اندیشهفلسفهخردگفتگوحکمتمعناپرسشفرهنگ
Psychology
Near-Death Experiences: Reality or Imagination?
Near-death experiences are a widespread phenomenon involving light, a tunnel, and encounters with the deceased. This analysis weighs neurological and psychological perspectives, biological factors, and the influence of culture on the phenomenon, asking whether science can explain this mystery.
Khadijeh Hosseini: The article before you analyzes the phenomenon of near-death experiences from the perspective of neuroscience and discusses the possible physiological and psychological factors behind such experiences. The author of the article, Tim Newman, argues that this phenomenon arises from physiological and psychological factors and that there is no need to resort to supernatural or immaterial causes to explain it. This is, of course, one view among competing views. In another article I am currently translating, the opposing view is presented. I should note that none of these theories are necessarily endorsed by me, and the purpose of translating various perspectives on this matter is solely and exclusively to provide a space for the clash of opinions.
What draws me to this subject, however, is having undergone this very experience myself during the birth of my only child. Many years have passed since that strange experience, and I still long for a proper understanding of it. I will soon share what I myself witnessed in this wondrous experience with the esteemed reader
.
.
"Suddenly, amidst the pain, I saw a very faint light in the distance that was getting closer to me. Everything was very calm; the air was warm, I grew warm, and all that pain gradually disappeared ... I finally reached that light. I felt as if someone had wrapped their arms around me and embraced me. I was healthy and well, and I felt safe and at peace; there was no more pain. There was nothing else but this intimate and loving feeling."
Near-Death Experiences: Are They Not as Supernatural as They Seem?
The above quote is from a 48-year-old woman who nearly died once due to complications from a tumor in her spine; her words largely recall what has been reported in most near-death experiences to date. The term "near-death experiences" is known and common throughout America, but the prevalence of this phenomenon is not limited to the Western world. Analogues exist in most cultures, and even children have recounted near-death experiences.
A near-death experience may involve moving toward the brightness of a light at the end of a tunnel, meeting deities, conversing with relatives who have been dead for a long time, out-of-body experiences, or a feeling of being bathed in light.
Discussions about near-death experiences are often accompanied by debates on the subject of life after death and a soul that persists after the body dies and is destroyed. These kinds of vague and mysterious reports would typically be relegated to the realms of pseudoscience and parapsychology, but their widespread prevalence and pervasive nature have led to some serious (though scant) research and a wealth of speculation on the matter (approximately 3% of Americans recount having had a near-death experience).
What Do Near-Death Experiences Entail?
In a study in the Netherlands—the results of which were published in The Lancet—researchers investigated the order of near-death experiences and sought to disentangle the causal factors. They reported that 50% of individuals who had undergone the experience mentioned an awareness of being dead (during the event), 56% assessed it as a positive and constructive experience, 24% spoke of an out-of-body experience, 31% reported passing through a tunnel, and 32% spoke of communication (verbal or non-verbal) with the deceased.
The study also showed that—among the patients interviewed—although all of them were clinically dead at some stage, only a small percentage (18%) had undergone or recalled near-death experiences. The likelihood of having a near-death experience was not related to the level of cerebral anoxia (lack of oxygen to the brain), the degree of prior fear of death, or the type of medication they were taking.
According to the results of this study, near-death experiences were more common among patients under 60, and women reported deeper experiences. Conversely, individuals who had partially lost their memory after resuscitation were less likely to recount their near-death experience, which was to be expected.
There is undoubtedly something that causes such experiences, but the factors that lead to undergoing them are not yet known with certainty and remain a matter of doubt and dispute.
Cultural Influence in Near-Death Experiences
The phenomenon of the near-death experience is extraordinarily fascinating because psychological and physiological factors are deeply intertwined with social and cultural factors. For example, the near-death experience of a forty-year-old white man from Nebraska might involve seeing a bearded white man with a luminous face calling him through gates adorned with pearls; whereas the near-death experience of a 12-year-old boy from a country in Africa would likely not include such things.
The Mapuche people of South America and the inhabitants of the Hawaiian Islands are likely to see landscapes and volcanoes; near-death experiences in Thailand and India rarely include a tunnel or light; in the experiences of Tibetans, light plays a greater role, just as misconceptions about reincarnation play an equally significant part.
The following account relates to the near-death experience of an African individual, reported in 1992. A young man is attacked by a lioness after attempting to take one of her cubs.
"I saw myself entering a kind of trance state. Suddenly, a highway appeared before me. It seemed to go toward the sky in an endless path. It was surrounded by stars, which were also heading toward the sky. Every time I tried to enter the highway, the stars blocked my way. I stood there, not knowing what to do. After a while, the highway and the stars disappeared. I woke up and found myself on a hospital bed."
Europeans and North Americans often envision beautiful gardens; and the Kaliai people of Melanesia curiously tend to see an industrialized world full of factories.
Culture and human hopes and desires certainly influence the quality of near-death experiences; but what biological mechanisms could lie behind this strange phenomenon?
What Lies Behind Near-Death Experiences?
A phenomenon experienced so widely and across the globe cannot be dismissed as false; some biological factor (or factors) must be at work to explain its prevalence. Some experts claim that near-death experiences challenge the prevailing neuroscientific theory and, in fact, reveal other mysterious dimensions of existence. Can neuroscience unveil the mystery of near-death experiences?
Many believe that we must once and for all separate the mind (soul) from the functions of the brain. But this type of thinking is not necessary to explain near-death experiences; instead of resorting to supernatural origins, the field of neuroscience has addressed this subject and explained this phenomenon as a "product of the brain." To date, several possible explanations for this phenomenon have been proposed. The following are some of the attempts to explain the biological origin of near-death experiences:
The Role of Hopes and Desires
Hopes and desires undoubtedly play a role in all near-death experiences; the differences between cultures—referred to above—attest to this. But it seems that hopes and desires play an even deeper role.
Interestingly, near-death experiences sometimes occur in people who were not actually near death; they only thought they were close to dying. In a study of the near-death experiences of 58 patients, it was found that 30 of them were not actually near death.
Out-of-Body Experiences
Out-of-body experiences are commonly a part of near-death experiences and sometimes involve seeing one's own body from above. Although this seems like an otherworldly (supernatural) event, neuroscientists know that out-of-body experiences also occur in conditions other than near-death states. For example, out-of-body experiences are common during sleep paralysis, which nearly 40 percent of people experience at some point in their lives. Sleep paralysis occurs when a person is still actually in REM sleep (with rapid eye movements) but their brain is partially awake. During REM sleep, the brain immobilizes the body so it cannot act out dreams. The brain—still believing the person is asleep—maintains this bodily lockdown, exposing the individual to terrifying nightmares. This experience often leads to a sensation of floating and seeing the room from the ceiling's perspective.
Some researchers have also shown that by stimulating the right side of the brain's TPJ region, they can artificially induce out-of-body experiences. The TPJ is a part of the brain that collects and integrates information from the thalamus (regulator of consciousness, sleep, and alertness), the limbic system (related to emotions, feelings, behavior, motivation, and long-term memory), and the individual's sensory inputs. Therefore, regardless of how real autoscopy (viewing one's own body from the outside) may seem, it can be explained within the framework of neuroscientific laws.
Meeting the Deceased
Seeing the deceased and conversing with them is another common part of near-death experience reports and can be partly explained by hopes and wishes. Most cultures are full of stories about heaven or another form of afterlife where deceased relatives eagerly await us. Furthermore, Alzheimer's and Parkinson's patients are known to have hallucinations of seeing spirit-like beings; some of them report seeing deceased relatives in their homes. These types of visual hallucinations are linked to complications from pallidotomy—a type of neurosurgery performed on some Parkinson's patients.
Hallucinations involving seeing ghosts do not necessarily have an external origin. Such hallucinatory experiences can be considered a result of a disruption in dopamine (a neurotransmitter) secretion.
Our brain constructs a perceptual experience from our sensory inputs in such a way that we forget what a difficult and wondrous task it performs.
Any gap in the perceptual field is seamlessly filled in by the brain. As a commonplace example, we all have a blind spot where the optic nerve connects to the retina. In this part of our visual system, we cannot see anything, but we never notice it because our brain simply fills in the blanks. But sometimes, when the brain is under pressure or receives confusing data, it fills the void with jinns and vampires (and strange creatures). In macular degeneration (yellow spot), the vision-related center in the brain gradually fails, and patients almost frequently report hallucinations of ghosts. This could result from the brain's attempt to make sense of its neural "static" that has created incomplete or erroneous messages.
In summary, it is not strange that the brain creates hallucinations due to receiving abnormal signals or a lack of proper signals.
Explaining the State of Euphoria (Joy and Elation)
Near-death experiences are often reported as joyful and pleasurable experiences. At first glance, when we consider the surrounding conditions and circumstances of near-death experiences, this seems paradoxical. However, it has been found that the effects of many euphoric drugs closely resemble the emotional and visual aspects of near-death experiences. One such drug—ketamine—which is used both recreationally and as an anesthetic, can cause hallucinations, out-of-body experiences, euphoria and happiness, dissociation, and spiritual experiences. Ketamine produces these states by affecting NMDA receptors, the same receptors targeted by other euphoric drugs, such as amphetamines.
When an animal is under extreme stress, the dopamine and opioid pathways are activated. The same thing apparently occurs during shocking and distressing events, although we do not know exactly why, but these pathways undoubtedly open up in times of severe danger. A brain that has gone into shock and is, in fact, flooded with natural opioids can partly explain the intense feelings of peace and tranquility.
The Tunnel of Light
Probably the most striking aspect of near-death experiences is the sensation of being drawn through a long tunnel with a bright light visible at its end. Some researchers believe this phenomenon can be attributed to a lack (or shortage) of oxygen reaching the retina. According to this theory, when the retina is deprived of oxygen, peripheral vision gradually fades, and only the center of the visual field remains visible. Seeing a tunnel is a sign of intense fear and oxygen deprivation (hypoxia), and both of these factors are often present during the dying process.
Without a doubt, the near-death experience is a complex phenomenon with many mechanisms behind it. From oxygen deprivation (which disrupts the visual system) to the brain's challenge of making sense of strange sensations and emotions, from the sudden and intense release of certain drug-like brain chemicals to a host of hopes, desires, and cultural backgrounds. Being near death (or believing one is near death) is a unique physiological and psychological experience. It is not very surprising that this phenomenon causes such disturbances and disruptions in images and sounds.
The exact nature of every near-death experience will not be clear for years to come. Nevertheless, understanding it properly as it occurs, during one of the most critical phases of a person's life, is not easy; the ethical aspects of experimental interventions can be complex and difficult to navigate.
One thing is certain: near-death experiences are fascinating and alluring and (probably) have nothing to do with life after death.
.
.
Near-Death Experiences: Reality or Imagination?
Tim Newman
Translator: Khadijeh Hosseini
Source: Article Near-death experiences: Fact or fantasy?
This article on the Niloofar website
.
.
Discussion39 comments
اگر تجربه گران صرفا از رویدادهای پیرامونی خبر بدهند، می توانیم بگوییم که مغز آنها در بدترین شرایط بدنی نیز فعالیت ها و ادراکاتی از محیط پیرامون داشته است اما برخی از این افراد خبر از مواردی می دهند که اصولاً در محدوده قدرت مغزی نیست مانند اینکه وقتی به هوش می آیند، می گویند که فلان وقایع حتی بیرون از بیمارستان را نیز شاهد بوده اند و از قضا افراد مربوطه نیز آنها را تایید می کنند!اگر کسی متوجه تفاوت فعالیت های توهمی مغز و خبر گرفتن از غیب نمی شود، در واقع مغز خود این شخص در توهم به سر می برد!
شخص بودا زیر درخت انجیر مکاشفه بهش دست میده وزندگیهای قبلی خود در بدنهای دیگه رو میبینه چه جوابی دارید اگه توهم مغزی نیست ما از الان باید بودایی شویم چرا افرادجوامع دیگه پس از بازگشت از مرگ عنوان نمیکنند چهارده معصوم را دیدند
بنده فقط چند پرسش ذهنمو درگیر کرده بعد از برنامه آقای موزون معنویت تو جامعه بیشتر شده؟ آیا جامعه ما به سمت اخلاق گام برداشته ؟ایا ما بسمت مدینه فاضله نزدیک شدیم ؟ایا اعتقاد به زندگی پس از مرگ در عمق جامعه رسوخ کرده ؟بلاخره یک بازخوردی باید این مباحث داشته باشه بشخصه فکرمیکنم با وجود آیات نورانی کلام اله مجید ما نیازی به طرح این گونه مباحث نداریم زندگی پس از زندگی یعنی مرگ پرتجربه نزدیک به مرگ اصلا مرگی صورت نمیگیره تا ما از تجربه زندگی پس از مرگ بخواهیم حرف بزنیم بنظر تمام اینها فعل و انفعالات مغزی میتونه باشه ما نباید از قدرت مغز غافل بشیم نمونش هیپنوتیزم یا ذهن خوانی یا در بیماران شیزوفرنی شنیدن صدا یا دیدن تصویر یا خیلی موارد دیگر ما خدا و زندگی پس از مرگ را با عقل و تدبر در آیات الهی بهش اذعان پیدا میکنیم
فکر کنم سارا خانم از گشت زنان ویکیپدیا هم هستند که در ویکیپدیا مسوول حذف مقالاتی که به ناکافی بودن دیدگاههای صرفا عصب شناسی و فیزیولوژی در مورد تجارب نزدیک به مرگ اشاره می کنند با تلاش فراوان مشغولند.
من متوجه این کلمات نمیشم ولی بحث ها جالب بود جوری کاش سوالات را میپرسید ما که تو این رشته تخصص نداریم بفهمیم شاید بتونیم تو حوزه مدرکی خودمون هم در زمینه روح بتونیم کاوش بهتری داشته باشیم مثلا NDE
اولا چگونه نابیناها هم روح از بدنشان جدا شده وداخل اتاق رادیده اند چون نمونه های نابینا که تجربه داشتند هم وجود دارد که حتی نورها راهم دیده اند دوم اینکه نمونه هایی بوده که از اتفاقات خارج از اتاق بستری به صورت دقیق گزارش میدادند سوم اینکه بعضی ها که دارویی هم به آنها تزریق نشده چگونه تونل نور رادیده اند چهارم اینکه چگونه عاقلی میتواند حرف تجربه گر را کنار بزارد به حرف دکتری که خودش می داند ۱ در صد از علم جهان راهم نمیداند گوش کند درحالیکه هر عددی تقسیم بر بینهایت صفر است وعمر ما انسانها محدود وجهان بعدی نامحدود است وهیچ عاقلی ریسک نمکند به حرف کسی که خودش میداند نهایتا۱درصد از علم جهان را دارد گوش کند و جالب اینکه همه تجربه گرها این دنیا را الکی و فیک میدانند و دنیای بعدی را واقعی دیده اند و من انسان یک بار دیگر در شکم مادر چنین تجربه ای را داشتم وپیشنهاد میکنم حرف این تجربه گرها راگوش کنید https://tv4.ir/episodeinfo/246572
زندگی بعد از مرگ وجوددد دارد با تحقیقات کامل هزاران موجود دیگرم آفریده شده ما اشرفشونیم و این که جن هم رویت شده کسی میگه نیس دروغ گرفته پدربزرگ بنده به عینه دیده است آرزوی سلامتی ولی نترسید زندگی بعد مرگ وجود داردد
سوالی که دارم اینه که حتی اگه ثابت بشه اینا ماله کارکرد های ویژه مغز هست اصلا چرا باید دروغ باشد چرا الزاما فکر میکنیم چیزی که مغز به ما نشان داده دروغ هست شاید واقعا در آینده ثابت بشه این یک توانایی ویژه از مغز هست خوب که چی ؟ دلیل بر دروغ بودن این موضوع که نیست این چیزا مثل حلوای تن تنانی هست . تا وقتی تجربه نکنید نمیفهمید بقیه چی میگن
تجربه نزدیک به مرگ , چیزی نیست جز یک "تجربه". تجربه آگاه شدن به( خودِ حقیقی) ,, خودی که انسان خودش برای خودش در مدت زندگی زمینی اش پدیدآورده است. پدیدار شدن ,, پدیدارهاست. کنار رفتن( خودِ دروغین) و آشکار شدن (خودِ حقیقی) است. گزارشاتی که افراد تجربه کننده از حالات خودشان داده اند , در واقع گزارش از (خودِ حقیقی شان) بوده است . تجربه نزدیک به مرگ ,, تجربه (خودآگاهی) است به معنای واقعی...
سلام دوستان اگر کسی دنبال حقیقته پیشنهاد میدم بهش به صوت های آنسوی مرگ یا سه دقیقه در قیامت استاد امینی خواه مراجعه کنه خیلی فوق العاده است حتی توی قسمتای اول سه دقیقه در قیامت(نمیدونم شاید مثلا قسمت یک تا ده) همین مسائل رو هم توضیح میده و خیلی علمی صحبت میکنه(مثلا اینکه چرا تجربه های نزدیک به مرگ ملیت های مختلفت گاها با هم متفاوته و...) بنابراین به خیلی از شبهاتی که تو این متن بالا گفته شده پاسخ داده میشه.
شاید این شعر سعدی عارف بهترین گواه باشد بنی ادم اعضای یک پیکرند که در افرینش ز یک گوهرند یعنی همه ی ما از یک وجود نورانی که خدا (هر چی دلت میخواد اسمشو بزار.قانون.عشق)است نشات گرفته ایم و جزئی از وجود او هستیم البته این موضوع رو ملا ها قبول ندارند گله ای هم که دارم اینه که گاها به اشتباه نوشته میشه بنی ادم اعضای یکدیگرند که احتمالا به عمد رایج شده و مردم به اشتباه در جاهای زیادی به این گونه مینویسن خودتان هم ببینید از یک پیکر بودن همه ی انسان ها بسیار معنی مشابهی با انچه که تجربه کنندگان مرگ گفته اند دارد و همه از یک وجود نورانی الهام گرفته ایم در حالی که وقتی گفته میشه بنی اعضای یک دیگرند انگار که میگی گوش من گوش توئه دست تو هم پای من و ان معنی عرفانی و معنوی شعر سعدی رو ازبین میبره در حالی که
درود به تو اقای محمد رضا محمدی
با سلام .این دوستان منکر ما یاسرخودراکلاه می گذارندیا جرات مواجه شدن باواقعیت را ندارند.دهها تحقیق و پژوهش در سراسر دنیا در رابطه با nde انجام شده و هنوز عده ای اندر خم یه کوچه اند.علاوه بر مواردی که در بالا ذکر شد توجه شما را به تحقیقات دکتر بروس گریسون جلب می کنم که سالیان سال است که بر روی این موضوع به طور کاملا علمی پژوهش کرده است.او پروفسور و استاد روانپزشکی و علوم عصب _رفتاری در دانشگاه ویرجینیااست.او یکی از نویسندگان کتاب ذهن غیرقابل تقلیل و هندبوک تجارب نزدیک به مرگ 2009است.به او عنوان پدر تحقیقات تجربه نزدیک به مرگ را داده اند.از طرف دیگر فیزیک مدرن به خصوص کوانتوم فیزیک در این موضوع وارد شده و حرفهایی برای گفتن دارد.راجر پنروز استاد ریاضیات و فیزیک دانشگاه کمبریج که تحقیقات او با استیون هاوکینگ بر روی سیاهچاله ها و بیگ بنگ بسیار مشهور است به همراه دکتر استوارت همروف استاد رشته بیهوشی و فیزیولوزی داشگاه اریزونابه اتفاق یکدیگر یا نظریه ارک ار توانستند ثابت کنند اطلاعات و شعور در مغز می تواند پس از مرگ به حیات خودبه شکل روح ادامه دهد که فیزیک کوانتوم فعلی قابل بررسی نیست و نیاز به کوانتوم جدید دارد.هر چند که تحقیقات او به اثبات رسید ولی فیزیکدانهای اتییست مخالفت های زیادی با او کردند و نمی خواهند مثل دوستان ما واقعیت را بپذیرندو جالب اینجاست که دکتر پنروز خود یک اتییست است ولی بسیار عمیق فکر می کند.تحقیقات دیگری نیز انجام شده که از بازگو کردن ان خودداری می کنم.درود
مگر می توان وجود روح را به لحاظ علمی بررسی کرد ؟ علم یا ساینس به ماده می پردازد در حالی که روح بنا به گفته خود دینداران غیر مادی است پس علم چه طور می تواند به آن پرداخته و اثبات کند ؟ مقولات غیر مادی مثل جن ، روح ، فرشته و حتی خدا از دایره علم تجربی و ساینش خارج و قابل اثبات علمی نیست نه به این دلیل که لزوما موهوم و وجود خارجی ندارند آن طور که ماده گرایان و ماتریالیستها مدعی اند بلکه به دلیل آن که در چارچوب علم تجربی که به ماده می پردازد نمی گنجد . تمام ادعاهایی و تحقیقاتی هم که در این زمینه شود ولو از جانب یک آتئیست هم باشد ارزش چندانی ندارد و در دایره شبه علم قرار می گیرد . بنابراین علم در این مقولات نهایت موضعی که می تواند بگیرد موضع لاادری گری و ندانم گرایانه است یعنی این مقولات را اگر رد نکند نیز تایید می کند .
ممنون از خانم مریم
حتی افرادی بودند که مکالمات اشخاص خانواده یا افرادی دیگر رو که با محل اتاق عمل فاصله داشته (حداقل تا حدی که برای گوش قابل شنیدن نباشه تا به متریالیست(مادی گرایان) ها ثابت شه که فقط گفت و گو های اتاق عمل نیست که این افراد متوجه میشن )رو شنیدن و نشانه هایی رو از خانواده یا این افراد دیدن گه توسط خانواده یا دکتر ها تایید شده و از این نشانه ها کم نیست ایا جسم انسان میتونه از اتاق عمل بیاد بیرون و مشخصاتی در جای دیگر رو به دقت بازگو کنه یا این کار توسط توهم مغذی ایا امکان داره از این موارد کم نیست اصلا در تحقیقی که در نقد واقعی بودن تجربه ی نزدیک به مرگ در این سایت ایا بحثی از این نشانه ها بود طبیعیه چون دانشمندی که این تجربه رو تخیلی میدونه چجور میخواد اثبات کنه این جسم میتونه اتفاقاتی حتی دور از محل اتاق عمل رو ببینه البته این افراد دروغگو نیستند بلکه انسان های بسیار شریفی هستن فقط خدا ناباور یا به قولی متریالیستن
دنیا د بسیار متشکر از دلایل قانع کننده ای که در بالا ارسال کردید با وجود این شواهد دیگه فکر نکنم جایی برای انکار باقی بمونه
در اینجا بدون شرح مفصل و بهصورت خلاصه به مهمترین شواهدی که دال بر صحت و واقعی بودن NDE ها هستند میپردازیم [2]. 1. برخی NDE ها را زائیدۀ توهم و فعالیتهای غیرطبیعی مغز در لحظات بحرانی قبل از مرگ دانسته و یا آن را نتیجۀ نرسیدن اکسیژن به مغز در اثر ایست قلبی، و تشویش و به هم ریختگی شیمیائی مغز خواندهاند. در پاسخ به این گروه باید به این واقعیت اشاره کرد که از نظر دانش پزشکی مقدار فعالیت مغزی افراد را در هر لحظه میتوان با نوار مغزی “ای ای جی” اندازهگیری کرد. بسیاری در حالی تجربۀ NDE داشتهاند که نوار مغزی آنها یک خط صاف را نشان میداده است. از نظر پزشکی این هنگامی اتفاق میافتد که سلولهای مغزی هیچ فعالیت الکتریکی ندارد. در چنین شرایطی مغز توانائی تشکیل فکر و ایجاد تصور و تجسم را نخواهد داشت. در حالی که بسیاری از تجربههای NDE طولانی و دارای صحنهها و جزئیات زیاد و به نسبت پیچیدهای هستند. اغلب افراد تجربه خود را بسیار شفاف و زنده میخوانند و سطح درک و هوشیاری خود را در حین تجربه بهمراتب بالاتر از آگاهی و هوشیاری در حال بیداری در زندگی روزمره توصیف کردهاند. این افراد به حقیقی بودن آنچه دیدهاند کاملاً اطمینان دارند و آن را کاملاً متفاوت از خواب دیدن یا توهمات ناشی ازبیماری یا تب یا مصرف مواد مخدر میخوانند. چنین توهماتی معمولاً مجموعهای نامنظم وبدون انسجام است و توهم بودن آن برای افراد بعد از اینکه به حالت عادی برمیگردند روشن است. در چندین مورد اشخاصی که NDE خود را گزارش دادهاند، قبلاً در طول زندگی خود از مواد مخدر یا شیمیائی توهمزا نیز استفاده کرده بودند ولی بیان نمودهاند که تجربه NDE آنها کاملاً از مقولهای متفاوت بوده، و برخلاف مواد مخدر که شخص بعد از برگشت به حال عادی توهم بودن آنچه را دیده حس میکند، در مورد تجربههای NDE چنین نبوده است. بهعلاوه، ماهیت و اجزاء توهمات ناشی از مواد شیمیائی یا داروها برای افراد مختلف بسیار متفاوت است و زمینههای قبلی ذهنی و عوامل محیطی نیز در آن سهم زیادی دارند، تا جایی که بهسختی میتوان کمترین شباهتی در آن بین دو نفر پیدا کرد. این در نقطۀ مقابل تجربههای NDE است که گرچه برای هیچ دو نفری کاملاً یکسان نیستند، در آن شباهتهای خیره کننده و غیرقابل انکاری وجود دارد و انسجام و هماهنگی و عمق در آن مشهود است. همانگونه که گفته شد تعداد گزارشهای NDE منتشر شده به چند ده هزار میرسد، این باوجود آن است که تنها اقلیت کوچکی از کسانی که این تجربهها را داشتهاند درصدد منتشر و بازگو کردن آن برای عامه برمیآیند. تحقیقات متعدد نشان داده و با مطالعۀ تعدادی از این گزارشها میتوان دید که محورهای مشترک بین این تجربهها مستقل از سن و زمینههای مذهبی و فرهنگی و طبقۀ اجتماعی و ملیت و جنسیت شخص تجربه کننده و هرگونه عوامل محیطی است. بسیاری از تجربه کنندگان دچار تحولات بعضاً عمیقی در زندگی بعد از تجربه خود میشوند و اهداف و ارزشهای آنها دگرگون میگردد. البته این تغییرات برای بعضی نامحسوستر و برای بعضی کاملاً بنیادی است. البته باید به این نکته اشاره کرد که بعد از احیاء، شخص تجربه کننده باید از طریق کانال ارتباطی کلام و زبان خود برای بازگو کردن این تجربه به دیگران استفاده کند و گاهی اعتقادات و زمینههای فکری افراد روی نحوۀ تعبیر و بیان تجربه NDE آنها مؤثر است. بهعنوان مثال، در بسیاری از NDE ها، تجربه کننده از دیدن وجودی نورانی صحبت میکند که ملاقات با او احساس محبت و آرامش و لذت وصفناپذیری را به شخص القاء میکند. تجربه کنندگان ممکن است بسته به زمینۀ مذهبی فرهنگی خود ممکن است این وجود را مسیح، بودا، فرشته، یا خود خدا خواندهاند. ولی صرفنظر از نامگذاری، ماهیت ملاقات باوجودی نورانی با جذابیت و عشق بسیار زیاد مؤلفۀ مشترکی بین اکثریت تجربهها است. پیم ون لومل (Pim van Lommel)، پزشک متخصص قلب در طول 20 سال بهطور علمی و اصولی و با دیدی محققانه تعداد زیادی از بیماران را که دچار ایست قلبی شده بودند مورد بررسی قرار داده و نتایج آن را در سال 2001 در مجلۀ علمی لاست [17] منتشر نمود. نتیجۀ تحقیقات او نشان میدهد که هیچ نوع ارتباطی بین تجربههای NDE و طول زمان ایست قلبی یا بیهوشی مریض، داروهای استفاده شده، یا ترس قبلی شخص از مردن ندارند. همچنین مطالعات دیگر نشان میدهند که ارتباطی بین زمینههای فرهنگی شخص، نژاد، طبقه اجتماعی، تحصیلات، و حتی آگاهی و اطلاع قبلی از این پدیده یا عدم آن، و تجربههای NDE وجود ندارد. ون لومنت از تحقیقات خود نتیجه گیری میکند که ضمیر ما بعد از مرگ باقی خواهد ماند. 2. تعداد زیادی گزارش وجود دارد که در آن تجربه کننده در حالی که فاقد هر گونه علائم حیات بوده توانسته اتفاقاتی که در دنیای فیزیکی رخ میداده، مثلاً فعالیتهای پزشکان در اتاق بیمارستان بر روی بدن او یا حرف های اطرافیان را دیده و شنیده و بعد از احیاء آنها را با ذکر جزئیات بازگو کند. مشاهده بدن خود از خارج یکی از مشترکترین قسمتهای NDE هاست. تجربه کنندهها توانستهاند حتی اتفاقاتی را که دور از محل بدنشان، مثلاً مکالمات بین دکترشان و اعضاء خانواده را در اتاق انتظار بیمارستان بهدرستی گزارش کنند. یکی از مشهورترین موارد از این گونه NDE ها مربوط به خواننده و ترانه نویس آمریکایی پم رینولدز (Pam Reynolds) است که در سال 1991 در سن 35 سالگی در حالی که بر روی مغز او در بیمارستان مشهور سنت جوزف به علت بسته شدن یک رگ مهم مغز، جراحی انجام میگرفت اتفاق افتاد [9]. Pam Reynolds این یک عمل جراحی بسیار مشکل بوده و با روشی ویژه که بهاصطلاح پزشکی «هیپوترمیک کاردیاک ارست» (hypothermic cardiac arrest) نامیده میشود انجام گرفت. برای این جراحی دمای بدن پم رینولدز به 16 درجه تقلیل داده شد و توسط دستگاه، گردش خون و تنفس وی متوقف شده و جریان خون از مغز وی قطع گردید. بهعلاوه، در تمام طول عمل چشمهای او توسط یک برچسب نواری و گوشهای او توسط گوشی کاملاً بسته بود. پم رینولدز در حین عمل برای مدتی علائم حیات را کاملاً از دست داد در حالی که نوار مغزی او کاملاً یک خط صاف بود. بعد از احیاء و بهوش آمدن وی توانسته بود جزئیات آنچه در اتاق عمل در این مدت رخ داده را برای پزشکان و پرستاران بازگو کند. گزارش او شامل گفتگوهای بین پزشکان در اتاق عمل، و شکل ابزاری که برای عمل بر روی او استفاده شده، و فعالیتهای دیگری که در آن حین رخ میداده مانند ورود و خروج افراد از اتاق عمل بود. گزارشهای او با واقعیت کاملاً تطابق داشت که بسیار شگرف آور بوده و به هیچ شکل با اصول علمی و عادی که ما میشناسیم قابل توجیه نبوده و نیست. پم رینولدز همچنین میگوید که در حین این NDE نوری را دید که بهشدت به آن جذب شده و بهطرف آن حرکت کرده بود. با نزدیک شدن، نور بسیار درخشندهتر شده و بهتدریج او متوجه شد که میتواند عدهای از بستگان ازجمله مادربزرگ و عموی خود را که مرده بودند، در این نور ببیند. پم میگوید که با آنها از طریق تلهپاتی و ضمیر صحبت نموده است. ولی بعد از مدتی به او گفته شده بود که باید به بدن خود بازگردد ولی او نگاهی به بدن خود نموده و از این کار ممانعت کرد. عموی پم سعی کرد که او را ترغیب به بازگشت به بدن کند و درست در لحظهای که پم از بیرون میدید که پزشکان دستگاه شک را روی بدن او گذاشته و به برای بهکاراندازی قلب به او شک وارد میکنند، احساس کرد بهسوی بدنش بهشدت هل داده شده و او ناگهان خود را در بدن خود یافت. او میگوید که احساس بازگشت به بدن مانند احساس شیرجه پریدن در آب مخلوط با یخ بود. 3. کسانی که کور مادر زاد بودهاند توانستهاند در حین تجربۀ NDE خود ببینند. در کتاب «حیات پس از زندگی» دکتر مودی به گزارش NDE پیرزنی که از بچگی کور بوده اشاره میکند. وی بعد از احیاء، جزئیات آنچه در اتاق عمل رخ داده بوده و شکل ابزاری که مورد استفاده قرار گرفته، افرادی که از اتاق وارد و خارج شدهاند، و گفتوگوهای میان آنها را بازگو کرده بود. برای پزشک و پرستاران این امر غیرقابل باور بود و به همین دلیل او را به دکتر مودی که در این زمینه تحقیق میکرد معرفی کردند.نمونۀ دیگر، زنی بود که دچار ایست قلبی شده و خواهر او نیز به خاطر دیابت شدید در بخش دیگری از همان بیمارستان در حالت کما بود. این زن بلافاصله بعد از احیاء به پزشک خود گفت که خواهر من درگذشته است. پزشک در ابتدا آن را انکار کرد، ولی بعد از اصرار زن، پرستاری را به بخش دیگر فرستاد که از حال خواهر او باخبر شوند. معلوم شد که ادعای او صحت داشته و خواهر او در همان زمان درگذشته بوده است. دکتر کن رینگ و شارون کوپر (Ring, Ken and Sharron Cooper) نتیجه تحقیقات دو سالۀ خود بر روی تجربههای NDE افراد کور در کتاب «دید ذهن» منتشر کردند [5]. در این کتاب تجربیات 31 نمونه از نابینایانی که برخی از آنان بهطور مادرزادی دچار این نقیصه بودهاند بیان شده است. این افراد توانستهاند پس از بازگشت به زندگی، اشیاء، اشکال و رنگهای اطراف خود را چنان که بوده است با جزئیات توصیف کنند. یکی از نمونهها زنی 45 ساله به نام ویکی امیپگ است که در حین تولد عصب بینائی او به خاطر اشکال در دستگاه اینکوبیتور و دریافت اکسیژن زیاد بهکلی آسیب دیده و بینائی خود را از دست داده بود. قلب وی در 45 سالگی در حین یک عمل جراحی برای مدتی متوقف شده و دوباره به کار انداخته شد. بعد از به هوش آمدن وی توانست برخی از جزئیات مختلف آن چه را حین عمل وی در اتاق عمل و پیرامون آن میگذشته،عیناً بازگو کند. دو تجربه مربوط به افرادی که در دنیا کور بودهاند در این تارنما آمده است: تجربۀ ویکی اومیپگ وتجربۀ جولیت نایتنگیل. 4. کودکان زیادی تجربۀ NDE داشتهاند و گزارشهای آنها شباهت به تجربۀ بزرگسالان دارد، بااینکه این کودکان هنوز آشنایی قبلی با این پدیده، یا با تعلیمات دینی و مذهبی نداشته و ذهنیتی نیز از مرگ و جهان ماوراء و معنویت ندارند و محتوای ذهنی آنها تفاوت زیادی با بزرگسالان دارد. Kids angels دکتر ملوین مرس (Melvin Morse)، استادیار و پزشک بخش کودکان بیمارستان واشینگتن در آمریکا، که هیچ اعتقادی به زندگی بعد از مرگ نداشت، در سال 1982 در حین طبابت با اولین مورد NDE یک کودک در کار خود روبرو شد [4]. وی در حالی که در یک کلینیک در شهر پوکاتلو در ایالت آیداهو مشغول به طبابت بود دختر بچهای را که در اثر غرق شدن در استخر تمام علائم حیات را از دست داده بود و برای مدت 19 دقیقه قلب او متوقف بود را احیاء کرد. این کودک بعد از احیاء برای دکتر مرس تعریف کرد که چگونه بدن خود و دکتر مرس را در حالی که روی بدن او کار میکرده و سعی در احیاء آن داشته است را از بیرون میدیده است. او بعد از احیاء جزئیات بسیاری از آنچه در حین 19 دقیقۀ توقف قلبی او در اتاق بیمارستان رخ داده بوده است را برای دکتر مرس بازگو میکند و میگوید که از تونلی آجری عبور کرده و بهجایی بسیار زیبا و نورانی رسیده بوده است. دکتر مرس به کودک گفت که نمیتواند این را بهراحتی باور کند و کودک در جواب گفت «نگران نباش دکتر مرس، بهشت حقیقت دارد». بازگو کردن جزئیات اتفاقات بیمارستان و آنچه در آن اتاق میگذشته در حالی که کودک هیچ علائمی از حیات نداشته، برای دکتر مرس یک شُک فکری بود و باعث شد دکتر مرس آن را در ژورنال علمی بسیار مشهور “ژورنال انجمن پزشکی کودکان آمریکا” بهعنوان یک مقاله منتشر کند. باوجود جنبههای خارقالعاده این اتفاق، دکتر مرس همچنان در شک و ناباوری خود باقی میماند، ولی بعد از اینکه موارد مشابهی را از سایر پزشکان میشنود تصمیم به تحقیق جدی در این زمینه میگیرد. او در یک بررسی 26 کودک که مرده و دوباره احیاء شده بودند را مورد مطالعه قرار داد و آن را با 131 کودک که بهشدت مریض بودند ولی علائم حیات را از دست ندادند مقایسه کرد. وی دریافت که 23 کودک از 26 نفر تجربۀ NDE داشتهاند در حالی که هیچیک از 131 کودک در گروه دوم چنین تجربهای را نداشتهاند. بعد از این تحقیقات، دکتر مرس مطالعه چندین سالهای را روی زندگی این کودکان و اثر NDE روی آنها آغاز کرد و دریافت که در حقیقت تجربۀ NDE در زندگی این کودکان اثر مثبتی گذاشته و خصائصی مانند مهربانی و گذشت را در این کودکان بهطور بارزتری افزایش داده است. تعدادی از تجربیات کودکان از سنین و ملیتهای مختلف در این تارنما در قسمت «تجربیات کودکان» عرضه شده است. 5. NDE بسیاری از افراد تأثیرات عمیقی در زندگی آنها داشته و باعث تغییراتی شگرفی در زندگی آنها در جهت درسهای که از تجربۀ خود گرفتهاند شده است. در سالهای اخیر توجه رسانهها و دانشمندان غربی به این پدیده بهشدت افزایش یافته است و محققان زیادی مانند دکتر رینگ (Ring, 1984)، مارگوت گری (Margot Grey, 1985)، چارلز فلین (Charles Flynn, 1986)، و آتواتر (P.M.H. Atwater, 1988) همگی در این زمینه تحقیق کرده و تمام آنها جنبههای روانی و تغییرات شخصیتی افرادی که تجربۀ NDE داشتهاند را مورد بررسی قرار دادهاند. نتایج تمام این تحقیقات نشان داده است که این تجربهها اثرات عمیق و پایداری روی شخصیت و رفتار و جهان بینی افراد تجربه کننده میگذارد. این تغییرات تقریباً همیشه در جهت مثبت است، مانند احساس هدف دار بودن جهان و آفرینش، احساس وجود معنائی عمیق برای زندگی، احساس مسئولیت و رسالت در زندگی، تغییر شغل و نحوۀ زندگی کردن و گاهی وقف کردن زندگی خود به امور خیریه، مهربانتر و صبورتر شدن با مردم، ترک اعتیاد به مواد مخدر یا الکل، و تغییراتی دیگر از این قبیل [65]. این تغییرات معمولاً صرفنظر از جنبههای اعتقادی و مذهبی شخص قبل از تجربه اوست. گردن آلن (Gordon Allen)، مدیرعاملی بسیار موفق و ثروتمند در شهر سیاتل آمریکا بود که بهعنوان مدیر عامل سال شناخته شده بود. او بعد از تجربۀ خود در سال 1993 که در اثر ایست قلبی اتفاق افتاد، از شغل خود استعفا داده و زندگی بسیار مرفه و شهرت و روابط اجتماعی متعدد خود را کنار گذاشته و به زندگی نسبتاً سادهای روی آورد و شغل مشاورۀ جوانان و کودکانی را که دچار مشکلات شخصی و خانوادگی هستند را انتخاب نموده و بهعنوان یک کشیش در کلیسا نیز مشغول به خدمت شد. گزارشی مستند دربارۀ او و این رویداد به نام “روزی که مُردم” در سال 2003 در کانال 2 شبکۀ بی بی سی بینالمللی و متعاقباً در چندین شبکه تلویزیونی دیگر در آمریکا و اروپا پخش شد [6]. هوارد استرم، استاد سابق و رئیس دانشکدۀ هنر دانشگاه کنتاکی هیچ اعتقادی به خدا و زندگی بعد از مرگ نداشت. او در سال 1985 در حین یک سفر علمی به همراه عدهای از دانشجویان خود به اروپا دچار خون ریزی شدید روده شده و به بیمارستانی در پاریس منتقل میگردد. بعد از معاینه به او گفته میشود که نیاز به عمل جراحی فوری دارد. در آن موقع به خاطر تعطیلات آخر هفته، کارکنان کافی و پزشک متخصص در بیمارستان نبوده و جراحی او به تعویق میافتد. در این مدت هوارد استرم ساعتها درد و خونریزی را تحمل کرد و در حالی که منتظر جراحی بود برای مدتی قلب او متوقف شده و میمیرد. او بعد از احیاء بهکلی متحول شده و زندگی خود را وقف رساندن پیام معنویت به مردم نمود. وی که یک منکر به تمام معنی بود بهطور تمام وقت در کلیسا بهعنوان کشیش مشغول به کار شد. تجربه NDE وی در چندین برنامه تلویزیونی مختلفی در آمریکا، منجمله شوی تلویزیونی مشهور اپرا وینفری، 48 ساعت، کانال دیسکاوری، و شوی امروز پخش شد [7]. Howard Storm-B&W دکتر «جیل بولت تیلر» (Jill Bolte Taylor) دانشمند و متخصص مغز از دانشگاههای ایندیانا و هاروارد در آمریکا است که او نیز در سن 37 سالگی در اثر پاره شدن یکی از رگهای مغزی و خون ریزی شدید دچار یک سکتۀ قوی شده و در نتیجه خود تجربۀ NDE داشت. در سال 2008 دکتر تیلر توسط مجلۀ مشهور تایمز آمریکا در لیست 100 نفر از اثرگذارترین افراد قرار داده شد. وی در کتاب خود به نام “حرکت من بهسوی بصیرت: سیاحت شخصی یک دانشمند مغز” میگوید که متوقف شدن فعالیتهای مغزی او باعث شد که حقیقت را از چشم انداز جدیدی ببیند، با دیدی باز و بدون منیت و اتصال به گذشته و آینده. او در کتاب خود میگوید «… احساسی بالاتر و پر از شعف مرا در خود گرفت. در این حال آگاهی من به سطحی فراگیر و تمام شمول گسترش یافت، چون یکی بودن با تمامی هستی. دیگر مرزهای بین خود و جهان اطراف را حس نمیکردم و خود را مانند سیالی حس میکردم که در تمام فضا در جریان است. من وارد آنچه بودائیان آن را نیروانا میخوانند شده بودم.» 6. ممکن است عدهای این گونه تصور کنند که این گزارشها میتوانند دروغ باشند و برای کسب توجه ساخته و پرداخته شده باشند. نفع شخصی یکی از بزرگترین انگیزههای دروغ گفتن است. افرادی که این تجربهها را بازگو کردهاند نه تنها هیچگونه سودی از باز گو کردن آن نبردهاند، اکثراً با تمسخر دیگران روبرو شده وجه بسا به توهم و هذیان گویی متهم شدهاند و گاه دوستان و نزدیکان را از خود رانده و حتی همسر خود را از دست دادهاند. بسیاری از ترس عکسالعمل نزدیکان، آن را در ابتدا تنها با پزشک و یا پرستار خود در میان گذاشتهاند. با نگاهی منصفانه نمیتوان تمامی این موارد را دروغ پنداشت. تعداد گزارشهای منتشر شدۀ NDE به چند ده هزار میرسد و شباهتهای بین آنها که توسط افرادی کاملاً متفاوت از سنین و زمینههای فکری و کشورها و تحصیلات و زمینههای مذهبی مختلف گزارش شده است، حتی شکاکترین افراد را به فکر فرو میبرد. برخی که از نزدیک با این تجربهها آشنایی ندارند بر این تصورند که این گزارشها برای ترویج مذهب یا اعتقاد به خدا ساخته و پرداخته شدهاند. ما در بالا در مطالبی را عرضه کردیم که پاسخی به این اشکال نیز میباشند. همانگونه که گفته شد بسیاری از این تجربهها توسط کودکان خردسالی گفته شده که آشنایی با هیچ گونه دین و مذهب یا حتی مفهوم خدا یا جهانی دیگر نداشتهاند. بسیاری از تجربه کنندگان نه تنها اصلاً مذهبی نبودهاند، بلکه منکر خدا و حیات پس از مرگ نیز بودهاند. بالاخره باید خاطر نشان کرد که اکثر قریب بهاتفاق کسانی که از تجربۀ خود سخن گفتهاند، افرادی کاملاً عادی هستند که علاقه یا احساس وظیفۀ خاصی برای ترویج دین و مذهب ندارند. همچنان با خواندن این گزارشها میتوان دید که در آنها ترویج و یا دعوت به دین و مذهبی خاص وجود ندارد. 7. همانگونه که به آن اشاره شد، در اکثر این تجربهها میتوان جنبههای مشترک زیادی یافت، صرفنظر از فرهنگ، سن، ملیت، جنسیت، تحصیلات، مذهب، موقعیت اجتماعی و مالی، و حتی اعتقادات تجربه کننده. تحقیقات نشان میدهد که هیچ یک از این عوامل تأثیر قابل توجهی روی محتوای این تجربهها ندارند. بهعلاوه، تقریباً تمامی این افراد با اطمینانی کامل و مطلق از تجربۀ خود سخن میگویند و واقعی بودن آن را مانند واقعی بودن زندگی روزمره و حتی واقعیتر از آن میدانند. تمامی این افراد به معنوی و جهانی بودن تجربۀ خود اطمینان دارند. اگر این تجربهها توهم و رؤیا باشند منطقی است که نباید اینچنین اکثریت قریب بهاتفاق آن را بسیار حقیقی بدانند و انتظار است که لااقل بخش نه چندان کوچکی از تجربه گران بعد از بازگشت به زندگی عادی و سلامت جسمانی، توهم بودن تجربه خود را تا حدودی درک کنند. 8. در مرور زندگی، افراد اتفاقاتی از گذشتۀ خود را میبینند که آن را بهکلی فراموش کرده بودند و یا این اتفاقات در زمانی رخ داده که بسیار خردسال بودهاند و به یاد آوری آن بسیار بعید میبوده. همچنین بسیاری اقوام یا دوستان درگذشته خود را ملاقات کردهاند. گاهی تجربه کننده قبل از تجربۀ خود از مرگ کسی که روح او را دیده است بیخبر بوده و بعد از برگشت به دنیا خبر مرگ آن شخص برایش محرز میگردد. یا بهعنوان مثال مواردی که شخصی برادر یا خواهر خود را که قبل از تولد او مرده بوده و او از وجودش بهکلی بیخبر بوده (زیرا پدر و مادر و اطرافیان آن را کتمان کرده بودند) را ملاقات کرده است. کلتون برپو، یک پسر 4 ساله اهل ایالت نبراسکا در آمریکا بود که در سال 2003 در حین یک عمل جراحی اورژانس بر روی آپاندیس، بهطور موقت جان خود را از دست داد. بعد از بهوش آمدن، او برای پدر و مادرش در مورد ملاقات با خواهرش که قبل از تولد او در هنگام به دنیا آمدن مرده بود گفت. این برای پدر و مادر کلتون بسیار تعجب انگیز بود، زیرا هیچ کس هرگز به او چیزی دربارۀ این خواهر سقط شده نگفته بود و عامداً این مسئله از او کتمان شده بود. او همچنین از ملاقات با پدر پدر بزرگش که 30 سال پیش درگذشته بود، با جزئیاتی که دانستن آنها برای او محال بود گفت و اتفاقات و کارهایی را که افراد خانواده در حین مرگ موقت او میکردند را بازگو کرده بود [47] 9. بعضی مدعی هستند که اثبات علمی محکمی برای صحت گزارشهای NDE وجود ندارد و بنابراین آنها را غیرقابل باور میدانند. در جواب باید گفت که موارد زیادی از گزارشهای NDE وجود دارند که فرد احیاء شده پس از بازگشت به زندگی، وقایعی را که در حال مرگ موقت وی در بیمارستان یا اتاق عمل گذشته است را برای دیگران با ذکر جزئیات کرده که به برخی از این نمونهها در تجارب دکتر مرس اشاره شد. اینها فقط چند مثال از موارد بیشماری هستند که در آن افراد بعد از احیاء توانستهاند گزارشی دقیق از آنچه در حال مرگ موقت در محیط پیرامون آنها میگذشته بدهند. این گزارشها تفکر و شناخت امروزۀ ما را دربارۀ ضمیر انسان زیر سؤال میبرند و در حال حاضر با تئوریهای علمی قابل توجیه نیستند. ولی باید این نکته را خاطر نشان کرد که اصولاً چنین مقولاتی را نمیتوان بهراحتی در حوزۀ علم قرار داد. علم، شناخت ما راجع به ارتباط بین پدیدههای مادی است. علم برای بررسی یک پدیده و اثبات یا نفی آن نیاز به مشاهدۀ و اندازهگیری قابل تکرار آن پدیده دارد و در غیر این صورت نمیتواند آن را تائید و یا رد کند. واضح است که مقولههای زندگی پس از مرگ و بیشتر جنبههای NDE این خصوصیت لازمۀ علم را ندارند و بنابراین اثبات علمی و مستقیمی برای آنها نیست. ولی گزارشهایی مانند پم رینولدز و امثال آن میتواند بیانگر صداقت این افراد باشد. منبع:سایتneardeath
خدا پدر و مادر دکتر ریموند مودی رو بیامرزه،که دامن زد به این مقوله(تجربه نزدیک به مرگ) کسی که خودش رو یک ناباور معرفی میکرد و کاملا تمام مسائل رو از دید علم نگاه میکرد. واقعا بر عکس موارد و مسائل گوناگون که مطمئننا علم درش دخیله،این مقوله رو نمیشه تحت هیچ شرایطی با علم تعریفش کرد و علم رو دخیل دونست. اره برادر،تجربه نزدیک به مرگ واقعیتی بیش نیست و همون طور که خواهر گرامیمون بالا بش اشاره کرد،توجیجه واقعیست،از مهربانی و لطف خدا نسبت به بندگانش.
http://neardeath.org/eben_alexander اینو بخونین
سلام دلیل اینکه من کاملا ب تجربه های نزدیک ب مرگ اعتقاد دارم، چیزهایی هست که مینویسن مثلا یک شخص پرخواش گر و سطحی گر چه اتفاقی براش میوفته ک تبدیل میشه ب یه آد آرام و دلسوز دیگران و با درک عمیق از زندگی ؟ اگه تجربه های نزدیک به مرگ رو بخونین چیزها و نکات خیلی جالبی درمورد خدا، زندگی ، انسان، جهان و... میبینین و یاد میگیرین که همگی با عقل آدم جور درمیاد من واقعا خدا رو با تجربه های نزدیک ب مرگ بهتر شناختم. و فهمیدم اون خدای عذاب گر انتقام جو ک برامون تعریف کرده بودن اصلا وجود نداره و...
سلام خواهر عزیزم من هم علاقه زیادی به موضوع روحگرایی دارم.چند روزی می خوام (کتاب ریموند مودی به نام زندگی پس از زندگی رو دانلود کنم اصلا پیدا نمی کنم pdfشو نتونستم دانلود کنم لطفا راهنماییم کنید)
با سلام متاسفانه این فقط ماتریالیست ها و مادی گراهایی که اعتقادی به خدای واحد و خلقت ندارند،نیستند بلکه بسیاری مسلمان نماها این مشکل را دارند که نه جهان های برتر را می شناسند و نه میخواهند که شناختی از آن دنیای برتر داشته با شند و نشانه چنین اشخاصی این است که موقع حضور سر قبر آشنایان و فامیل اظهار می کنند که فلانی شخص خوبی بود اما حیف که رفت زیر خروارها خاک. چنین افرادی ورد زبانشان این است که چه کسی به ان دنیا رفته و برگشته و خبر آوردهدر حالیکه افراد زیادی بطور کامل مرده اند و به جهانهای برتر صعود کرده اند و توانسته اند با افراد زمینی ارتباط برقرار کنند.
سلام به دوستان ماتریالیست توصیه میکن برن اسم دکتر ابن الکساندر و آنیتا بورجانی رو تویه گوگل سرچ بکنن تا بفهمن چی به چیه!!! البته اگر بخوایین بدون تعصب حق رو بپذیرید. برخی تجربیات نزدیک به مرگ هم بوده که مثلا در اتاق عمل طرف روحش جدا میشه و از بالا نظاره گره اتفاقات در اتاق عمل هست و وقتی برمیگرده دقیقا همون اتفاقات رو توضح میده!!! آیا این ربطی به مغز داره!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! کسی که خواب هست رو میشه بیدار کرد اما کسی که خودشو به خواب زده هرگز....
دقیقا اگه اینها صرفا تخیل و ناشی از فعالیت متفاوت مغزی بود تجربه گران اینقدر تجربه ی خودشون رو واقعی و ملموس توصیف نمیکردن و خبر از دنیای خارج از ذهن نمیدادن همه بلا استثنا قائل هستند ما در درجه ی بالاتری از حیات قرار داشتیم
برای کسانی که تجربه متافیزیک داشته باشن درکش خیلی راحت تره اینجور مسائل . من داشتم و درکش راحته واسم