اردشیر منصوری

اردشیر منصوری، متولد ۱۳۴۶ (۱۹۶۸ م.) مدرس فلسفه و متون ادب فارسی است. او کارشناسی فلسفه را از دانشگاه تهران و کارشناسی‌ارشد فلسفهٔ علم را از دانشگاه صنعتی شریف گرفته است. حدود ۱۰ سال در آموزش و پرورش، و بیش از ۲۰ سال در دانشگاه‌ها و مؤسسه‌های آموزش عالی به فعالیت آموزشی و فرهنگی اشتغال داشته است. درس‌هایی همچون فلسفهٔ علم، منطق، کلیات فلسفه، مکاتب فلسفی و آرای تربیتی، فلسفهٔ اخلاق، اخلاق کسب‌وکار، زبان و ادبیات فارسی رشته‌های رسمی هستند که او تدریس کرده است.

فعالیت او صرفاً دانشگاهی نیست؛ بخش مهمی از فعالیت‌های آموزشی او به سخنرانی‌ و برگزاری کارگاه‌های عمومی دربارهٔ: سیر تحول جوامع و تفکر در غرب و شرق، تحلیل اندیشۀ شاعران بزرگ پارسی‌گو، مهارت‌های فکر و گفتگو، و همچنین مباحث طبیعت‌گردی و اخلاق محیط‌زیست مربوط می‌شود. در کارهای مطالعاتی و آموزشی منصوری، پیوند میان فلسفه و زندگی روزمره جایگاه مهمی دارد. او فلسفه را فقط در قالب بحث‌های نظری دنبال نمی‌کند، بلکه آن را به حوزه‌هایی مانند روابط اخلاقی در جامعه و فعالیت حرفه‌ای، گذران بهینۀ اوقات فراغت، معنابخشی به زندگی، و حتی طبیعت‌گردی ایمن و دوستدار محیط‌زیست گسترش می‌دهد. موضوعات خلاقانه‌ای مانند: «زندگی؛ معنا، مهارت، سبک»، «فلسفه و اخلاق کوهنوردی» و «ژرف‌اندیشی در آموزه‌های حکیمان جهان برای زندگی بهتر»، از جمله دوره‌های آموزشی سال‌های اخیر او بوده است.

از منصوری مقالات و یادداشت‌هایی هم منتشر شده است که دغدغه‌های سیاسی و اجتماعی او را بازتاب می‌دهد. نوشته‌های او سویه‌ای تحلیلی و نقادانه دارد و طیفی از مسائل روز تا مفاهیم کلیدی در اندیشۀ سیاسی و دینی را شامل می‌شود که با دغدغۀ ارتقاء سواد فرهنگی و رشد فرهنگ عمومی به رشتۀ تحریر در می‌آیند.

منصوری سابقهٔ اجرایی و فعالیت اجتماعی نیز دارد. از جمله، ریاست دفتر مطالعه و برنامه‌ریزی فرهنگی دانشگاه تهران، عضویت در تحریریهٔ فصلنامهٔ «برگ فرهنگ» و فصلنامۀ «نگاه آفتاب»، مشاورهٔ آموزشی مرکز مدیریت بحران شهر تهران، مشاورهٔ دفتر سیاست‌گذاری فرهنگی وزارت علوم، عضویت در هیئت‌مدیرهٔ انجمن ایرانی اخلاق در علوم و فناوری، عضویت در گروه‌ها و انجمن‌های کوهنوردی، و همکاری با سازمان‌های غیردولتی، از جمله فعالیت‌های اجرایی او است.