three million one hundred thousand women will never again find the opportunity to marry and fulfill their emotional and sexual needs, and neither the government nor society has devised any solution to meet their needs. This is apart from the hundreds of thousands of girls who, because of two other unjust traditions—namely the tradition of "men proposing to women" and the tradition of "the woman being younger than the man"—never find the opportunity to marry. This injustice exists because the laws and traditions of our society have left open and respected only one path for meeting the sexual needs of its population and have closed all other reasonable paths. Imagine a law being passed declaring that people in society are only allowed to eat kebab to satisfy their hunger, and anyone who eats anything other than kebab to fill their stomach is a criminal. It is clear that people's physical needs, tastes, means, and abilities differ, and each person should eat food appropriate to their own circumstances. Thus, prescribing kebab for everyone is an injustice to parts of society. It is obvious that in such a society, the crime of "omnivorous eating" would become very widespread. Wherever you go, you see people secretly munching on something that is not kebab! The story of sexual need is of the same kind. Our society has placed one path before its youth: "permanent, legal, official marriage," and this with all the cumbersome formalities like various expensive celebrations, the parties' comings and goings, heavy dowries, terrifying mahr sums, and most importantly, enslaving laws. It is clear that with these economic conditions, the possibility of such marriages decreases day by day, and when society and the country's management system have not provided an alternative solution, society finds a solution for itself, first secretly and then gradually openly. "Prostitution" has been the historical, cheap, and readily available solution that has existed in all societies in response to economic and sexual injustices. "White marriage" is also a modern solution that a part of today's young generation in our society has chosen in response to sexual injustices and to escape incorrect customary laws and traditions. Quite simply, when we close off all legal, ethical, and humane paths for fulfilling one of the important human needs, the excluded and overlooked are forced to resort to unconventional solutions.
And the pity is that now, when our young generation has managed, at great cost, to free itself from the shackles of cumbersome historical constraints and traditions and create a solution for itself called "white marriage," our administrative and legal systems have still, to this day, been incapable of granting official recognition to this solution—which is almost the same as "nikah mu'atat" that has a precedent in Islam and has been endorsed by some Shiite jurists—and allowing those who wish to experience this path to at least make a simpler choice with more limited responsibility, with peace of mind, without the need for secrecy, within the framework of the law, and with the ability to officially follow up on the subsequent consequences of this method.
But the reality is that we are very incapable of making a decision on this matter. "Woe to us! Should we allow white marriage to become legal?"; this is probably the sentence that passes through the minds or is uttered by many of our officials and legislators when they think about white marriage. And of course, due to this very inability to find alternative legal solutions, white marriage or various types of relationships outside official marriage are rapidly spreading beneath the skin of society, and certainly many women in our society are harmed along these paths.
Now tell me, why does our society have no solutions and why does it not discover or invent new approaches to solve its own problems in this area? My answer is: because it is incapable; because it has not practiced dialogue on its serious issues; because in the realm of sexual matters, it has created such taboos and forbidden zones that it has been robbed of the power of dialogue in this domain. Indeed, is it not worth asking, "Why, in our society, which considers 'virginity' a fundamental value in marriage—and how many lives have been ruined because of it, and how many murders have been committed—is the necessary education about virginity not provided, and why, for instance, has no book, class, workshop, conference, film, academic meeting, or counseling center been established on this matter?" I believe that prohibitions and taboos are the principal obstacles to rationality in a society, and a society's inability to engage in dialogue allows these prohibitions and taboos to continue ruling powerfully for successive generations.
Now tell me, if society is incapable, why does the government not set about finding and introducing various legal solutions to resolve these predicaments? My answer is: because the government has been bogged down in the grip of the traditional jurisprudential and seminary system, mired in past centuries, and even after forty years, during which all educational systems and institutions have been in its hands, it has still not been able to create a discipline of "social jurisprudence" or "macro-jurisprudence" (akin to macroeconomics) in the university or the seminary to find jurisprudential solutions for resolving social predicaments of this kind and gradually achieve a system of thought in the field of "social jurisprudence" and "macro-management jurisprudence." Again, I see the root of this incapacity in the rulers' fear of "dialogue" about important issues. Our rulers are terrified of dialogue about our fundamental issues, and they have carried this terror with them for forty years, and for forty years they have kept us wandering.
Therefore, "incapacity for dialogue" as a national predicament is one of the main obstacles to our development; but when we enter the realm of sexual issues, it is no longer incapacity but rather resembles a kind of paralysis; and of course, this problem is not only in the media and the government, but the main issue is the inability of the family and then the school to create a calm and secure environment for dialogue about sexual matters.
The incapacity goes further, to the point that our families are even unable to teach children the names of sexual organs, and children must learn the names of these organs in the alley, at school, and in the obscenities that adults hurl at each other on the street. I do not know whether one can expect a society that readily utters the most vulgar obscenities on the street and where such vulgar obscenities are abundantly used in its business environments, yet is incapable of teaching its child the names of sexual organs within the family, to move toward an indigenous model for delineating its sexual system through a national dialogue? I fear that as soon as the dialogue begins, first sarcasm and then profanity will replace conversation.
We do not forget that the former president repeatedly said in conversations with foreign journalists that we do not have homosexuals in Iran. This statement itself exemplifies a kind of incapacity, where we do not even want to admit in thought that our society is a problem-ridden society and that our solution is still to cover up the issues. After all, is it possible that in a society where lying is widespread, bribery has become normalized, backbiting, malevolence, alcohol consumption, marital infidelity, and other moral vices are rampant and, in some cases, more prevalent than in other societies, one moral vice (homosexuality) would suddenly be zero? Let us not doubt that to the same extent that lying is more prevalent in our society than in others, other moral vices are also more widespread. And this in a society where the writings of its great literary figures are filled with love stories involving beardless youths, and where, for example, its great Saadi, in his facetiae, has numerous poems on sexual relations between men. There was a time when our solution regarding AIDS patients was also to cover up and deny the problem, and even now, its real statistics remain confidential. But let us move on.
Honestly, what percentage of our fathers and mothers possess the necessary skills for the sexual education of their children? And alas, this incapacity has spread to the managerial levels and government executives as well. And so it is that we dare not include a lesson, a book, or an educational session called “Sexual Skills” in our school curricula, so that our children might acquire the skills needed to cope with abnormal situations. Truly, why is the prevailing assumption among us, and even our elders, that “sexual skills education” means teaching children sexual promiscuity? Imagine if it were announced that firefighting classes must be held in all Iranian schools, and then we protested, “Oh, you want to teach our children how to set fires!”
Yes, those who obstructed sexual education for our children in schools will be held responsible for the children who are abducted, the children who, due to a lack of awareness about sexual matters, are incapable of protecting themselves, the children who are sexually abused, and the children who have been abused but hide it and therefore suffer further abuse.
It is time to free the next generation from incompetence in the sexual domain; and it is time to teach our children sexual self-protection; and is it possible to learn the skills related to sexual protection without talking about the issues surrounding it? As long as conversation about sexual matters remains taboo and forbidden and does not enter the home, the school, and the national broadcaster, there is no possibility of finding any solution for our present and future dilemmas in this area. Now that the government is preoccupied with its own affairs and its main concerns are focused on security issues, and it does not even have the power, energy, or opportunity to seriously address managing a great danger like the “water crisis,” and has therefore completely abandoned other important social problems to their own devices, it is the turn of families and civil institutions to roll up their sleeves, engage in dialogue about their social issues, and find solutions for them. Planning for the sexual education and skill-building of children under current conditions is beyond the capacity of official institutions and government bodies, especially the Ministry of Education.
Our society is one that is simultaneously undergoing transition in various cultural, economic, and political domains, and every transition leaves behind its own level of chaos, abnormality, or anomie. For this reason, in the sexual domain as well, society is entering a hysterical (emotionally-dramatic) transitional period that can be very harmful and costly for our children. So we must prepare and empower our children from now on to enter such a society. A few minutes are enough to abuse a child, but educating that child requires months of training, and repairing the psychological damage of abused children takes years. Now that our policymakers are terrified of addressing this issue and talking about it, we must start the conversation ourselves and help families and our children gain the necessary readiness to manage their own sexual domain. Therefore, to begin and to draw families’ attention to this important issue, my simple suggestion is to introduce the educational series “A Simple Suggestion” to every family you know that has children and adolescents under 15 years old. Also, recommend that every couple who will soon have a child, and every nursery school teacher and every elementary school teacher you know among your relatives and friends, watch this (free) series. And let school and kindergarten principals screen it for their educators and teachers. If only the Ministry of Education would recommend watching it for all elementary and preschool teachers. You can access all episodes of the educational series “A Simple Suggestion” through the link below:
https://www.aparat.com/pishnahad_sade
After watching this educational series during the Nowruz holidays, in a call I made to thank its director (Mr. Yaser Arab), I learned that, unfortunately, this series had no financial sponsor, and the IRIB and other cultural custodial institutions refused to provide financial support for it. Even after production, the IRIB refused to broadcast it. The director, of course, said that many managers privately commended me, but none were willing to offer financial support or institutional backing for its release through official media. And this, of course, is itself testimony to the incapacity of our policymakers and officials who, while believing that such a series is beneficial for educating our children, lack the courage to stand behind it, support it, and broadcast it on official media. Therefore, now that a young director has shown courage and diligence, has taken the camera into the hidden recesses of the unspoken secrets of Iranian culture, and has brought the issue of our inability as Iranians in the realm of sexual education into the light—especially since he did this without the support of any individual or institution and entirely with personal motivation and expense—he must be particularly commended. And so it was that I resolved to introduce this 21-episode educational series. It is clear that the narrative and approach presented in this series is, of course, one of the existing scientific approaches, and other experts and specialists in this field may recommend other approaches to the issue. But the very fact that a wide range of concealed, forbidden, and neglected issues have been raised in this series, brought to light, and have generated questions, is a major first step that paves the way for subsequent efforts.
Let us join hands so that the educational documentary series "A Simple Suggestion" reaches all families with children, all mothers and fathers who will soon have children, and all educators and teachers who work with children, and let us recommend that they watch it. If each of us ensures that we have caused one parent with a child, or one educator, or one teacher to see this series, we have achieved a "small success" which, when multiplied, has great national effects and can, like a domino, bring about intellectual and behavioral changes in Iranian families. God willing. .
.
Psychology
Economic Sciences
Religion
Economic Sciences
Religion
Discussion41 comments
آقای بهرنگ پیر شما گفتید: یعنی شما ضمن این که تلویحا ادعا می کنید زن یک کالای جنسی برای مرد است، عقیده دارید که این کالا باید گران تر فروخته شود و به قول خودتان “سهل الوصول” نباشد. من نمیتوانم درک کنم چه طور یک خانم، یک زن، ادعا می کند که یک کالا برای مردان است. موضع کاربر سمیه که سازگار با فرهنگ ایرانی و خوشبختانه مقابل تجدد قرار می گیرد که کاملا برعکس استنتاج شما از گفته ایشان است! آیا شما فرهنگ ایرانی و دیانت را می خواهید با تاراج ارزش انسانیت بوسیله مواضع غیر عقلی مدرنیته می خواهید عوض بفرمایید؟ چه خطای آشکاری!
به خاطر ایراد فنی صدانت مجبورم اینجا پاسخی بدهم به آخرین پاسخی که "سمیه" به من داد. در اصل باید این امکان وجود داشته باشد که پاسخ ها زنجیروار ادامه پیدا کند که متاسفانه این گونه نیست. شاید هم ایراد از مرورگرهای من باشد. نمی دانم. به هر حال اینجا پاسخ می دهم. کاربر "سمیه"! موافقم که ادامه ی این بحث من و شما به جایی نمی رسد. شما مجددا تناقض گفته اید. اول می گویید زن کالا نیست و در جمله بعدی تان آن را نقص کرده اید! این دیگر ربطی به ادبیات ندارد جانم. این یک حساب دو دو تا چار تا ست. چه طور خود به این تناقض گویی پی نبرده اید... در ضمن من ادبیات دان هم نیستم! لحن کلامم بیشتر به خاطر این است که جایی برای سوء تفاهمات باقی نگذارم. از من پرسیدید "شما چرا؟" به ذهنم رسید که مگر ایشان من را می شناسد؟! یا با همین دو تا نظر و پاسخ به اعماق کم عمق ما آشنایی پیدا کرد! اصلا یعنی چه "شما چرا؟" این چه قضاوتی است؟ من چرا چه؟!
ضمن همدلی با نظر کاربر سمیه ، چرا تصور می فرمایید چنین گفتگویی در محدوده نظرات در چنین فضایی امکان پذیر است. روشن است که فضا و محدودیت سبب می شود تلگرافی سخن گفته شود. مفاهیم عمیق معنوی ارائه شده در نگاه خانم سمیه را در این محدوده نمی توان مطرح نومد. زن مسلمان انسانیت و بندگی خود را در تعریف انسان صادق، وظیفه شناس، اخلاقی در رابطه عاشقانه و مسئولانه با همسرش محقق می سازد.
پاسخ روشن است این فضا محدود امکان طرح چنین مفهوم چند وجهی را به ما نمی دهد
جناب بهرنگ پیر آنچه که سرکار خانم سمیه در معنای غیرت به کار برده اند در واقع جوانمردی است .در زمان جنگ بین ایران و عراق می دیدیم که جوانها چگونه با جوانمردی در مقابل دشمن می ایستادند که ذره ایی از آب و خاک ایران در دست عراق نیافتد. یک خانم نجیب جوانمردی در یک مرد را می پسندد. هنگامی که جنابعالی از یک خانم نجیب سوال می فرمایید که چون قانون بازار آزاد را خود می دانید ! چه کسانی نرخ قانون بازار آزاد را می دانند؟ جزمردان هوسرانی که هر روزه نرخ تعیین می کنند. مشخص است که به آن خانم برمی خورد.آن خانم از کجا قانون و قیمت بازار آزاد را می داند؟ به نظربنده پرسیدن از یک خانم اصول رعایت ادب خاص خود را می طلبد .احتمالا شماچرا؟را برای همین بکاربرده اند. تعریف غیرت - ویکیپرسش http://www.wikiporsesh.ir/%D8%AA%D8%B9%D8%B1%DB%8C%D9%81_%D8%BA%DB%8C%D8%B1%D8%AA
سپاس از استاد گرامی مقاله شمابسیار عالی بود. به مطلبی اشاره کردید که واقعا مسئولین ما شهامت پرداختن به اونو ندارن. جامعه ما همیشه دچار افراط و تفریطه. همین عدم توجه به آموزشهای جنسی باعث شده که آمار طلاق، فحشا و کودک آزاری در جامعه ما بر خلاف جوامع پیشرفته رشد سریع و سعودی داشته باشه. متاسفانه ظاهرگرایی بیش از حد و زندگی تجملاتی نسبت به 30 سال قبل خیلی بیشتر شده. اینو از ظاهر مردم تو خیابون هم میشه متوجه شد. در عوض کیفیت زندگی و روابط اجتماعی بسیار افت کرده. به طوری که ایرانی ها جزو عصبی ترین مردم دنیا هستن.
آقای ساسان این ها که می فرمایید طبق نظر جامعه شناسان حاصل مدرنیته است اما در ایران توجه به این ندارند که ایران دارای روابط ساختار های مدرن است و خشنونت و فحشا نتیجه مدرنیته است. اگر چه برخی مطالبی که شما گفتید البته با در نظر گرفتن رفتار شبه مدرن و در حد اقلی سنتی و ترکیب نامتجانس فرهنگ ایرانی با فرهنگ غرب ترکیب ناهمگونی ساخته است.
اگر برخی تصور می کنند که استاد دانشگاه و نظریات روانشناختی مدرن مسأله حل می کند به نتیجه سخنان این افراد در جاهایی که این نظریات مبنای سیاست گزاری است سفر کنند و خود تجربه بفرمایند. به عاطفه در شرق و بیرحمی cosmopolitanism در غرب نظر بیاندازند. دانشجوی شهرستانی دانشگاه تهران و یا جوان بی بضاعت جنوب شهری در کلاسهای فلسفه در مواجه با اساتید تحت تاثیر قرار می گیرد و نظرات را باور می کند. پز دادن با قایم شدن پشت نام مواضع دانشگاهی بسیار جذاب است من هم آن را حس کرده ام. اما وجدان علمی و صداقت فردی چه می شود؟ ما نمی دانیم که نتیجه این نظریات در جوامع دیگر چه بوده است؟ تخریب خانواده، بی احترامی به پدر و مادر، روابط بی بندو بار جنسی، فساد ، و خشونت را نه از طریق رسانه با تجربه زیسته بایست دریافت . اما هیچ مشکلی در برابر شیرینی اظهار نظرهای علمی و خود را در موضع روشنفکری قرار دادن تاب مقاومت نمی آورد. از این لحاظ انگشت شمارند تحصیلکردگانی که جرات مخالفت و اظهار نظر بر خلاف مد روز را به خود بدند. از این جهت اقبال ها، شریعتی ها، جلال ها و دیگران را بایست مطرح نمودو جوان روستایی و یا دانشجوی جویای نام را با الگوی غلط تبدیل به دشمنی برای فرهنگ شرق و ارزش های خانوادگی پدر و مادرش نکرد.
تا حدودی درست می فرمایید دوست عزیز. مصرف فکر دیگران چاره ی کار ما نیست و وضع را بهتر نمی کند. تفاوتی هم نمی کند این فکر غربی باشد یا شرقی. این فوبیا هم چیزی را حل نمی کند که ما بگوییم آنجا همه شر است و اینجا همه خیر! هر جا فکر نباشد هم شر است و تاریکی. نمی دانم چرا اقبال و شریعتی و آل احمد را اسم برده اید. من هم البته مثل شما متاسفم از این که متفکرانی که واقعا خودشان در فضا و زمان خود به تفکر عمیق بپردازند و افکار پیشینیان را نشخوار نکنند کم شمار اند. پی نوشت: در مورد اصطلاح کازموپولایتانیسم که در ابتدای نظرتان از آن یاد کردید البته من چیز زیادی نمی دانم و فقط در حد ویکی پدیا اطلاع دارم! فقط به نظرم رسید که چه طور می شود از بی رحمیِ (به کسره ی اضافه بعد از "ی" توجه کنید) کازموپولایتانیزم حرف زد؟ یعنی چرا این بی رحم است؟ وام دار شما خواهم بود اگر کمی رهنمایی کنید یا مرجع مناسبی برای مطالعه معرفی کنید. متشکرم جناب/سرکار "ه"
من چند تا از ویدیو های این عزیزان رو دیدم.ازشون واقعا تشکر می کنم .جز کار هایی است که در ایران به شدت به اون نیاز هست.دمشون گرم.
این را هم در نظر داشته باشید ضمن این که کلیت کار ایشان قابل ستایش و تقدیر است، نباید نقایص ان نادیده گرفته شود. این بحث نسبتا در جامعه ایرانی جدید است و باید با نقد و بررسی بیشتر، پخته تر شود. نظرات خود را برای سازندگان بفرستید و در صورت تمایل برای دیگران هم به اشتراک بگذارید.
جناب [ غیرت] مرد . همه ما او را کشتیم . زنان خود را تبدیل کردند به کالا و ابزار جنسی مردان تبدیل شدند به خریداران این کالای ارزان علمای اخلاق نیز غیرت را چنین تعریف كرده اند، غیرت و حمیت، یعنی تلاش در نگهداری آنچه كه حفظش ضروری است، این صفت در قالب مطلوبش از شجاعت، بزرگ منشی و قوت نفس انسان سرچشمه می گیرد و یكی از ملکه های نفسانی انسان و سبب مردانگی است و مرد بی غیرت از زمره مردان خارج است. اگر غیرت بری با درد باشی وگر بی غیرتی نامرد باشی
نگهداری از یک چیز، یعنی ان چیز مال من است. یعنی من مالک ان هستم. یا شاید من مالک جزیی از ان باشم و اجزای دیگرش مال دیگران باشد؛ یعنی یک مال اشتراکی، مثل سرمایه های جمعی. حالا با این حساب، شما برای ما روشن کنید که چرا یک انسان را مایملک انسان یا انسان های دیگر می دانید؟ ضمنا این را هم در نظر بگیرید که وقتی شما می گویید باید چیزی را حفظ و نگهداری کرد، دارید اذعان می کنید که ان چیز توانایی نگهداری خود را ندارد. حقیقتا گیج شدم. لطفا کمی موضوع غیرت و نگهداری را برای من باز کنید. متشکرم.
ارسال نظرات با اسم متفاوت به خاطر فضای نامناسب سایت است. قاعدتا باید حساب کاربری ای وجود داشته باشد و کاربران با اسم ثابتشان نظر بدهند که متاسفانه الان این گونه نیست. ما هم گاهی عجله داریم و اسم خود را مخفف می نویسیم و گاهی هم کامل. به هر حال من همان بی پی یا ب پ هستم!
عزیزان! والله ما با آسیب های جدایی از یک شریک عاطفی ناآشنا هم نیستیم. توی همین شهر با شما داریم زندگی می کنیم. من از جماعت حاضر می پرسم راهکار شما برای غرایز انسانی که از بدو بلوغ و حتی قبل از آن، این احتیاج را در خود حس می کند چیست؟ لطفا تئوریک برخورد نکنید با سوال. شرایط و وضعیت حال حاضر زندگی شهری ایران برای همه ی ما مشخص است. تنها پاسخ اجتماع مذهبی ایرانی این است که صبر کن! تا 18 سالگی در مدرسه و بعد حداقل 4 سال دانشگاه و برای پسرها 2سال هم سربازی اجباری، و بعد... نتیجه ی این راهکار را هر روز دارید تماشا می کنید. حتی غیر مذهبی ها هم سخت گیری های خودشان را دارند. به بهانه ی آبرو و حیثیت و شان و... اجازه ی تعاملات آزاد به نوجوانان و جوانان داده نمی شود. ما در همه ی امور قلاده مان را به دست غرب سپرده ایم و حالا فقط چند تا چیز را نگه داشته ایم: قورمه سبزی، آبروی خانوادگی، تعارفات و... بقیه را شما بگویید! نمی شود از یک طرف احساسات و غرایز را در رقابت لحظه به لحظه با مد و تکنولوژی و رسانه ی غربی بیدارتر و تشنه تر کرد و از آن طرف راه ارضای ان را سد کرد. کمی از نظریات فضایی فاصله بگیرید. به آمار رسمی وزارت بهداشت در زمینه ی گسترش ویروس ایچ آی وی که منجر به بیماری ایدز می شود توجه کنید. الگوی انتقال این ویروس که زمانی از طریق سرنگ های آلوده در بین معتادان بود، امروز به سمت روابط جنسی حفاظت نشده کشیده شده است. آمار رسمی را در ضریبی بزرگتر از 1 هم باید ضرب کرد تا حدود آمار واقعی معلوم شود. چرا تعارف می کنیم؟ بارداری های ناخواسته و سایر عفونت ها و بیماری های انتقال پدیر از راه ارتباط جنسی را هم به این لیست اضافه کنید. و در نظر داشته باشید که چون این ارضای مخفی و غیررسمی دور از شرایط مساعد و کنترل شده است، پیش زمینه ی بزه و جرایمی را هم می تواند فراهم کند. نگویید تا حالا نمونه هایش را نشنیده اید و ندیده اید.
شما انتظار دارید همچو مسأله ای در دو خط کامنت ارائه شود!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
زندگی مومنین خدا پر از امید عزت نفس و سرور و زندگی غربی پر از اضطراب نگرانی و افسردگی است. تجربه زندگی غربی و متجددانه پر از افراط و تفریط و صدمه روحی است.زندگی دینداری عقلانی پر مهر و صفا ست. زندگی عشق ورزیدن به مردم و خانواده است. زندگی غربی زندگی فردی و زندگی دیندارانه زندگی وظیفه شناسی و خدمت به جامعه است. در حین خدمت به جامعه فرد هم رشد می کند.
تا آنجا که ممکن است باید تنهایی را تحمل کرد و باز هم تا آنجا که ممکن است نباید دست به خلق موجود دیگری زد. اینجا وحشتناکترین جای ممکن است. هر کاری بکنید، هر راهی بروید، رنج در کمین شماست. همین نیاز جنسی میتواند عامل بزرگترین بدبختیها برای خودتان و دیگران شود؛ اگر هم به هر دلیل نتوانستید از این لذت بهرهمند شوید، باید تبعات زیانبار آن را بر روح و روان خود بپذیرید. در کشور ما آن طور که آمار میگوید تعداد دختران چندین برابر پسران است و هیچ تناسبی در این مورد برقرار نیست (قابل توجه مدافعان برهان نظم) یعنی اینجاهیچ تضمینی نیست که حتی همسری نصیبت شود(حال خوب یا بدش بماند). این را هم در نظر داشته باشید که نیاز جنسی از سطح یک نیاز بیولوژیکی فراتر رفته و وارد مراحل پیچیدهتری شده است. یافتهها نشان میدهد عامل بیشتر طلاقها در جامعهی ما ریشه در رابطهی جنسی و نارضایتی زوجین از نوع اجرای آن دارد و این نشان میدهد که ما هنوز برای پیچیدگی این رابطه،آمادگی لازم را نداریم.
این بیان شما در اروپا معضلات بزرگی ایجاد کرده. رو به عقلانیت و فطرت انسانی و کلام حق بیاوریم.
این تصویر مادی انگاری است. جهان باورمندان این زندگی را منهاج ترقی و پر از امید تصویر می کند.
کلینیک های سکس تراپی برای همین ایجاد شده است. زوجین که مشکل ارتباط دارند اگر به یک کلینیک معتبر مراجعه کنند،خیلی ازمشکلاتشان حل می شود.
- خانم نازنین گرامس سوال خوبی کردید . سوال اینست : آیا اگر من فرزند دختری داشته باشم ، راضی ام که بعد از بلوغ جنسی با افراد ذکور رابطه جنسی داشته باشد ؟ بله . چرا ؟ چون یک نیاز کاملا طبیعی است و متضمن هیچ قبح اخلاقی ای نیست . ملل غربی همینگونه هستند ، و ماها همچون انگل مصرف کننده تمامی تولیدات علمی ( اعم از تکنولوژیک و علوم انسانی ، پزشکی و...) آنان هستیم . - و صد البته همین روش ملل مدرن در کشور ما هم برقرار است ( منتها بصورت نیمه اشکار ) . - غریزه جنسی شوخی بر نمیدارد . ایجاد مانع بر سر غریزه جنسی دهها ضرر دارد : 1- فکر جوان ازاد نیست . دائما درگیر این مسئله است . در زمانی که جوانان غربی روزانه هزاران تولید علمی و صنعتی و ... دارند ، جوان ایرانی در حال هدردادن وقت بر سر مسائل جنسی است . 2- غریزه جنسی فرصت تعالی پیدا نمیکند . جوان ایرانی اولین مسئله اش همخوابگی است و نه ایجاد یک رابطه عاطفی متعالی . 3- تجاوز . تجاوز در کشور ما اساسا دلیل فشار جنسی است و نه مشکل روانی افراد مجرم . 4- اعتیاد و تفریحات مخرب . اعتیاد راهی است برای تسکین . تفریحات مخرب دیگر نیز هکذا . - پرسیده اید : " گر دختر شما ازاین ارتباطات صاحب فرزندی شود که باید خودش به تنهایی با توجه به شرایط امروز اقتصادی و قوانین حاکم بر جامعه ما، فرزند را بزرگ کند." پاسخ من انست که این معضل ، یک معضل قابل پیشگیری است ( چه قبل از رابطه ، چه بعد از رابطه ) . مشکل مهمی نیست . مضاف به انکه میلیاردها انسان به دلیل احتمال تصادف ، از رانندگی صرفنظر نمیکنند . - صرفنظر از انچه در این کامنت گفتم ، من در کامنت قبلی سعی کردم مساله ارتباط جنسی ازاد را یک صورتبندی فلسفی / عقلی بکنم . سوال اینست : ایا رابطه جنسی اختیاری دو شخص ( خارج از چارچوب ازدواج ) ، واجد قیح اخلاقی است ؟ و یا بالعکس واجد حسنات روانشناختی و جامعه شناختی است ؟
جناب منوچهر من خودم در انگلیس به دنیا آمدم و تا سن 11سالگی در آنجا بودم و دوران کودکستان و دبستان را آنجا سپری کردم. مسئله ایی که در آنجا وجود دارد ،آموزش مسائل جنسی از دوران کودکستان است. من یادم هست که در دوران کودکستان هیچ پسر و یا دختری حق نداشت بدون اجازه مربی به بدن همکلاسی خودش دست بزند .یعنی اگر مربی می دید حتما آن بچه را مواخذه می کرد. تقریبا تمام آموزشهای لازم به ما به مرور زمان در حد فهم کودکانه داده میشد. به نظرمن اگر در ایران آموزش به فرزندان ازهمان دوران کودکستان داده شود ،شاید دیگر با مسائلی نظیر" آتناها" کمتر مواجه باشیم. اما در مورد غریزه جنسی که شوخی بردارنیست. با شما موافق هستم ،ولی باید بافت واصالت فرهنگ شرق هم در نظر بگیریم. در شرق چیزی که تشویق می شود ".خودکنترلی و خویشتن داری" است . چیزی که در غرب نمی بینیم ! در مورد تجاوز هم شرق و غرب ندارد! همانطور که در هالیوود کمپینی بر علیه بیماران جنسی راه افتاده است ،نشان می دهد این مسئله جهانی است و معطوف به ایران نیست. در مورد فرزند دار شدن از یک رابطه که شما فرمودید "مشکل مهمی نیست" با شما موافق نیستم .چرا که در ایران اتفاقا مشکل مهمی است! (سقط جنین در ایران غیرقانونی است،چه زنانی که در اثر همین سقط جنین غیر قانونی توسط مراکز غیرقانونی کشته شده اند) در انگلیس یک زن اگر در یک رابطه از پارتنر یا همسرش فرزندی داشته باشد ،دولت او را همه جانبه حمایت می کند . ولی در ایران چی ؟؟ آیا دولت حمایت می کند؟! و سوال جنابعالی مبنی بر اینکه :آیا رابطه جنسی اختیاری دو شخص (خارج از چهارچوب ازدواج )واجد قبح اخلاقی است؟ به نظر من باید همه شرایط را در نظر گرفت. آیا شرایط فرهنگی و اجتماعی و مذهبی حال حاضرجامعه ما اجازه می دهد؟!
تشکر از آقای دکتر رنانی به خاطر این مطلب و معرفی این مجموعه. و تشکر از آقای عرب و خانم باقری. این کمترین کاری است که می توانم بکنم؛ این مجموعه را به دوستان و نزدیکان معرفی خواهم کرد.
- داستان اصلی جامعه ایران ( و بلکه هر جامعه غیر مدرنی ، و بلکه تا حدی جوامع مدرن ) وحدت خواهی/ جویی است . حالا این یعنی چی ؟ وحدت جویی یعنی " من " من نباشم ، من " ما " باشم . تفرد ( individuality) آینده گریزناپذیر هر جامعه ای است . زمانی دو چیز وحدت روانشناختی جوامع را تامین میکردند : مذهب و ملیت . اما علل گوناگون ، وحدت روانشناختی جوامع را تخریب کردند . یکی از ان علل پیدایش جامعه صنعتی و علت دیگر اقتصاد سرمایه داری بود ( و علل دیگر...) . نزدیکی ها و صمیمیت ها تضعیف شد ، و نتیجه نهایی این پروسه تقویت فردیت و منیت بود . نتیجه این پروسه خدای جدیدی بود بنام " موفقیت شخصی " . ملل مدرن توانستند با خدای جدیدی بنام "قانون " چسب لازم برای استحکام جامعه را فراهم کنند . "قانون " برای یک غربی ( جوامع مردن ) مطلقا معنای شرقی ( جوامع غیر مدرن ) آن را ندارد . " قانون " برای یک غربی معنایی اخلاقی/ مذهبی ( متعالی ، مقدس ) دارد . اما جوامع غیر مدرن در وضعیتی معلق ، نه منش قدیم را دارند ، و نه منشی جایگزین . نتیجه ، وضعیت شتر گاو پلنگ جامعه ماست . من بسیار فشرده گفتم تا برسم به مسئله میل جنسی . 2- غیرت یعنی چه ؟ غیرت یعنی همه مردان جامعه من ، در حکم برادر من ، و همه زنان جامعه من در حکم خواهرم باشند . غیرت یعنی هر زن و دختری را ابژه جنسی ندیدن . غیرت یکی از لوازم " روح وحدت جو" ست . اما مسئلتن : آیا اساسا ان روحیه جمع گرایی ( وحدت جویی ) در زمانه ما ممکن است ؟ قطعا نه ! مجال شرحش نیست ولی قطعا امکانش محال است . تنهایی عمیق سرنوشت بشریت است . چرا که نه مذهب و نه ملیت و ... قادر به ایجاد وحدت روانشناختی سابق نیستند . حتا مذهبی ترین افراد جامعه ما ، در حال حاضر ، روحیه ای کاملا اندیویدوالیستیک ( من محور ) دارند . بقول معروف گذشت روزگار صمیمیتهای آنچنانی . آنچه جوامع مدرن را سرپا نگه داشته منیت هایی است که دو چیز را رعایت میکنند : قانون و اخلاق ( اخلاق مدرن ) . 3- تابوشکنی از رابطه جنسی : مواردی که در بالا ذکر شد ، رابطه جنسی را به چیزی تبدیل کرد که نباید عیان و اشکار باشد . نباید آزاد باشد . اما با غریزه جنسی نمیتوان شوخی کرد . ماهی نمیگذرد مگر داستان دهها تجاوز به گوش میرسد ( از کودکان خردسال تا بزرگسال ) . چه ساعات طولانی ای که جوانان در اینترنت صرف وبگردی های اروتیک و ... میکنند ( = هدر رفتن سرمایه ملی ) . باید از رابطه جنسی تابوشکنی کرد . رابطه جنسی ملازم هیچ نکته اخلاقی منفی ای نیست . رابطه ازادانه و اختیاری دو شخص ، واجد هیچ قبح اخلاقی ای نیست . محدود کردن جوانان نتیجه ای ندارد مگر افزایش اعتیاد ، تجاوز ، افسردگی ، هدر دادن سرمایه ملی ( وقت جوانان ) ، و دهها اسیب دیگر . - باز هم تاکید میکنم : رابطه جنسی اختیاری دو شخص ( خارج از چارچوب ازدواج ) ، واجد هیچ قبح اخلاقی ای نیست .
ببخشید جناب منوچهر یک سوال شخصی از شما دارم. نمی دانم جنابعالی فرزند دختر دارید یا نه ؟ اگر فرضا جنابعالی، فرزند دختری داشته باشید که این دختر از هر جهت (مادی و معنوی) برازنده و شایسته باشد.آیا به عنوان یک پدر ایرانی حاضر هستید که دختر دلبندتان را که با هزار امید و آرزو بزرگش کرده اید،هر چند وقت یکبار به بهانه رابطه جنسی اختیاری (خارج از چهارچوب ازدواج) با مردان متفاوت در ارتباط باشد؟ و سوال دیگر :اگر دختر شما ازاین ارتباطات صاحب فرزندی شود که باید خودش به تنهایی با توجه به شرایط امروز اقتصادی و قوانین حاکم بر جامعه ما، فرزند را بزرگ کند. البته بدون هیچ حمایتی از طرف دولت و پارتنر خودش ، چه راهکاری برایش در نظر می گیرید؟
نظر شما " تفرد ( individuality) آینده گریزناپذیر هر جامعه ای است " لز کجا این رو فهمیدید؟ ضرورتش را از کجا متوجه شدید؟ فرد محوری همان عامل بی ادبی، خودخواهی ، و تنش است که جامعه را از هم می درد نقل قول از شما " . آنچه جوامع مدرن را سرپا نگه داشته منیت هایی است که دو چیز را رعایت میکنند : قانون و اخلاق ( اخلاق مدرن ) . " شما چقدر راحت چیزهایی به این بزرگی را قبول می کنید!! اولا قانون چیست و فلسفه اش چیست و از کجا بایست بیاید؟ بعد از کدام اخلاق در جامعه مدرن سخن می گویی؟ چیزی هم مگر مانده؟ دیگر این که شما ظاهرا حتی چیزی که غرب قبول داره را اصلا به ذهنتان هم خطور نمی کند که ممالک مختلف مختلفند. جامعه مدرن متلاشی شده و این حرف شما متعلق به قرن 19 است. برای شما که تصور می کنید چند تا کتاب قشری جامعه را تعیین سرنوشت می کند می گویم که پست مدرنیسم به همین سسب شکل گرفت هیچ ایرانی فرهنگ عمیق ایران را با تنش و منجلاب افسردگی خشونت و خودفروشی مدرن عوض نمی کند. خودتون را گول نزنید.ببینید که چطور بیست و یگ هزار میلیارد دلار بدهی غیر قابل پرداخت کمر اقتصاد یک کشور سابقا قوی را داره خورد می کنه. اینها از عواقب افراط و efficiencyپایین و اخلاق غیر کاراست.
اسلام توصیه بسیار به دفع این غریزه اما عاقلانه و با احترام به احساسات و اخلاق دارد. اسلام منعی برای رابطه نگذاشته بلکه آن را مورد توجه و احترام فرار داده. شما تحریفات ایرانی در دین را بایست شناسایی کنید. در اسلام بسیار به ازدواج آسان توصیه شده.شما خودتان هیچگاه سمت فرد سهل الوصول نمی روید.و اگر اینگار را می کنید با مشکلاتی مواجه خواهید شد.
جوان ایرانی عشق زیباست. زیبایی آن عزت نفس، بندگی خدا، دوری از هرزگی، و صلابت شخصیت اخلاقی است. عشق زیبا را به منجلاب هوس رانی آلوده نکن که بجز نگرانی و دیپرشن چیز ی در پی ندارد.
احسنت بر شما
نسل شما از درک خیلی مسایل عاجز است.
نه عفت ، نه هیزی گری، نه عزت نفس، نه فساد، نه پاکی پسر مهم است ، نه هر جایی بودن دختر...!!!!!! بفرمایید ادامه دهید. هیچ چیز در نظر فردی که اخلاق و پاکی نگاه خود را حفظ نکرده مهم نیست. کاملا درست گفتید چیکیتیتا!! تا شیرینی زندگی اخلاقی و عشق به همسر را تجربه نکنیم هیچ گاه ذلت ارزان بودن همدمی مان ، و در اختیار هر کس و بازیچه بودن را نخواهیم چشید. زیباترین عشق، قشنگترین زندگی در انتظار فردیست که self-esteem خود را به نگاه نامحرم نمی الاید.
از مطلب بسیار مهم تان متشکرم. کاش همانطور که به موضوع آموزش جنسی به کودکان توجه زیادی کردید قسمت اول کلامتان را که در مورد ازدواج سفید بود را بیشتر باز می کردید. واقعیت نیز این است که ازدواج سفید با بی بند و باری تفاوت فاحش دارد. در ازدواج سفید قصد زوجیت وجود دارد. اما متاسفانه این راهکاری که جوانان امروزی برای حل نیاز جنسی فارغ از تحمل هزینه های گزاف و رسومات بی ثمر انتخاب کرده اند، محدود به کلان شهر های ایران شده و در باقی شهرستان ها هنوز تصور چنین روابطی با بی بند و باری جنسی و در نتیجه طرد شدگی و هزاران واکنش منفی دیگر وجود دارد. باید پذیرفت نه وجود بکارت تضمین کننده سلامت و دوام زندگی است و نه هزینه ها و رسومات سنتی.
فرهنگ ایرانی دلبستن به همدم عقد شده طبق امر الهی، رعایت شرع، لذت بخش ترین تجربه زندگیم پس از دور انداختن تربیت غربی ام بود. هر آن چه در تنوع طلبی، هر آن چه در هوشمندی و عدم تعهد جامعه مختلط گم کردم در شرع یافتم.
پس چه چیز هست؟
نقل قول " تا زمانی که گفتوگو درباره مسائل جنسی از حالت تابو و ممنوعه خارج نشود " فرهنگ ایرانی را بایست اول شناخت فرهنگ و سنت ایرانی را اگر نشناسیم دچار خطا می شویم. در فرهنگ شیعی تربیت جدی و عمیقی از این لحاظ وجد دارد.
ازدواج برابر مفهومی غربی است. بطور ضمنی نابرابری ازدواج را در خود بیان می دارد. ازدواج خود هنادی دینی و خدایی است . ازدواج عاشقانه، مسئولت پذیرانه، و شیرین است. نابرابری واژه ای است که از متون دیگر برگرفته شده. آن چه در غرب است کاملا متفاوت است ترجمه کردن و انتقال واژه بی دقتی است. برخی مفاهیم وابسته به فرهنگ و کانتکست هستند.برای فهم متن بایست کانتکست را مطالعه نمود و فضای تولید متن را دید. این شرایط به محیط تولید متن نسبت داده شده . این خیلی دقیق نیست که چون کسی از عدم عدالت در کشوری دیگر گفته گفته او را قالبی بکنیم و بیاریم ایران. نیاز به تسلط به فرهنگ، زندگی در آن کشور، و پروفیشنسی زبانی دارد. این خیلی بی دقتی است که توصیفی در مورد نهادی اجتماعی در جامعه ای دیکگر را به درون جامعه خود بپذیریم. به عشق زو عاشقی شیرین و فرهاد لیلی و مجنون ایرانی در ادبیات و شیرینی رابطه زوج های ایرانی اهمیت بدهیم.
برابری ذاتی اجناس انسانی یک موضوع فلسفی و جهانی است ادعای اینکه نگرش تبعیض جنسیتی شرقی است؛ یعنی سادهانگارانهتر از این ممکنه؟ هر چند شیوع و گستردگی این آفات فکری در شرق بیشتر باشد اما این بیماریهای بشری در محدودۀ هیچ سوی این زمین سرد آدمیزادی محصور نمانده.. تمام قوانین کتب دینی هم مثل همۀ قوانین تابع شرایط زمانی و فرهنگی و کانتکست اقلیم و زمانۀ خودشان هستند، پس قابل تغییر هستند.. دلخوش به کجای ادبیات عاشقانه هستید امثال شما؟ لیلی به قیس نرسید؛ حتی عرضه نداشت به مردی که نمیخواست “نه” بگوید قیس مجنون شد و لیلی در همسری مردی دیگر مُرد و مجنون بر سر مزار او به وصال سنگ گورش رسید..! شیرین و فرهاد داستاناش چه بود؟ خسرو که عاشق هم مریم و شیرین بود و پس از مرگ مریم باز از بیچارگی سعی کرد به شیرین بیاویزد.. شیرین هم کابین و مکنت و اعتبار سیاسی یک ملکه و.. را طلب میکند..! و بازی خسرو و آویختن به دیگری برای تحریک شیرین..؛ بگذریم.. ;) گویی در بازیهای بیاخلاقیها مردسالانۀ این قصههای مثلا ً عاشقانۀ خاصانه و اسطورهای..!! تنها شیرین دختر داستان به هماوردی با اشتباهات مرد قصه؛ توانسته سقوط کند به لحاظ اخلاقی و مثلا ًعاشق فرهاد، مردی دیگر شود..! بخوانید به دقت بازیهای بسیار زیبا و دلنشین سروده شده را و بعد از آنها اینچنین سادهلوحانه اسطورهسازی کنید؛ عشاق اسطورهای ادبیات ایران همینهایند.. دوست عزیز کمتر متوهمانه خیالبافی کنید، با این رؤیاپردازیها در عالم واقع هیچ گشایشی در انتظارمان نیست؛ مگر دروغهای مسکن و التیامبخش با آرامش کوتاهمدت و سطحیشان کفایتمان باشد..!
به جای این ایدههای فضایی که در بافت فرهنگی ایران بهویژه پذیرفته نیست و مطمئنم اکثرا ً حتی نمیدونن ازدواج سفید در اون هم صداقت وجود داره؛ چه ثبت قانونی میشه و هم حقوق فرزند یا فرزندان حاصله کاملا ً حفظ میشه و زمین تا آسمان با صیغه و ازدواج مسیار و... انواع دیگۀ رایج مذهبی تفاوت داره که مروج پنهانه دروغگویی و تزویر هستند بهتر نیست مثلا ً روشنفکران ما بیشتر توصیه و فرهنگسازی کنند برای پذیرش عمومی خانوادهها و افراد تا در گام اول با مفاد ضمن عقد و بعدها تغییرات اساسی قوانین مضمحل و منسوخ کشور ما موافقت کنند تا بتونیم رفتهرفته “ازدواج برابر” رو محقق کنیم به این ترتیب گرایش نسل جوان هم به ازدواج بدون توصیه و سفارش بیشتر خواهد شد.. ;) نه اینکه برخی نه حتی بسنده کنند به چنین توصیههایی که مجوز تماشای پورن و ارضای تمنیات جنسی رو بدهند..! تغییرات حسی و عاطفی و فکری در نتیجۀ اعمال اینچنینی ممکنه در آیندۀ جنسی اون افراد تأثیر گذاشته؛ و جز از قماش دستکاری شده خودشون پارتنری نتونه اونها رو ساپورت کنه، و در نتیجه زندگی مشترکشون در هر شکل قراردادی با مسئله روبهرو میشه همیشه برای حل مسائل باید کمی بلندتر نوک دماغمون رو نگاه کنیم و به لذت و خوشی و خوبی و سودمندیاش در درازمدت و هم در بافت فرهنگی و اجتماعی و سیاسی اون جامعۀ بخصوص نگاه کنیم چرا ازدواج با حقوق برابر دستکم فعلا ً با مفاد ضمن عقد بهطور جدی و گسترده فرهنگسازی و توصیه نمیشه؟
چرا تمامی مطالب صدانت هیچ رنگ و بویی از فرهنگ شرق، از نهاد فکری ایرانی وجود ندارد. همه اش از دیار غرب. مگر خودمان اهل اندیشه چیست.
یعنی شما موضوع ناتوانی در حل مسائل جنسی را یک موضوع غربی می دانید؟ یعنی در دیار شرق مردم مشکل سکس ندارند؟