امیر مازیار

امیر مازیار، زاده‌ی اسفند ۱۳۵۶ در مشهد، پژوهشگر فلسفه‌ی هنر، زیبایی‌شناسی و فلسفه‌ی هنر اسلامی است. او کارشناسی و کارشناسی ارشد فلسفه‌ی غرب را در دانشگاه تهران گذراند و سپس دکتری فلسفه‌ی هنر را از دانشگاه علامه طباطبایی دریافت کرد. موضوع پایان‌نامه‌ی کارشناسی ارشد او درباره‌ی دشواری‌های کتاب بتای مابعدالطبیعه‌ی ارسطو بود و رساله‌ی دکتری‌اش به نسبت هنر اسلامی و اندیشه‌ی اسلامی اختصاص داشت.

مازیار عضو هیئت علمی گروه فلسفه‌ی هنر دانشگاه هنر تهران است و در دانشگاه‌ها و مراکز آموزشی مختلف، از جمله دانشگاه تهران، دانشگاه علامه طباطبایی، دانشگاه بین‌المللی قزوین و مؤسسه آموزش عالی سوره، به تدریس فلسفه، زیبایی‌شناسی و مباحث نظری هنر پرداخته است. در منابع دانشگاهی و مقاله‌نامه‌ای، او با عنوان استادیار دانشگاه هنر تهران و پژوهشگر حوزه‌ی فلسفه‌ی هنر معرفی شده و ده‌ها مقاله از او در حوزه‌ی فلسفه‌ی غرب، هنر اسلامی، زیبایی‌شناسی و تاریخ‌نگاری هنر ثبت شده است.

حوزه‌ی اصلی کار مازیار فلسفه‌ی هنر است؛ اما این حوزه را هم از مسیر فلسفه‌ی غرب، به‌ویژه هایدگر، هگل و پدیدارشناسی، دنبال می‌کند و هم از مسیر هنر اسلامی و نسبت آن با سنت فکری اسلامی. او در آثارش به پرسش‌هایی مانند چیستی هنر، نسبت هنر و حقیقت، جایگاه خیال، تاریخ‌مندی هنر، امکان فلسفه‌ی هنر اسلامی و نسبت زیبایی‌شناسی مدرن با سنت‌های غیرغربی می‌پردازد.

کار فکری امیر مازیار را می‌توان در چند محور دسته‌بندی کرد: فلسفه‌ی هنر غرب، زیبایی‌شناسی، فلسفه‌ی هنر اسلامی، پدیدارشناسی خیال، فلسفه‌ی هایدگر، فلسفه‌ی هگل، تاریخ‌نگاری هنر و نسبت هنر با دین و فرهنگ. او از معدود پژوهشگران فارسی‌زبان است که هم در ترجمه‌ی آثار پایه‌ای زیبایی‌شناسی فعال بوده و هم در تألیف درباره‌ی هنر اسلامی و فلسفه‌ی هنر معاصر کار کرده است.