ابراهیم آزادگان

ابراهیم آزادگان، دانشیار گروه فلسفهٔ علم دانشگاه صنعتی شریف، پژوهشگر فلسفهٔ دین، فلسفهٔ علم و نسبت علم و دین است. او در گروه فلسفهٔ علم دانشگاه صنعتی شریف تدریس و پژوهش می‌کند و در معرفی‌های دانشگاهی و پژوهشی، حوزهٔ کار او فلسفهٔ دین، علم و دین، الهیات فلسفی و اخلاق کاربردی دانسته شده است.

آزادگان در مرز میان سنت فلسفهٔ اسلامی و فلسفهٔ تحلیلی دین کار می‌کند. بخش مهمی از پژوهش‌های او به مسئله‌هایی مانند علم خداوند، تغییرناپذیری الهی، مسئلهٔ اختفای الهی، عشق الهی، شر، الهیات گشوده، علم دینی و نسبت طبیعی‌گرایی با علم اختصاص دارد. او می‌کوشد مباحث کلاسیک کلام و فلسفهٔ اسلامی، مانند علم الهی به جزئیات و نسبت خداوند با تغییر، را با زبان و ابزار فلسفهٔ معاصر بازخوانی کند.

در آثار او نام‌هایی چون ابن‌عربی، ابن‌سینا، غزالی و ملاصدرا در کنار بحث‌های جدید فلسفهٔ دین دیده می‌شود. این ترکیب، پروژهٔ فکری او را از یک سو به سنت اسلامی پیوند می‌دهد و از سوی دیگر، آن را وارد گفت‌وگو با فلسفهٔ دین تحلیلی، الهیات فلسفی و مباحث جدید علم و دین می‌کند.

آزادگان همچنین در پژوهش‌هایی دربارهٔ «علم دینی» و «علم طبیعت‌گرایانه» به پرسش از امکان و معنای علم دینی پرداخته است. در این زمینه، مسئلهٔ او فقط دفاع یا رد یک عنوان نیست، بلکه بررسی بنیان‌های فلسفی علم، نسبت متافیزیک با روش علمی، و امکان حضور پیش‌فرض‌های الهیاتی یا طبیعی‌گرایانه در فهم علم است.