اندیشهفلسفهخردگفتگوحکمتمعناپرسشفرهنگ
Philosophy
An Essay by Zohair Bagheri Typeparast: “Feminine Ethics or Feminist Ethics?”
Accepting 'feminine ethics' and 'masculine ethics' is playing on patriarchy's turf. By rejecting such binaries, feminist ethics insists that values are human, regardless of gender, and sees gender-based supremacy as a continuation of the oppressive system.
Many of us use expressions like “feminine ethics” or “masculine ethics.” But how can gender be a determining factor in defining good and bad? Some of us have accepted that the moral approaches of women and men are inherently different; hence, it is not surprising that when faced with moral disagreements, instead of emphasizing shared rationality and striving to resolve differences based on it, mere conflict and dispute arise. Such a dispute has its presuppositions. Accepting “gender zero-sum thinking” and emphasizing predetermined values for each gender are presuppositions that lead us to conclude that “feminine ethics” and “masculine ethics” are incommensurable; naturally, when two incommensurable value systems confront each other, since there is no common ground between them to resolve disagreements, the only solution is conflict and war, power. In this state, when faced with moral disagreements, whoever has more power will try to impose their values on the other.
Individuals who accept these patriarchal presuppositions become actors in the power struggle whose presuppositions have been defined by patriarchy. In this state, some will try to make “masculine ethics” the victor of this arena, while another group will try to make “feminine ethics” the victor. Engaging in this game means accepting the patriarchal system’s definition of gender and the values defined for each gender. Ethics is a normative matter, and a person’s gender, nationality, and race cannot meaningfully or broadly determine what each person should or should not do. Categories such as white and black, or Iranian and Colombian, or woman and man are not effective for a normative matter like ethics. Of course, someone might point to human societies and tell us that there are differences between the values of black and white people, or Iranians and Colombians, or women and men; but ethics is a normative matter, not a descriptive one. By describing existing differences and what individuals do, one cannot conclude whether what those individuals do is correct or not. Therefore, when we observe that “feminine ethics” and “masculine ethics” are accepted and prevalent among the members of a society, we are merely describing this belief. This does not mean that this moral duality is correct and that individuals should act according to it.
The patriarchal value system has a class-based view of genders, and the presupposition of this class-based view is the existence of a specific definition of gender, through which the power relations upon which the survival of the patriarchal system depends are guaranteed. Patriarchy needs distinct, bipolar genders; the more pronounced this distinction, the more sharply defined the hierarchies become. The patriarchal system has provided a definition of woman and man and has defined its value system on this basis; therefore, transgressing these gender dualities means attempting to step outside the norms of the patriarchal system. Of course, many of us have been so tamed by the patriarchal value system that not only do we not transgress it, but we also voluntarily prevent others from transgressing. The gender bipolarities defined in patriarchy cause each of us to not see a part of ourselves and even try to eliminate or suppress some of our characteristics. Since we ignore or forget a part of ourselves, we consequently lose touch with our own reality, and this is how patriarchy renders the human condition schizophrenic. Even the oppressor in the patriarchal system, by conforming to the gender duality, is forced to ignore some of their human characteristics. Is it not the case that to become an oppressor, we must have destroyed human emotions and feelings like sympathy and empathy within ourselves, or become infected with a value system that tells us ignoring these values is sometimes the very essence of morality?
The patriarchal system, by gendering moral values, predetermines which of these values each of us is permitted to express. For example, in the patriarchal system, “care” is considered a feminine value and “courage” a masculine one. Some, citing women’s moral experiences, accept the value differences between women and men and emphasize that we should also recognize feminine values and stop belittling and disparaging them. For instance, they point to the moral experience of motherhood and count “care” as a feminine value. But feminist ethics considers defining values as feminine and masculine to be a reproduction and reinforcement of the values of the patriarchal system. Because the definition of “feminine” in “feminine ethics,” and the definition of “masculine” in “masculine ethics,” are defined according to the values of the patriarchal system. Just as “being a woman” and “being a man” are defined by the patriarchal system. Feminist ethics is an attempt to redefine “woman” and “man” free from the gender polarization existing in the patriarchal system, and by moving beyond the binary of “feminine ethics” and “masculine ethics,” it emphasizes the humanity of values regardless of gender, and this is the best way to counter the relativization of values in relation to individuals’ gender.[1]
If we accept “feminine ethics” and “masculine ethics,” we have several paths ahead. One path is to try to show that women are inferior beings and attempt to demonstrate the superiority of masculine ethics, or in another way, try to show that men are inferior beings and demonstrate the superiority of feminine ethics. In another case, we accept the differences between women and men and consider their ethical difference merely a difference, not a reason for the superiority of women over men or vice versa. The first two approaches have their value framework determined by the patriarchal system. The perception of many men in our society of feminism is a power struggle between man and woman and an effort for one of these two genders to seek superiority. With such a perception, it is not very strange that many are at war with feminism. But we must not forget that even individuals who try to show the superiority of women over men are merely playing on the patriarchal playing field, because this conflict takes place according to the definition of “woman” and “man” within the patriarchal value system. The patriarchal system is a repressive system, and its mechanism is the promotion of violence and competition through polarization. A group of those who are repressed also fight this system with violence. If violence is condemned, both of these behaviors are condemned by virtue of their violence, but the patriarchal system, as the breeding ground for violence, is the primary condemned party. Hence, individuals who seek to show the superiority of men over women, because they carry the values of a system of repression and oppression, are not comparable to individuals who want to show the superiority of women over men, that is, individuals who are fighting the system of repression and oppression. Not seeing the context of oppression and condemning the person who is reacting to that context indicates moral shortsightedness. Individuals who seek to show the superiority of women over men, if they are at fault, it is that they have not chosen an appropriate method to fight oppression or are fighting based on patriarchal definitions, whereas individuals who seek to promote the superiority of men over women are defending and reinforcing the system of repression. The case of misogynistic women is also a very strange case that can be examined in this regard.
By accepting the ethical differences between women and men, one can seek to show equality despite the difference between “feminine ethics” and “masculine ethics.” The problem with this approach is that it recognizes the patriarchal values used to repress women, and in a way, it is an attempt to normalize or lend legitimacy to this system of repression, and for this reason, some critics have considered it an instance of Nietzsche’s “slave morality.”[2] The feminist approach to ethics, however, tries to define an alternative value framework to the patriarchal system; therefore, this ethics is not “feminine ethics,” but “feminist ethics,” and its goal is to move beyond the binary of masculine or feminine ethics defined within patriarchy.
Many mistakenly believe that patriarchal values are desirable for men. This is while the patriarchal system does not only dictate "being a woman" for women, but also determines the norms for men and offers a definition of "being a man" that men are required to follow. It should not be forgotten that according to the gender binaries defined in this system, values such as "care" are presented as feminine values, and values such as "courage" are considered masculine. Perhaps this is why when a woman shows courage, if that particular instance of courage is admired, she is referred to as a "man," because "woman" has been defined in a way that is incompatible with courage, whereas when a man fails to show the expected courage, he may be called a "woman," or if he shows emotion, he may be reminded that men don't cry. This definition of man may seem appealing at first, but it has its own problems, because men must also fit into predetermined molds. In contrast, feminist ethics strives to degenderize values.
The feminist approach to ethics, by degenderizing values, seeks to dismantle the discriminatory mechanism of patriarchy. The patriarchal system, by presenting its own definition of gender and assigning values to each of these two genders, provides a value mechanism through which members of society reinforce and stabilize this mechanism. Oppression by the patriarchal system is not always accompanied by physical force. Soft oppression takes shape through the reproduction of the values favored by patriarchy, values that, if members of society do not critically examine their world, they will simply carry and help to stabilize this system. One of the most important forms of soft oppression in the patriarchal system is the suppression of individuals' psychological characteristics and temperaments. Care and courage are both human values, but in the patriarchal system, by separating such values and assigning each to one of the genders (genders that are defined in a binary way in this system), anyone contaminated by this value system will suppress a part of themselves; because if a man shows affection and care, he is not accepted, and if a woman shows courage, she is not accepted. Therefore, in the patriarchal system, men, like women, must suppress some human values within themselves. And if any individual does not suppress these values themselves, other members of society who carry the system's gendered values will try in various ways to suppress the expression of human values in women and men.
In addition to allowing us to avoid dividing human values into acceptable and unacceptable categories, feminist ethics also helps us in resolving ethical disagreements. When two people have an ethical disagreement with each other, if the values they hold are human and shared values, a common ground automatically exists between them where they can resolve their disagreement regardless of gender. Therefore, in this view, every person must be attended to, and the words of every person must be considered important. This ethical perspective does not only have an individual dimension and seeks to dismantle the domination and hierarchy defined by the patriarchal system. In the past, associating the "feminine" with something undesirable was more openly common, hence values considered feminine were automatically deemed undesirable as well. Currently, the cosmeticization of the values needed for discrimination has also become common.
On this basis, care in the patriarchal system can be examined in two forms. In the first form, “care” is considered a natural characteristic of women and is associated with the maternal instinct. Since the maternal instinct is considered natural, this definition of care is deemed to lack moral value. Consequently, the self-sacrifice of women and mothers is considered worthless in this view[3]. In the second form, care is also considered a natural characteristic of women and is thus designated as feminine care, but it is accorded moral value. Therefore, in the second case, altruism and self-sacrifice are employed as positive characteristics of the woman and mother, and this time, instead of demeaning these characteristics, they are “honored,” and a lofty status is, so to speak, assigned to the mother or woman. But this is a moral embellishment to justify the patriarchal value system, because these values are still defined within the gendered class framework of patriarchy. The care that mothers provide for their children is undoubtedly necessary up to a certain age to ensure the child’s survival; the aim is not to question this obvious matter. But why should this form of care be defined only in the mother-child relationship, and not in the relationship of both father and mother with their child? Moreover, the care that exists between mother and child is a value between unequal human beings (parent and child), because one (the child) needs this form of care to survive. Modeling care between mother and child to define value in a relationship between adult human beings is inappropriate and can lead to the disregard of one party or itself become a tool for controlling the other. Whereas if we look at “care,” like other values, as one of the values that should exist between equal human beings, the matter will be different. “Care” and “courage” are values common to all human beings, and unlike the values of the patriarchal system, “care” or “courage” are not considered norms for establishing one person’s dependence on and weakness before another. Loving and being loved and being in relation with other human beings is part of our being human. Therefore, instead of wanting to limit human values to one gender, we must examine under what conditions and in what form such characteristics can be strengthened in everyone, and what factors disrupt these values and in what way.[4] Thus, “care,” like “courage” and other virtues, are all human and universal values, and relativizing these values to gender is the product of a class-based view of gender.
The power of the patriarchal system lies in making value discriminations based on gender appear natural, because if individuals accept that gender values and gender polarization are natural, then efforts to change them will be meaningless. The gender discriminations that exist against women and men are, in fact, the values of the patriarchal system. To view these matters as “gender discrimination,” we must have freed ourselves from the patriarchal gender value system. Referring to “gender discrimination” means going beyond the patriarchal value system, a system in which, instead of using “discrimination” to describe a social reality, words like “natural” are used, and in this way, a social or cultural matter is treated as a natural one.
Feminist ethics seeks to end the dominance of patriarchal attitudes over values. The patriarchal system, by pointing to the behavior, character, and disposition of men and women in society, promotes the dualism of “feminine ethics” and “masculine ethics.” Thus, the mechanism of the patriarchal system is that it reproduces gendered values and then, pointing to the individuals contaminated in this process, tells us: as you can see, what you call discrimination is natural, not cultural, and since it is natural, it must be accepted. We are not condemned to accept this value system and to participate in its consolidation and reinforcement. Feminist ethics reminds us that it is possible to be freed from patriarchal values, and to begin, we can degenderize values. Of course, individual action in this regard is not sufficient, because ultimately, for the degenderization of values, it is necessary that governmental and civil institutions themselves do not carry gendered values and do not reproduce these values. The power of these institutions to reproduce gendered values is too great to be changed by individual actions. To create such changes, we can, as a first step, collectively and uniformly review values and degenderize them.
Patriarchy, by emphasizing the distinction and difference between genders and their values, prepares the ground for conflict on its own playing field. Women and men developing hatred for one another, efforts to demonstrate the superiority of men or women over the other, feeling threatened by the provision of conditions for equality—all of these are reproductions of patriarchal values. It should not be forgotten that the victims of patriarchy are not only women—although there are differences in the extent and type of repression. “Man” and “woman” as defined by the patriarchal system are neither desirable; remaining within these definitions and engaging in conflict with one another cannot help us exit patriarchy, because it is merely playing on patriarchy’s field. To fight patriarchy, we must first review our definition of “woman” and “man,” and degenderize values. Hence, feminist ethics is not exclusive to women or men and is beneficial for both, because its ultimate goal is the liberation of all human beings from the system of gender oppression. We do not have something called feminine and masculine values; this categorization of values is a product of the patriarchal system. We only have human values, and to revive and cultivate them among women and men, the first step is to degenderize them and critique the patriarchal value system: a possibility that feminist ethics provides.
.
.
[1] In this essay, feminist ethics refers to an ethics that seeks to promote universal and human moral values, and in this regard, critiques the moral gender relativism defined within patriarchy.
[2] Paley, J. (2002). Caring as a slave morality: Nietzschean themes in nursing ethics. Journal of Advanced Nursing, 40(1), 25-35.
[3] Some followers of the “ethics of care” who promote “feminine ethics” consider the maternal instinct as a desirable model of care ethics. Aside from the danger in this approach of equating “woman” with “mother,” such an approach is itself discriminatory; mothers cannot love other people’s children as much as their own or care for them to the same extent. Consequently, such a discriminatory approach cannot be considered an ethical matter among members of society.
[4] Gilligan, C. (2002). The birth of pleasure.
.
.
Feminine Ethics or Feminist Ethics?
Author: Zohair Bagheri Typeparast
.
.
Discussion70 comments
به نظر میاد اکثرا برداشت اشتباهی از فمنیسم دارند،اشتباهی که خودم تا مدتی قبل داشتم.اینکه جامعه ای به دلیل سبک زندگی و فرهنگ حاکم بر آن چطور با یک جریان فکری جدید مواجه می شود و آن را مال خود می کند و اینکه چرا آن را تغییر می دهد و شاید هم بگوییم بومی می کند قطعا در جای دیگری قابل بررسی است ولی برای شناخت آن مکتب نباید به افراد جامعه و عکس العمل آنها رجوع کرد چون باعث گمراهی می شود . همان اتفاقی که در ایران افتاده.اگر نگاهی به تاریخچه پیدایش فمنیسم داشته باشیم میبینیم اصولا پلن اش بر اساس برابری حقوق جنسیتی بنا نهاده شده و اتفاقا در مسیر خودش در جایی که نیاز باشد مدافع حقوق مردها هم هست .در حالی که ما ایرانیها تصور می کنیم دقیقا منش اینها بر برتری زن هست و کلا یک جور مرد ستیزی را رواج میدهد و باعث فروپاشیه خانواده ها، از بین بردن عشق و جنگ بین مرد و زن می شود .این تلقی اشتباه از طرفی به دلیل تبعیض هایی که در جامعه شاهدش هستیم به وجود می آید ،عده ای به دلیل رفع این تبعیض ها و مشکلات زنان با جریانی همراه می شوند که اسم فمنیسم را یدک می کشد ولی می بینیم که با اصول و برداشتهای متفاوت و مختص جامعه ایران عملکردی متفاوتی را در پیش گرفته است .از طرف دیگر رسانه نقش پررنگی در جهت دهی به این فهم اشتباه بازی می کند .یک مثال ملموس سریالی بود اسمش و یادم رفته خانم بهاره رهنما اونجا نقش یک خانم فعال و مدافع حقوق زنان و کودکان و حیوانات و هزار جور انجمن های مختلف حمایتی را بازی می کردند ولی به هیچ وجه کارهای منزل و انجام نمی دادند، چیزی به اسم غذای گرم و خونگی وجود نداشت ، برخورد محترمانه با همسر نداشتند ، همسر و بچه ها رو عامل عقب ماندگی خودش میدونست و الی آخر ... شاید فیلم طنز بود و همه ماجراها با هدف سرگرمی و فان مطرح می شد ولی واقعا باعث تزریق نوع نگاه اشتباه به عامه جامعه می شود ،بدون اینکه اسمی از جریانی ببرد ،خود این هنرپیشه در صفحه شخصیش یا فعالیتش مخصوصا در تئاتر اشاره های ضمنی به ماجرای فمنیستی خودش می کند ولی با سبک و سیاق خودش .(مثال هایی از این دست هم خیلی زیاده ) در مقابل این گروه ،می بینیم که عامه مردم و گاهی هم قشر تحصیلکرده ومخصوصا مذهبی ها، حفظ کیان خانواده رو مطرح می کنند و فریاد وا مصیبتآ سر میدهند در حالی که خانه از پای بست ویران است.
چه راهکاری پیشنهاد می فرمایید,که این خانه ویران آباد شود. گرچه من این قدرناامید نیستم!به نظرم از وقتی مادیات جای معنویات را درزندگی گرفت ,همه چیز شد مادیات ومعاملات. حتی عشق بین زن و مرد هم بوی پول و معامله گرفت.
فمكينيسم با تكيه بر ذهن مشوش غربي كينه ها و تشويش هاي دروني را به زندگي زن و از اين طريق به جامعه منتقل مي كند. فمينيسم ريشه جامعه را خودخواهي و طغيان فردگرايي زن نابود مي سازد. مردان داراي همسران فمينيست يا با درخواست طلاق همسرشان تمتمي زندگيشان را از ست داده اند و يا در آتش خودخواهي هاي زنانشان دارند مي سوزند.
چطور ممکنه کسی همچین ادعای کلانی را بدون سند و مدرک طرح کنه و توقع داشته باشی کسی باورش کنه؟!
اتفاقا همسر آلفرد آدلر گرایشات فمنیستی داشته است.
توهم فكه مينيسم از اين جا روشن مي شود كه فمينست هاي آ»ريكايي شبيه مردان ماچو و خشن هستند. فمينيسم پز فرنگي مآبي (من مدرنم من امروزيم من فهميدههستم) ايراني هاي است كه تلاش كرده اند غرب را از فيلم و كلاس هاي درس فلاسفه ايراني خارج رفته بشناسند اما به جاي توجه به اين نقطه ضعف ايراني ها تحت تاثير پزهاي تهي اين افراد و غلوهايشان قرار گرفته اند. فمينيسم منجر به فروژاشي عشق و خانواده در غرب شد و در ايران منجر به همان بعلاوه فساد و ديپرشن مي شود.
فمینیسم مکتبی غربی و خلاف نص صریح کلام الله است خداوند تبارک و تعالی بارها نقش و ماهیت زن را تصریح فرمودهاتد نِسَآؤُكُمْ حَرْثٌ لَّكُمْ فَأْتُواْ حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ وَقَدِّمُواْ لأَنفُسِكُمْ وَاتَّقُواْ اللّهَ وَاعْلَمُواْ أَنَّكُم مُّلاَقُوهُ وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ. زنانتان کشتزار شما هستند. هرجا که خواهید به کشتزار خود درآیید. و برای خویش از پیش چیزی فرستید و از خدا بترسید و بدانید که به نزد او خواهید شد. و مومنات را بشارت ده. يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ إِذَا تَدَايَنتُم بِدَيْنٍ إِلَى أَجَلٍ مُّسَمًّى فَاكْتُبُوهُ وَلْيَكْتُب بَّيْنَكُمْ كَاتِبٌ بِالْعَدْلِ وَلاَ يَأْبَ كَاتِبٌ أَنْ يَكْتُبَ كَمَا عَلَّمَهُ اللّهُ فَلْيَكْتُبْ وَلْيُمْلِلِ الَّذِي عَلَيْهِ الْحَقُّ وَلْيَتَّقِ اللّهَ رَبَّهُ وَلاَ يَبْخَسْ مِنْهُ شَيْئًا فَإن كَانَ الَّذِي عَلَيْهِ الْحَقُّ سَفِيهًا أَوْ ضَعِيفًا أَوْ لاَ يَسْتَطِيعُ أَن يُمِلَّ هُوَ فَلْيُمْلِلْ وَلِيُّهُ بِالْعَدْلِ وَاسْتَشْهِدُواْ شَهِيدَيْنِ من رِّجَالِكُمْ فَإِن لَّمْ يَكُونَا رَجُلَيْنِ فَرَجُلٌ وَامْرَأَتَانِ مِمَّن تَرْضَوْنَ مِنَ الشُّهَدَاء أَن تَضِلَّ إْحْدَاهُمَا فَتُذَكِّرَ إِحْدَاهُمَا الأُخْرَى وَلاَ يَأْبَ الشُّهَدَاء إِذَا مَا دُعُواْ وَلاَ تَسْأَمُوْاْ أَن تَكْتُبُوْهُ صَغِيرًا أَو كَبِيرًا إِلَى أَجَلِهِ ذَلِكُمْ أَقْسَطُ عِندَ اللّهِ وَأَقْومُ لِلشَّهَادَةِ وَأَدْنَى أَلاَّ تَرْتَابُواْ إِلاَّ أَن تَكُونَ تِجَارَةً حَاضِرَةً تُدِيرُونَهَا بَيْنَكُمْ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَلاَّ تَكْتُبُوهَا وَأَشْهِدُوْاْ إِذَا تَبَايَعْتُمْ وَلاَ يُضَآرَّ كَاتِبٌ وَلاَ شَهِيدٌ وَإِن تَفْعَلُواْ فَإِنَّهُ فُسُوقٌ بِكُمْ وَاتَّقُواْ اللّهَ وَيُعَلِّمُكُمُ اللّهُ وَاللّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ. ای کسانی که ایمان آورده اید، چون وامی تا مدتی معین به یکدیگر دهید، آنرا بنویسید. و باید در بین شما کاتبی باشد که آن را به درستی بنویسید. و کاتب نباید که در نوشتن از آنچه خدا به او آموخته است سرپیچی کند. و مدیون باید که بر کاتب املاء کند و از الله، پروردگار خود بترسد و از آن هیچ نکاهد. اگر مدیون سفیه یا صغیر بود یا خود املاء کردن نمیتوانست، ولی او از روی عدالت املاء کند. و دو شاهد مرد به شهدات گیرید. اگر دو مرد نبود، یک مرد و دو زن که به آنها رضایت دهید شهادت بدهند، تا اگر یکی فراموش کردد دیگری به یادش بیاورد. و شاهدان چون به شهادت دعوت شوند، نباید از شهادت خود داری کنند. و از نوشتن مدت دین خود، چه کوچک و چه بزرگ، ملول نشوید. این روش در نزد خدا عادلانه تر است، و شهادت را استوار دارنده تر و شک و تردید را زایل کننده تر. و هرگاه معامله نقدی باشد اگر برای آن سندی ننویسند مرتکب گناهی نشده اید. و چون معامله ای کنید، شاهدی گیرید. و نباید به کاتب و شاهد زیانی برسد، که اگر چنین کنید نافرمانی کرده اید. از خدای بترسید. خدا شما را تعلیم میدهد و او بر هر چیزی آگاه است. وَإِنْ خِفْتُمْ أَلاَّ تُقْسِطُواْ فِي الْيَتَامَى فَانكِحُواْ مَا طَابَ لَكُم مِّنَ النِّسَاء مَثْنَى وَثُلاَثَ وَرُبَاعَ فَإِنْ خِفْتُمْ أَلاَّ تَعْدِلُواْ فَوَاحِدَةً أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ ذَلِكَ أَدْنَى أَلاَّ تَعُولُواْ. اگر شمارا بیم آن است که در کار یتیمان عدالت نورزید، از زنان هرچه شما را پسند افتد، دو دو و سه و سه و چهار، چهار به نکاح (نکاح در عربی یعنی سپوختن) در آورید. و اگر بیم آن دارید که به عدالت رفتار نکنید تنها یک زن بگیرید یا هرچه مالک آن شوید. این راهی بهتر است تا مرتکب ستم نشوید.
ملاصدرا گفته است: «و منها تولد الحیوانات المختلفه… بعضها للاکل… و بعضها للرکوب و الزینه… و بعضها للحمل… و بعضها للتجمل و الراحه… و بعضها للنکاح… و بعضها للملابس و البیت و الاثاث…» ترجمه: «و از عنایات الهی در خلقت زمین، تولد حیوانات مختلف است… که بعضی برای خوردن اند… و بعضی برای سوار شدن… و بعضی برای بار کشیدن… و بعضی برای تجمل… و بعضی برای نکاح و آمیزش… و بعضی برای تهیه لباس و اثاث خانه…» در اینجا ملا صدرا زنان را به حیواناتی که برای سکس آفریده شده اند تشبیه کرده است. اسفار اربعه جلد 7 فصل 13 ص 136. مکتبه مصطفوی. «فی ادراجها فی سلک الحیوانات ایماء لطیف الی ان النساء لضعف عقولهن و جمودهن علی ادراک الجزئیات و رغبتهن الی زخارف الدنیا، کدن ان یلتحقن بالحیوانات الصامته حقا و صدقاً، اغلبهن سیرتهن الدواب و لکن کساهن صوره الانسان لئلایشمئز عن صحبتهن و یرغب فی نکاحن و من هنا غلب فی شرعنا المطهر جانب الرجال و سلطهم علیهن فی کثیر من الاحکام کالطلاق و النشوز و ادخال الضرر علی الضرر» همانجا، حاشیه ملاهادی سبزواری. ترجمه: «اینکه صدرالدین شیرازی زنان را در عدد حیوانات در آورده است اشاره لطیفی دارد به اینکه زنان به دلیل ضعف عقل و ادراک جزئیات و میل به زیورهای دنیا، حقاً و عدلاً در حکم حیوانات زبان بسته اند. و اغلبشان سیرت چهارپایان دارند ولی به آنان صورت انسان داده اند تا مردان از مصاحبت با آنها متنفر نشوند و در نکاح با آنان رغبت بورزند و به همین دلیل در شرع مطهر مردان را در کثیری از احکام، مثل طلاق و نشوز و… بر زنان چیرگی داده…»
اين كلامي كه شما نوشته ايد يعني زنان حيوان اند براي نكاح؟ خوانش ديگري هم ممكن است.
وجه اشتراک تمام مخالفان فمینیسم در این کامنتدونی لینک دادن به سایتهای مرتبط با حوزه و خط فکری آن است. عجیب هم نیست.
عجیب ترین قسمت داستان خانمهای فمنیسم این است,چرا یکی از ابن بانوان فمنیسم قادر نیستند که عشق بین یک زن ومرد را از منظر خودشان تعریف کنند؟!!
این آقایان ایوب شروین کیارش چگونه مدافع فمنیسم هستند؟شعارفمنیسم مردستیزی است.مشکل شماآقایان با اسلام است یا فمنیسم!
فمینیسم یعنی برابری زن و مرد هر انسان باشعوری طرفدار آن است
فمینیسم ویروسی است که وقتی وارد خانواده شد عشق شیرین میان دو همسر را نابود می کند و خرابه های جنگ و دعوا از خود برجای می گذارد. همانند دموکراسی و لیبرالیسم که دختران را برهنه، احترام میان احاد جامعه را نابود، و لذت زندگی در شرق را تبدیل به نکبت غربی می کند.
موضوع: کیمیای هنر - فمینیسم و زیبایی شناسی http://kimiyayehonar.com/981/%D9%81%D9%85%DB%8C%D9%86%DB%8C%D8%B3%D9%85-%D9%88-%D8%B2%DB%8C%D8%A8%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C/
اگر به فطرت و آفرینش اللهی رجوع کنیم, میبینیم که خداوند زن را زن آفرید و مرد را مرد. چنانچه زن بخواهد نقش مرد را بازی کند ویا مرد بخواهد که نقش زن را بازی کند,باید فاتحه جامعه بشریت را خواند.
یکی تو کامنتها گفته مدرنیته فحشا و جنگ جهانی فروپاشی خانواده و محیط زیسته. نکات مثبت مدرنیته رو ندیدی؟ همین اینترنت بده؟ ماشین داری باهاش میری شمال بده؟ خب آشغال نریز تو محیط زیست در ویلاسازی قاعده قانون رو رعایت کن. مشکل توئه مومن مشکل مدرنیته نی نگاههای تک بعدی که اسلام را به تروریسم تقلیل میده هم از همین جنسه یادمون باشه تو همون سوراخی نیفتیم که بقیه افتادن بخصوص که مار دوباره گزیده
فمنیسم افراطی به بهانه برابری، زن رو تبدیل به شبه مردی ستیزه گر تبدیل کرده، زن و مرد دو نگاه متفاوت به جهان دارن اما با این تفکر که نگاه زن و مرد به جهان یکی میشه، متاسفانه فروپاشی خانواده به بهانه آزادی فردی در ایران توسط این عده کلید خورده.
مولوي در ابراز خصومت و دشمني با مكتب تشيع تا آنجا پيش ميرود كه حتي متن احاديث نبوي در باب فضايل اهل بيت عليهم السلام را طبق نقل شيعه نميآورد كه مبادا فضيلتي براي آل اللّه باشد! مثلاً در حديث مشهور و مورد اتفاق كه پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم فرمودند: «مثال اهل بيت من مانند كشتي نوح است كه هركس سوار شود نجات يابد و هر كس تخلّف كند هلاك شود» كه دهها دانشمند بزرگ اهل سنت آن را نقل نموده، حكم به صحّت آن دادهاند، و مغرضان در آن دست برده، به جاي "اهل بيت"، "اصحاب" را قرار دادهاند! مولوي نيز روش آنان را برگزيده، گويد: «بهر اين فرمود پيغمبر كه من همچو كشتيم به طوفان زمن ما و اصحابيم چون كشتي نوح هر كه دست اندر زند يابد فتوح» به راستي چه كساني چنين تحريفهايي را ميپسندند و نقل ميكنند؟ آيا مولوي اين مقدار از دانش كمبهره بود كه چنين مسائل سادهاي را نداند؟ يا مقام اصحاب را بسي بلند مرتبه و آنان را معصوم از خطا و گناه ميدانست كه مطابق حديثي مجعول گفت: «گفت پيغمبر كه اصحابي نجوم رهروان را شمع و شيطان را رجوم» «در پي خورشيد وحي آن مه دوان و آن صحابه در پيش چون اختران ماه ميگويد كه اصحابي نجوم للسري قدوه و للطاغي رجوم» «هادي راهست يار اندر قدوم مصطفي زين گفت اصحابي نجوم» «گفت پيغمبر كه در بحر هموم در دلالت دان تو ياران را نجوم» و يا: «مقتبس شو زود چون يابي نجوم گفت پيغمبر كه اصحابي نجوم» اين كجا و آن كجا؟!! براي اينكه اندكي در خصوصيات امام زمان شيعيان عجل اللّه تعالي فرجه تأمل شود تا اينكه ديگر كسي هر گمراه و منحرفي را امام معصوم ايشان، يا مرتبط با آن ولي اعظم كردگار نداند، به چند نكته اشاره ميكنيم: اول : امام زمان شيعيان ارواحنا فداه، نه تنها در روز عاشورا، بلكه هر صبح و شام بر حادثه جانگداز شهادت نياي مظلومش سيد و سالار شهيدان، اشك خون ميبارد، ولي ملاي رومي حاضر در محضر "شمس تبريزي"، به همنوايي با امويان عاشورا را به جشن و سرور و عيش و عشرت و شادي و رقص و پايكوبي مينشيند، نه به ماتم و اشك و اندوه! "شمس تبريزي" ميگويد: «"شمس خجندي" بر خاندان پيامبر ميگريست، ما بر وي ميگريستيم، يكي به خدا پيوست، بر وي ميگريد!» اينجاست كه بايد به اين پير مغرور گمراه كه گريه بر سيد مظلومان را به باد استهزاء ميگيرد گفت: پس تو بايد - العياذ بالله - بر حال عرش و كرسي و لوح و قلم و زمين و آسمان كه همه بر حسين گريستند، بلكه بايد بر حال پيامبر و امير المؤمنين صلوات للّه عليهما و آلهما و... هم گريه كني كه حتي قبل از واقعه جگرگذار عاشورا بر حسينشان گريستند، و زمين و زمان را به سوختن و گداختن فرمان راندند، و كون و مكان را در سوگ آن جانِ جانان به اندوه و ماتم ابدي نشاندند! "مولوي" نيز، سوگواري شيعيان بر امام مظلوم خويش را به باد استهزا گرفته، ميگويد: «روز عاشورا همه اهل حلب باب انطاكيه اندر تا به شب گرد آيد مرد و زن جمعي عظيم ماتم آن خاندان دارد مقيم ناله و نوحه كنند اندر بكا شيعه عاشورا براي كربلا بشمرند آن ظلمها و امتحان كز يزيد و شمر ديد آن خاندان نعرههاشان ميرود در ويل و وشت پر همي گردد همه صحرا و دشت خفته بودستيد تا اكنون شما كه كنون جامه دريديت از عزا پس عزا بر خود كنيد اي خفتگان زانك بد مرگيست اين خواب گران روح سلطاني ز زنداني بجست جامه چه دْرانيم و چون خاييم دست چون كه ايشان خسرو دين بودهاند وقت شادي شد چو بشكستند بند» «كي توان با شيعه گفتن از عمر كي توان بربط زدن در پيش كر!» دوم: امام زمان شيعيان سلام اللّه عليه دشمن كفر و الحاد و نفاق بوده، و منتقم "خونِ خونِ خدا" (امير المومنين عليه السلام) از كفركيشان و خوارج و نواصب است؛ ولي پير قونيه ـ مطابق با مكتب ساير جبري مسلكان اهل سنت ـ "ابنملجم"، شكافنده شريانهاي مقدس خون خدا را، آلت حق ميشمارد، و بزرگ جنايت او را ـ كه روي تاريخ بشريت را سياه كرده است ـ غير قابل طعن و ملامت ميداند! شگفتا! كار دروغپردازي و باطلسرايي او به آنجا رسيده است كه خطاب به "ابنملجم" ميسرايد: «من همي گويم برو جفّ القلم زان قلم بس سرنگون گردد علم هيچ بغضي نيست در جانم ز تو زان که اين را من نميدانم ز تو آلت حقي تو، فاعل دست حق كي زنم بر آلت حق طعن و دق ليك بيغـم تو، شفيع تو منـــم خـواجـه روحـم نـه ممــلـــوك تـــنم» همو در دفاع از مكتب اهل جبر، و مخالفان خاندان عصمت ميگويد: «خلق حق افعال ما را موجد است فعل ما آثار خلق ايزد است گفت آدم كه ظلمنا نفسنا او ز فعل حق نبد غافل چو ما در گنه او از ادب پنهانش كرد زان گنه بر خود زدن او بر بخورد بعد توبه گفتش اي آدم نه من آفريدم در تو آن جرم و محن نه كه تقدير و قضاي من بد آن چون به وقت عذر كردي آن نهان گفـت ترسيـدم ادب نگــذاشتــم گفــت مـن هــم پـاس آنـت داشتــم» "مولوي"، كفر و الحاد آشكار "فرعون" را مستقيما به خداوند متعال نسبت داده، و از زبان او در حال مناجات ميسرايد: «زان كه موسي را منور کردهاي مر مرا زان هم مکدر کردهاي نه كه قلب و قالبم در حكم اوست لحظهاي مغزم كند يك لحظه پوست سبز گردم چونكه گويد كشت باش زرد گردم چون كه گويد زشت باش لحظهاي ماهم كند يك دم سياه خود چه باشد غير اين كار اله پيش چوگانهاي حكم كن فكان ميدويم اندر مكان و لامكان چونكه بيرنگي اسير رنگ شد موسی اي با موسی اي در جنگ شد چون به بيرنگي رسي كان داشتي موسي و فرعون دارند آشتي» و ميگويد: «اعتراض او را رسد بر فعل خود زانك در قهر است و در لطف او احد اندر اين شهر حوادث مير اوست در ممالك مالك تدبير اوست گر نفرمودي قصاصي بر جنات يا نگفتي في القصاص آمد حيات خود كه را زهره بدي تا او ز خود بر اسير حكم حق تيغي زند زانك داند هر كه چشمش را گشود كان كشنده سخره تقدير بود هر كه را آن حكم بر سر آمدي بر سر فرزند هم تيغي زدي رو بترس و طعنه كم زن بر بدان
موضوع: نظر رهبر انقلاب آیتالله خامنهای درباره مولانا https://shahrestanadab.com/Content/ID/5862/%D9%86%D8%B8%D8%B1-%D8%B1%D9%87%D8%A8%D8%B1-%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8-%D8%A7%DB%8C%D8%AA%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87-%D8%AE%D8%A7%D9%85%D9%86%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D9%85%D9%88%D9%84%D9%88%DB%8C-%D9%88-%D9%85%D8%AB%D9%86%D9%88%DB%8C-%D9%85%D8%B9%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%A7%D8%B4
7) آیا باور می کنند مولوی قائل به جبر است یعنی تمام افعال ما از سوی خداوند صادر می شود. که این مخالف صریح با مبانی اسلام است. (مثنوی معنوی/دفتراول/ص190) 8) آیا باور می کنند ستایش های اغراق آمیز و بی حدّ و حصر برخی مریدان، مثنوی را تا مرتبه سروش آسمانی و الهام ربانی و قرآ« پارسی بالا می برند و در برابر لغزش های اصولی آن، روش مسامحه و کوچک جلوه دادن را پیش می گیرند یا همرنگی نشان داده و تأیید می کنند؟ بویژه اینکه خود این اغراق گویی و بزرگ نمایی، توسط خود مولوی پایه گذاری شده و سپس توسط فرزندان و خلفا و مریدان وی دامن زده شده است؟ تعریف عصمت آمیز مولوی درباره مثنوی (در دیباچه مثنوی) به خوبی، نشان دهنده دیدگاه او نسبت به کتاب خود است. وی مثنوی را « اصول اصول اصول الدین و فقه الاکبر و شرع الله الازهر برهان الله الاظهر » یعنی « پایه پایه پایه دین، فقه برتر خدا، شریعت درخشان تر خدا و برهان روشن تر خدا » می خواند. البته اگر همین مقدار اکتفا شده بود شاید قابل توجیه بود ولی مولوی قدم را بالاتر می نهد و مدعی می شود که مثنوی « حق محض » است و هیچ سوی باطل در آن راه ندارد و آیه « لایاتیه الباطل من بین یدیه و لا من خلفه » و آیه « لایمسه إلاّ المطهرون » در وصف آن است. بدین ترتیب مولوی کتاب خود را در کنار کتابهای آسمانی می نشاند و آن را « قرآن وار » از خطا و لغزش منزه می داند... مولوی در حالی ادعای همسانی با قرآن و مثنوی می کند که کتاب او مشتمل بر ده ها حدیث جعلی و تحریف شده، ستایش و تقدیس صحابه معلوم الحال و اخبار و تاریخ دروغ و مناقب و فضائل سران صوفیه و افکار آنان است. (نشریه مذهبی نور/سیر و سلوک4/به نقل از کتاب نقدی بر مثنوی مرحوم مصلایی و مدرسی/ص27 تا 29 و ص 15 تا 17) مولوی حتی در جایی به توصیف عمربن خطاب ومعصوم خواندن او می پردازد. (مثنوی/دفتر اول/ص104به بعد) مولوی حتی عمربن خطاب را امیرالمومنین دانسته (مثنوی معنوی/نسخه میرخوانی ص74 و همچنین نسخه وصال همان صفحه) 9) آیا باور می کنند که مولوی حرکت امام حسین (علیه السلام) به کوفه را کورکورانه قلمداد کرده؟ وی می گوید : کورکورانه مرو در کربلا تا نیافتی حسین اندر بلا (مثنوی معنوی/دفترسوم/ص232) 10) آیا باور می کنند که مولوی، عزاداری بر سید الشهداء را رد کرده است و آن را سرزنش کرده؟ وی عزاداری بر سیدالشهدا راسرزنش کرده واز آن به عنوان غفلت و کم معرفتی یاد میکند و این ناشی از عدم تطابق مبانی مکتبی عرفانی وی با عزاداری سید الشهدا است. (نشریه مذهبی نور به نقل از مثنوی مطابق با نسخه تصحیح شده/رینولد نیکلسون/ص810-811) این عقیده وی مخالف صریح با روایات حضرات معصومین علیهم السلام است چرا که ما روایات زیادی از اهل بیت عصمت وطهارت داریم مبنی بر امر به سوگواری بر مصائب سید الشهدا وهمچنین عزاداریها و عزاداری خود آنها بر امام حسین (ع). 11) آیا باور می کنند « مولوی » به اندازه یک صدم ستایش و تعریفی که از شمس تبریزی کرده است درباره چهره های درخشان اهل بیت (ع) و وسائط فیض الهی چون : امام سجاد و امام باقر و امام صادق (علیهم السلام) به زبان نیاورده اند؟ 12) آیا باور می کنند در میان آن همه اشعار (حدود بیست و شش هزار بیت) که از همه چیز و هر کس نام برده و از داستانهای کلیله و دمنه تا قصه های عامیانه در آن یافت می شود جایی برای معارف و احادیث اهل بیت وجود ندارد؟ 13) آیا باور می کنند « مولوی » حتی برای فرد شناخته شده و رسوایی چون (معاویه) کرامت می سازد و برخی ضعف های خلفا که اهل سنت نیز نقل کرده اند، رندانه به صورت یک کرامت جلوه می دهد؟ 14) آیا باور می کنند که مولوی شریعت را نفی کرده؟ مولوی در مقدمه دفتر 5 مثنوی می گوید : شریعت همچو شمع است ره می نماید و بی آنکه شمع بدست آوری راه رفته نشود چون در ره آمدی آن رفتن تو طریقت است و چون رسیدی به مقصود آن حقیقت است وجهت این است که گفته اند (که گفته ؟ معلوم نیست ) لو ظهرت الحقایق بطلت الشرایع (یعنی وقتی حقایق ظاهر شد احکام (شریعت )باطل می شود ) ادامه حرفهای مولوی : حاصل آنکه شریعت هم چون علم کیمیا آموختن است از استاد یا کتاب و طریقت استعمال کردن داروها و مس را در کیمیامالیدن است وحقیقت، زر شدن مس، کیمیا دانان به علم کیمیا شادند که ما این علم را می دانیم (علماء را می گوید) و عمل کنندگان به علم کیمیا شادند که ما چنین کارهایی می کنیم و حقیقت یافتگان به حقیقت شادند که ما زر شدیم و از علم و عمل کیمیا آزاد شدیم یا مثلا شریعت همچون علم طبی آموختن است و طریقت پرهیز کردن به موجب طب و داروهاخوردن و حقیقت صحبت ابدی یافتن و از ان دو فارغ شدن چون آدمی از این حیات می برد شریعت و طریقت از او منقطع شود و حقیقت ماند . معلوم می شود که ایشان هیچ درکی از دین ندارد. علت علنی مطرح نکردن این بحث ها توسط صوفی ها در طول تاریخ حمله علمای اهل تسنن و تشیع به آنها بود . 15) آیا باور می کنند مولوی معتقد است که امامت، نوعی است برخلاف عقیده شیعه که به امامت شخصی معتقد است زیرا که امامان معصوم به فرمایش پیغمبر اکرم بنابر روایات متواتر 12 تا هستند با نامهای مشخص و معین. یکی از انحرافات صوفیان هم همین است که به مهدویت نوعی قائلند. مولوی می گوید: پس به هر دوری ولی قائم است تا قیامت آزمایش دائم است پس امام حی قائم آن ولی است خواه از نسل عمر خواه از علی است (مثنوی/ج2/ص239/چاپ نشر طلوع/شعر825) 16) آیا باور می کنند مولوی ابن ملجم را در قضیه شهادت امام علی (علیه السلام)، آلت حق و دست خدا پنداشته؟ وی از زبان امام علی (علیه السلام) خطاب به ابن ملجم می گوید : هیچ بغضی نیست در جانم زتو زانک این را من نمی دانم زتو آلت حقی تو فاعل، دست حق چون زنم بر آلت حق طعن و دق (مثنوی معنوی/ دفتر اول/ص190) تمام حرف من این است ... آیا اینها می توانند الگو اخلاقی و دینی شیعیان به حساب بیایند؟ آیا عارف حقیقی، این مفاخر ادبی بوده اند یا اهل بیت پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم؟ اصلا آیا اینها شیعه بوده اند؟ اصلا آیا اینها با این انحرافات واضح می توانند الگوی ما باشند؟ اصولا « مولوی » با مکتب اهل بیت (علیهم السلام) نا آشنا بوده و نشانه ای از استفاده از منابع شیعی، حتی کتابهایی چون صحیفه سجادیه و نهج البلاغه، در آثارش دیده نمی شود. برای آشنایی بیشتر با انحرافات مولوی به کتاب نقد مثنوی (آیت الله علی اکبر مصلایی) رجوع شود
آیا آنانکه به صورت سطحی به « مثنوی » علاقه می ورزند، باور می کنند : 1) آیا باور می کنند مولوی حدیث افتراق را جعل و تحریف کرده ؛ مبنی بر اینکه پیامبر اکرم (ص) تنها گروه اهل نجات در بین امت های مسلمان را امت صحابه دانسته است. که این مطلب وی از یک روایت جعلی سرچشمه می گیرد. وی می گوید : بهر این فرمود پیغمبر که من همچو کشتی ام زطوفان زمن ما و اصحابیم چون کشتی نوح هرک دست اندر زند یا بد فتوح (مثنوی معنوی/دفتر دوم/ص652/چاپ امیر کبیر) درصورتیکه این روایت جعل و تحریف شده است و صحیح آن اینست که : قال رسول الله (صلی الله علیه و آله وسلم): سیأتی علی امّتی ما أتی علی بنی إسرائیل مثل بمثل و إنّهم تفرّقوا علی اثنتین و سبعین ملّة،و ستفرّق امّتی علی ثلاث و سبعین ملّة،تزید علیهم واحدة کلّها فی النّار غیر واحدة ،قیل:یا رسول الله، و ما تلک الواحدة ؟ قال: هو ما نحن علیه الیوم أنا و أهل بیتی. (مناهل الابرار فی تلخیص بحار الانوار/ج6/ص228) و (معانی الاخبار/ص323) پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند: روزگاری بر امّت من می رسد که همانند قوم بنی اسرئیل که به 73 فرقه و ملّت تبدیل شدند امّت من هم به 73 ملّت و فرقه تبدیل می شوند که به این 73 فرقه یک فرقه هم اضافه نمی شود و همه آنها وارد جهنّم می شوند مگر یک فرقه. سوال شد آن فرقه نجات یافته کدام است؟فرمودند: همان گروهی که ما بر آن هستیم یعنی من و اهل بیتم. 2) آیا باور می کنند مولوی از شیطان دفاع کرده و سجده نکردن شیطان به پیشگاه خداوند را در مورد انسان به خاطر عشق به خداوند تلقی کرده؟ » ترک سجده از حسد گیرم که بود آن حسد از عشق خیزد نه از حجود هر حسد از دوستی خیزد یقین کِی شود با دوست غیری همنشین (مثنوی معنوی/دفتر دوم/ص324 ) که این مطلب مخالفت صریح با فرآن کریم است که درقرآن آمده : « واذ قلنا للملائکة اسجدوا لآدم فسجدوا الاّ ابلیس ابی واستکبر و کان من الکافرین » (بقره34) و ما در بحث اعتذار ابلیس یا حب شیطان به آن پرداختیم. و در آینده به مدافعین شیطان و شیطان پرستان متصوفه خواهیم پرداخت. 3) آیا باور می کنند مولوی افراط در رقص و سماع و موسیقی داشته است : مولوی پس از برخورد با شمس تبریزی، موسیقی و سماع را، تا بدان حدّ گسترش می دهد که حتی به طور هفتگی، مجلسی ویژه سماع بانوان همراه با گل افشانی و رقص و پای کوبی زنان، در قونیه برپا می دارد. اینها همه از مردی مشاهده می شود که تا سن 38 سالگی ،خود مجتهدی بزرگ و یک « مفتی حنبلی » (سنی مذهب) بشمار می رفته است تا جایی که حتی در مواردی چون سرگرم رَباب و موسیقی می شده است نمازش قضا می شده است و با وجود تذکار به وی، موسیقی را رها نمی کرده است، بلکه نماز را ترک می گفته است که سماع آرام جان زندگان است!!... شمس سماع را « فریضه اهل حال » می خواند و چون پنج نماز و روزه ماه رمضانش برای اهل دل واجب می شمارد! (نشریه مذهبی نور به نقل از خط سوم/سخنان شمس/ص74 آ /75 آ ) 4) وی مجالس رقص وسماع را وسیله تقرب به پیشگاه خداوند می داند و حتی سماع را برتر از نماز می داند : (عرفان حقیقی/ص160) و (شرح زندگی مولوی-ناصر نجمی/ص17) افلاکی شاگرد مولوی در مناقب العارفین می نویسد : روزی در حضور مولانا رباب می زدند و مولانا ذوق ها می کرد. از ناگاه عزیزی (یکی از مریدان) درآمد که نماز دیگر (اذان) می گویند. (مولوی) لحظه ای تن زد (صبر کرد) و فرمود : نی نی آن (اذان) نماز دیگر و این سماع نماز دیگر.هر دو داعیان حقّند. یکی (اذان و نماز) ظاهر را به خدمت می خواهد و این دیگر (سماع) باطن را به محبّت حق می خواند. (احیاءعلوم الدین/ص406— مولاناجلال الدین/ص342) در جایی دیگر ، در مقابل حدیث پیامبر اکرم (ص) که می فرمایند : « حبب الی من الدنیا النسا و الطیب و قره عینی الصلوه » ، مولوی می گوید : ما از این عالم سه چیز را اختیار کردیم : یکی سماع و یکی فقاع (آبجو) و یکی حمام.
مشکل اصلی که در این مطلب به آن اشاره نشده و در کامنتها هم من خواندم دیدم اثری از آن نیست تفاوت بین احکام شرعی اسلام و قوانین و ارزشهای دنیای مدرن است. در دنیای مدرن اصالت با فرد و آزادی است ولی در دنیای کهن این ارزشها وجود نداشته اند در احکام اسلامی هم این دو ارزش مدرن وجود ندارد. زن مسلمان قرن بیست و یکم لاجرم در این تعارض قرار خواهد گرفت که بین اسلام و ارزشهای مدرن تناسبی برقرار کند. ظاهرن نویسنده مقاله قائل است که چنین تناسبی برقرار نمیشه و باید ارزشهای مدرن را در آغوش کشید این سخن احتی اگر درستم باشه ولی آیا در جامعه ما عملیه؟ من با توجه به مطالعه های میدانی و آشنایی با وضعیت جامعه به دلیل رشته تحصیلیم بعید میدونم.
بانظرشماکاملا موافقم.کشورایران همیشه دچارافراط وتفریط بوده است.به نظرم دیالکتیک بین سنت ومدرنیته تاحدی این مشکل رابرطرف خواهد کرد.مثلا در کشور ژاپن این مسئله به خوبی حل شده است.ژاپن کشوری است بسیارمدرن و در عین حال تمام سنتهای فرهنگی خودشان را حفظ کرده اند.
حرف شما درسته موافقم با شما و راه حل روشنفکری و روشنگری دینی است باید نشون داد دبن همخوان با ارزشهای امروزیه در غیراینصورت با واکنش و دافعه مواجه میشیم شبیه اونچه در دوران پهلوی رخ داد
حق مالکیت فرد در فقه پس چیست؟ نهی از بد گویی و حفظ آبروی فرد پس چیست؟ حرمت جان فرد پس چیست؟ بیمه افراد کهنسال در حکومت امام علی(ع) چیست؟ هیچ گاه اخلاق و حقوق تحلیلی غرب توان اندیشه به تبیین حق در قرآ« را ندارد و نخواهد داشت. لیبرالسم را در جرج واشنگتن مطالعه کنیم اسلام را از منابع اوریجینال. نه از زبان روشنفکر یا فیلسوف متظاهر شهرت طلب!
درهمین گفت وگو بین خانم مسلمان وخانم فمنیسم اخلاق به خوبی نشان داده شد. چیزی که عیان است چه حاجت به بیان است. اگراخلاق مسلمانی این است,من مسلمانم.
کپی پیست کردن مطالب سایت حوزه بدون ذکر منبع، ترولینگ، دفاع از تبعیض جنسیتی دادن نسبتهای مختلف به افراد بدون اینکه حتی از آنها بپرسد موضعشان چیست از موارد اخلاق خانم مسلمان است. البته من این را به اسم اسلام نمیذارم و اون خانم هم به عرفان تعلق خاطر دارد وگرنه مسلمانان محترمی مثل فاطمه مرنیسی در این بحث ورود کردهاند و خواندن آثارش را حتما به همه توصیه میکنم.
موضوع: تأثیر جنسیت در اخلاق از نگاه فمینیسم و اسلام http://ijme.tums.ac.ir/article-1-5701-fa.html
زنانی که با فمینیسم دشمنند و در روشهای متفاوت پشت مردسالاری در میان مرا یاد برده هایی میندازن که از برده داری و برتری سفیدپوستها دفاع میکردن چون خرده منافعی داشتن از این قضیه فیلم جنگو ساخته تارانتینو را نگاه کنید ساختار روان چنین برده هایی با دقت و ظرافت بررسی شده
برخی اززنان فمنیسم هم برده هستند,اما برده خودشان..
موضوع: مناقشهی ایرانیان در باب نقدهای نانسی فر https://www.allianceofmesocialists.org/%d9%85%d9%86%d8%a7%d9%82%d8%b4%d9%87%e2%80%8c%db%8c-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86%db%8c%d8%a7%d9%86-%d8%af%d8%b1-%d8%a8%d8%a7%d8%a8-%d9%86%d9%82%d8%af%d9%87%d8%a7%db%8c-%d9%86%d8%a7%d9%86%d8%b3%db%8c/?lang=fa
زنان هم که فریب فمینیسم را خورده اند من را یاد نسلی می اندازد که سنتی ها را ساده لوح و برخطا می داند و 6 ماه زندگیشان دوام نمی آورد در حالی که سنتی های بزعم ایشان نادان 60سال با خوشی و موفقیت در کنار هم زندگی کردند!
نه برده خود باش و نه برده دیگران. فقط برده و بنده خدا باش.
زهرا من جودیت باتلر را ترجمه نکردم این یک. دو اینکه ترجمه کپی پیست نیست. کپی پیست کردن بدون منبع دادن یک نوع دزدی است. به تکرار افتادی و راجع به یک سری چیزهایی حرف میزنی که اطلاعی راجع بهشان نداری. به افرادی مثل تو در اینترنت میگویند «ترول»، حتما برو راجع به معنی این کلمه بخون ببین یعنی چی و دفعه بعد که خواستی در بحثی شرکت کنی صداقت داشته باش.
شاید مترجم "تردیددرعشق"با شما همنام بوده است. بالاخره نظرت رانگفتی! موفق باشی عزيزم
صداقت آن کسی دارد که تلاش میکند صلح ایجادکند نه جنگ!!
اگرشخصی درشبکه های اجتماعی یک ترول است که پیام آورصلح ودوستی وآرامش می باشد,به مراتب انسانی تر از کسی است تبدیل شده است به یک ربات جنگ افروز.