You Must Lose! The Tragic Continuity of Defeat

1. After the 1979 revolution and the rise of a popular, anti-imperialist government, the revolutionaries decided to sever all relations with Israel and South Africa. With this act, backed by the people, the newly established revolutionary government presented itself not merely as a government with concerns limited to Iran, the Shia world, or even the Islamic Ummah, but as a herald of freedom and justice-seeking across the entire globe. The apartheid regime in South Africa was overthrown a few years later, but the story of Israel continues. Israel remains an apartheid, oppressive regime with a history replete with war crimes, one that has founded its identity on a racist conception of governance and the occupation of another nation's land.

2. A video has been released of an Iranian wrestler competing against a Russian opponent, in which, despite his superiority, his coach orders him to lose mid-match so as to avoid facing an Israeli opponent in the next round. This news immediately spread across all Persian-language networks; to the point that the BBC's Persian-language television abandoned all its main global news and placed the Iranian wrestler's loss at the top of its headlines. Israel's state media also emphasized

۴. دفاع از فلسطین امروز به مراتب بیش از ۴۰ سال قبل، مورد اجماع آزادیخواهان و عدالت‌طلبان جهان است. با افزایش ناکارآمدی سازمان ملل و ادامۀ سیاست‌های مخرب اسرائیل، این اجماع جهانی ضدصهیونیستی در حال گسترش است. این امر به ویژه درمنطقۀ خاورمیانه به دلیل همدستیِ خیانتکارانۀ حکام غیردموکراتیکِ منطقه با اسرائیل در حال رشد روزافزون است. هرچه حکام به اسرائیل نزدیک‌تر شوند، دافعه و نفرت مردمی از اسرائیل بیشتر خواهد شد. در این میان اما وضعیت ایران، بسیار پیچیده است. از یکسو حاکمیت در عرصۀ عمومی در مقابل اسرائیل ایستاده است، از سوی دیگر بخش قابل توجهی از روشنفکران و آزادیخواهانِ مذهبی و غیرمذهبی، چپ یا راست، اصلاح‌طلب یا اپوزیسیون، نیز بر آرمان آزادیِ فلسطین تأکید دارند. اما موجی توده‌ای در حال شکل‌گیری است که به دلیل ضعفِ جامعه‌پذیرسازی و توجیهِ مسئلۀ فلسطین، شکاف دولت/ملت، شکاف جبهه‌های توده‌گرا/نخبه‌گرا، و البته در کنار هجمه تبلیغاتی عظیم و همه‌جانبۀ رسانه‌هایِ صریحاً یا تلویحاً صهیونیستی، در ادامۀ همان لجبازی با حاکمیت رفته‌رفته وارد حوزۀ نفوذِ گفتمانی اسرائیل می‌شود. انتشار بسیار گستردۀ تصاویر شکست خوردنِ کشتی‌‌گیر ایرانی با شعارها و چاشنی‌های ناسیونالیستی، ضدفلسطینی، ضد عرب، ضد حاکمیت و غیره، همه در راستای این پروژۀ هدفمند قابل تحلیل است که یک طرفش جاذبۀ رسانه‌ای است و طرف دیگر دافعۀ حکومتی.

۵. حرکات آرمانگرایانه، صرف نظر از محتوایشان، ضروتاً باید درونزا باشند، وگرنه چیزی جز قسمی دستور و فرمان اجرایی نخواهند بود. اگر یک آرمان جهانشمول و مقبول را، نه به نحوی درونزا، خودانگیخته و از بطن جامعه، بلکه به نحوی دستوری، فرمایشی یا آیین‌نامه‌ای اعمال کنیم، نه تنها تأثیر معکوس خواهد گذاشت، بلکه حتی خود آرمان را زیر سوال خواهد بود و عملاً بر ضد تحقق آن عمل خواهد کرد. شیوه‌های مناسبتی و آیین‌نامه‌ای، همان بلایی را که بر سر سایر مناسبتهای مردمی آورد‌ه‌اند، بر سر آرمان فلسطین نیز آورده‌‌اند. مضافاً اینکه شتر سواری دولا دولا نمی‌شود. اگر بناست با مسابقه ندادن با حریف اسرائیلی، صراحتاً به تمام جهان اعلام کنیم که ما این کشور نامشروع را به رسمیت نمی‌شناسیم، این دیگر پنهان‌کاری ندارد. می‌توان به جای باختنِ مخفیانه، با سینۀ ستبر از حضور در برابر حریف اسرائیلی سرباز زد، دلایلش را اعلام کرد و هزینه‌اش را هم، هر چه که باشد، نه از جیب یک فرد بلکه از جیب کل دولت یا جامعه پرداخت کرد. اما مشکل اینجاست که شاید خود مسئولینِ امر نیز امروز دیگر نه با اعتقاد راسخ، بلکه بر اساس همان دستورالعمل‌های آیین‌نامه‌ای می‌خواهند نه سیخ بسوزد و نه کباب، و نتیجۀ آن هم این خواهد شد که نه تنها نتایج و ثمرات این به‌رسمیت نشناختن محقق نخواهد شد، بلکه به واسطۀ ضربه به غرور ملی، این خود اسرائیل و حامیانش هستند که در موج‌سواری رسانه‌ای دست بالا را می‌گیرند. فقدان استراتژی مشخص، راهبردی و آینده‌نگرانه آشکارا برملا شده است. سطح و عمق و نوع مبارزه باید در سطوح مختلف، با رویکردهای پیشرو، خلاقانه و غیرقابل پیش‌بینی برای رقیب سامان یابد و مسئله به صرفِ تکانه‌هایی اینک دیگر حساسیت‌برانگیز، از جمله همین عدم حضور قهرمانان در پیکارهای جهانی، تقلیل نیابد. تجربۀ تلخ شعار «نه غزه، نه لبنان» در میانۀ یک جنبش اعتراضی که موضوع انتقادش اصلاً ربطی به فلسطین نداشت، نشان دهندۀ همین فرادستیِ رسانه‌ای است. و اما امروز، شاید یگانه رسالت ما در خصوص آرمان فلسطین، بازپس‌گیری آن از نهادهای ریز و درشت و از آنِ خودسازی درونزای مجدد آن، در مقام یک آرمان روشنگرانه، حق‌طلبانه و آزادیخواهانه و در یک کلام "مردمی" است. در چنین شرایطی است که مردم هزینۀ اعتقادات خویش را می‌پردازند، و به جای آنکه با احساس ناکامی بر اساس فرمانِ «باید ببازی» صادره از پشت تشک، «ببازند»، خود، به نحوی خودانگیخته و درونزا و آگاهانه، آرمان خود را تعریف و اعلام می‌کنند و «پیروز» می‌شوند. ارجاعِ استراتژی منفعلانه در مقابل دشمن، به قسمی مبارزۀ حماسی نمی‌تواند دستکم با منطق امروز بسنده بنماید. بدون تردید باید چشم در چشم ایدۀ اسرائیل، در انحاء مختلف، از سیاست تا ورزش، خلّاقانه و فعّالانه، ایستاد و جنگید و به بدیلی خیالی و دستوری و توهّمی دلخوش نبود که می‌تواند از این انفعالِ حماسی صادر شود.

The fate of the national wrestler is the preemptive surrender of his “place” to an illegitimate and “placeless” regime. It seems that one flaw in this logic is that “we” are the perpetual losers of such a battle. If we uncritically perpetuate this logic, which may have once seemed correct, we will be nothing but eternal losers unless we transform epic passivity into activity on various scientific, cultural, political, international, and athletic levels. Defeating the “idea of Israel” on the ground is possible not through the dictated regulations of some ministry or institution, but by publicly exposing the contradictions, filth, and internal infections of this very idea, and by relying on the decisions of the people themselves based on their commitment and analysis.

.

---

.

You Must Lose! The Tragic Continuity of Defeat

On the Occasion of the National Team Wrestler’s Bitter Elimination

Authors: Mohammad Mehdi Ardebili and Ahmadreza Azmoon

.

---

.