حسین دباغ

محمدحسین حاج‌فرج‌الله دباغ، مشهور به حسین دباغ، زادهٔ ۱۳۶۴ در تهران، پژوهشگر فلسفه کاربردی خصوصا در حوزه های اخلاق و سیاست و حقوق، سیاستگذاری عمومی، روان‌شناسی و عصب شناسی اخلاق، هوش مصنوعی و زبان‌شناسی شناختی است. او فرزند عبدالکریم سروش و برادر سروش دباغ است.

دباغ در ایران در حوزه‌های مدیریت و اقتصاد، فلسفه غرب و فلسفه اسلامی تحصیل کرد و سپس دوره دکتری فلسفه اخلاق را با تمرکز بر روان‌شناسی اخلاق و علوم اعصاب در دانشگاه ردینگ و دانشگاه آکسفورد (با راهنمایی اساتید: برد هوکر، فیلیپ استراتن-لیک و رجینا رینی) گذراند. او در سال‌های بعد در مؤسسات و دانشگاه‌هایی در ایران، بریتانیا و قطر تدریس و پژوهش کرده است، از جمله مؤسسه آموزش عالی علوم شناختی در تهران، مؤسسه تحصیلات تکمیلی دوحه در قطر، موسسه مطالعات اسماعیلی در لندن و مدرسه حکمرانی بلواتنیک در دانشگاه آکسفورد. او اکنون دانشیار فلسفه در دانشگاه نورث‌ایسترن لندن و معلم فلسفه در دپارتمان آموزش مستمر دانشگاه آکسفورد است.

تمرکز اصلی دباغ بر فلسفه اخلاق (اخلاق کاربردی)، فلسفه سیاست و سیاست گذاری عمومی، معرفت‌شناسی اخلاق (خصوصا شهودگرایی اخلاقی)، روان‌شناسی و عصب شناسی اخلاق، اخلاق پزشکی و زیستی، اخلاق فناوری (خصوصا هوش مصنوعی)، زبان‌شناسی شناختی (خصوصا استعاره) و نسبت الهیات با روان‌شناسی زبان است. او همچنین در حوزه نواندیشی دینی بعد از انقلاب، الهیات سیاسی اسلامی، عرفان و فلسفه اسلامی و الهیات استعاری نوشته و سخنرانی کرده است.

او در حال حاضر عضو کمیته سیاستگذاری فراگیر یونسکو است و برای پارلمان بریتانیا نظرات تخصصی در حوزه هوش مصنوعی و شبکه های اجتماعی به صورت مکتوب می نویسد.

حسین دباغ در دهه هشتاد شمسی عضو شورای مرکزی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و عضو شورای تحقیق دفتر تحکیم وحدت بوده است.

او در کنار پژوهش های دانشگاهی، درباره سیاست روزمره ایران برای سایت هایی مثل الجزیره، ایندیپندنت، شورای کارنگی در زمینه اخلاق در امور بین‌الملل و... می نویسد.

او عضو هیات تحریریه و دستیار سردبیر مجله اخلاق زیستی کاربردی است.