The subject of this talk is an attempt to find a provisional (and every answer is provisional) and, as far as possible, fair answer to this question: “What remains of Shariati’s legacy in our time?” By Shariati’s legacy, I mean all the authentic written or transcribed works of his that are available to us today, and by remaining, I mean whether Shariati’s views, methods, approaches, and problems still serve to untangle that aspect of our practical difficulties which is rooted in theoretical problems, or whether his views, methods, approaches, and problems have today, entirely or to a very great extent, taken on the color of obsolescence, ineffectuality, and belonging to a bygone era, and no longer serve any purpose other than for the history of thought.
Undoubtedly, this question is, firstly, a reaction to the words of those who have decreed the end of Shariati’s era (and this is the passive aspect of this question), and on the other hand, it arises from the necessity of epochal questioning (and this is the active aspect of this question).
By “the necessity of epochal questioning,” I mean that any question which does not serve to solve our practical problems in our own time is an instance of knowledge that does not benefit, and the wise person is one who—and in the words of Imam Ali in the Sermon of the Pious, the devout person as well—devotes their ear to hearing beneficial knowledge (wa waqafū asmā‘ahum ‘alā al-‘ilm al-nāfi‘ lahum) and seeks refuge in God from useless knowledge.
Thus, we refer to the views of any person through the lens of our own epoch and its needs, and we take provisions from them for solving practical problems whose solution requires theoretical insight. Now we wish to know whether there still exists, in Shariati’s views, methods, approaches, and problems, something path-opening, insight-giving, and inspiring for untying the knots of theoretical problems whose resolution aids in solving our practical difficulties.
Before attempting to answer this question, a necessary and essential preamble is required, and that preamble is that philosophical epistemology and anthropology teach us that every human being is a child of their own time, and their understanding of themselves, the world, God, and other human beings draws sustenance from the axioms of the era in which they live. Every understanding is temporally and spatially bound, and an understanding that is, through and through, purified of the lived time and lived space of the understander and the axioms of their epoch does not exist, and if it did, it would not be a human understanding. Incidentally, this scientific achievement of humanity, which some have considered heretical, is, from a religious perspective, precisely the negative aspect of Tawhid (lā ilāha).
That is, that aspect of Tawhid which says that the human being is not God, meaning the Absolute, and all human attachments of the human being are also not God, and all are condemned and destined to limitation, and this decree includes human thoughts as well. Philosophical reflection has now placed at our disposal the reason why human views and findings are not absolute, and has set a seal of confirmation upon the negative aspect of the doctrine of Tawhid.
Thinkers can ultimately enter into a critical dialogue with the axioms of their time and subject them to critique, but one who is absolutely, or to a great extent, unaffected by their own day and age will not be called a thinker. Therefore, being influenced by one’s time is not, in itself, a sign of deficiency in a thinker’s work; rather, the deficiency can lie where an individual accepts or rejects the axioms of the time and the commonplaces of their era without hesitation and critique.
Now, keeping this preamble in mind, we say that Shariati is by no means an exception to this rule, nor can he be, and like any other human being, his views, method, approach, and problems are influenced by the axioms of the time, era, and place of his life.
So, if today we live in a different era, or at least our era is not entirely identical to his (and the latter is more accurate), and this era has brought us other axioms, methods, approaches, and problems, it is no wonder that when reading Shariati’s works and legacy, we do not feel the affinity that those present at Hosseiniyeh Ershad in the forties and fifties [1960s and 1970s] and the readers of his works in that era felt with him.
Now, in light of these explanations, we can reconstruct our initially posed question as follows: In our era, which is different from Shariati’s era, or at least not entirely identical to it, do there still exist concerns and problems that also existed in Shariati’s time?
The answer to this question appears to be affirmative. The second question: Can Shariati’s answers addressing these concerns and problems common to us and his era still be illuminating, insight-giving, and inspiring for us? Also, is his method of dealing with these common problems still defensible? The answer to these two questions also appears to be affirmative to some extent.
What will be said from this point onward is a very concise and cursory attempt to illustrate those shared concerns and issues, and to demonstrate instances of the claim that Shariati's answers and his concerns are probably still illuminating and inspiring for us.
Shariati himself divided his collected works into three sections: Islamology (Islamiyat), Social Studies (Ejtemaiyat), and Desert Writings (Kaviriyat). We begin with the Desert Writings. In the Kaviriyat, Shariati primarily addresses the existential and inner, mystical aspect of human existence.
In this category of his writings, he is influenced by Islamic mysticism and the philosophy of existentialism; he himself had said that he is a mystical existentialist, and of course, his work is not devoid of conceptual and substantive innovations.
The main concern in these writings, which are penned in a magical and enchanting prose, is the deep human pains that are always and in every era the companion and confidant of the introspective and self-examining human: What can eliminate the anxiety and dread of living? What is the meaning of life?
How can one put an end to loneliness? What brings felicity? Who am I? And in this abode of desolation, what is to be done and to whom/what should one turn for refuge? Does Shariati's Kaviriyat still have something to say now? The answer seems to be positive. Shariati's Desert Writings can still be a source of inspiration for those grappling with such existential questions. One can disagree with the answers.
One might even say that Shariati does not provide answers but rather pours oil on the fire of questions, intensifying its sparks and flames, and in this way, with the language of silence, says that in this realm, "the going is the arriving." But whatever the case may be, his Kaviriyat is an inspiring source for the existential concerns of the wayfarers in this realm.
Now we arrive at the Social Studies. Shariati's views on this subject can be divided into two parts: the negative and the affirmative. Shariati's overarching concern in the Social Studies is attention to modernity, its complications, and our relationship with it. Shariati had astutely realized that the most important social event that has occurred for us Iranians in the last one hundred and fifty years is the arrival of modernity and modernization in Iran.
He had well understood, and living in Europe had further impressed this upon his eyes and heart, that the world's terrain has changed and a new era has begun. This era, although bearing some similarities to the age of ancient Greece, resembles no other age.
On the other hand, he had realized that we Iranians had played no role in the formation of this immense transformation. We Iranians have been on a historical holiday for several centuries, and now that we are gradually returning from this holiday, we see that the immense transformation, by the force it possesses, imposing its mark on everything and everywhere, is crashing down upon us and submerging us, with our ancient history and tradition, within itself. What is to be done?
On the other hand, we are confronted with our ancient national and religious heritage, with which many Iranians still live and have no intention of parting with today or tomorrow, and this newly arrived, uninvited guest, namely modernity, is coming like a flood, uprooting and carrying away. In this foundation-destroying flood of modernity, are there things worth preserving?
If the answer is yes, can those things be preserved against the tempest of modernity? By what method? At what cost? It can be boldly said that this problem of Shariati's is still, with full force, our problem as well, and our thinkers are still trying to find an answer and a way.
In response to the aforementioned question, Shariati, with his own understanding of it, considered religion a valuable heritage within tradition that must be preserved in the flood of modernity. (In the explanation of the Islamology section, we will briefly explain his understanding of religion).
In the negative part of the Social Studies, Shariati critiques modernity and tries to bring to light what he considered the destructive fragments of modernity.
For example, some of his critical views on the consequences of the modern age include: the critique of scientism, i.e., the notion that modern science is the solution to all human problems; the critique of assimilation, i.e., the attempt of modern civilization to mass-produce a standardized human being for the modern age and the new West, and to absorb and dissolve all cultural differences and diversities of non-modern societies under the pretext of progress and modernization; the critique of colonialism, the exploitation of the material and human resources of backward countries under the pretext of developing their lands and granting them the blessings of the modern age; the critique of alienation; the critique of the materialist schools of the modern age and the emphasis on the point that the materialist schools of the modern age, which ignore the boundless, truth-seeking dimension of human existence, do not bring inner happiness to humanity; the critique of capitalism, which, through the expansion of consumerism, the rule of money and wealth, the growth of the rich class, and the deepening of the gap between rich and poor, increasingly undermines social justice; the critique of the individualism of the modern age, which leads to egoism and self-centeredness; the critique of the nihilism latent in the modern age, which is rooted in the negation of the Absolute, and following this negation, humanity itself could not take the place of God, and Nietzsche's Übermensch, who was supposed to replace God, turned out to be a straw man, and as a result, the world became empty for human beings.
In his critiques of modernity, Shariati is influenced by a mystical, monotheistic perspective and also by leftist, mostly socialist, thought. By constructing a synthesis of monotheistic mysticism and leftist thought, he critiqued modernity and its consequences. Shariati's critiques of modernity, even with the end of the global dominance of the left over the intellectual sphere, remain alive and relevant.
Although his economic views seem less defensible today, his critiques of the anthropological and socio-political consequences of the emergence of the modern age remain alive and, with new formulations, are defensible. Today, neoliberals and neo-Marxists powerfully raise and pursue similar critiques.
In Shariati's view, for our society to witness individual and social well-being and happiness, it needs modernity, but an endogenous modernity, not an imported and exogenous one. A modernity that emerges from within tradition, because the possibilities of tradition have not yet been exhausted. This insight of Shariati is now, in various forms, endorsed by many Iranian intellectuals, both religious and non-religious.
For example, Soroush, based on his understanding of Iranian society, firmly believes that if modernity is to take root in Iran, it must certainly become clear to Iranian society that it will not conflict with religion and religiosity. Dr. Tabatabai believes that the cause of our backwardness is the rigidity of tradition, and injecting imported modernity into the body of our dead and frozen tradition—something he believes even religious intellectuals do—does not help to renew Iran.
Dr. Abbas Milani also believes that traces of Iranian modernity existed in the works of our poets and sages, such as Ferdowsi and Saadi, and they can be used to build an Iranian modernity, and Dr. Mirfetros believes that the seeds of Iranian modernity exist in pre-Islamic wisdom.
The common point among all these views is the emphasis on the point that modernity in contemporary Iran must spring from within Iranian tradition, and exogenous modernity will not contribute to Iran's well-being; rather, like Reza Khan's attempts at imported and exogenous modernization of Iran, it will be met with fundamentalist and reactionary responses and will further delay efforts to modernize Iran.
And now, Islamiyat. In the negative aspect of his Islamiyat, Shariati critiques religion. But his difference from non-religious intellectuals in this matter is that by separating religion from religious understanding, he critiques religious understanding and considers religion itself to be authentic, absolute, and unchangeable. In this way, he separates his path from non-religious intellectuals, and on the other hand, by permitting the critique of religious understanding, he also separates his path from traditional believers, for whom historical understandings are sacred.
For an example of the separation between religion and religious understanding in his works, read: "Revelation, the collection of what has been sent down, is a fixed, scientific, and unchangeable reality, and it is our knowledge of this reality of the Quran and our type of perception, understanding, interpretation, action, practice, and propagation that must evolve and develop according to the evolution and change of humanity and the differences in the conditions of systems and needs" (M.A. 7/ p. 179).
This separation, which gave legitimacy to religious intellectualism because it preserved both the critical aspect of religious intellectualism—critique being an essential component of intellectualism—and its religious nature, was later pursued by other religious intellectuals, such as Abdolkarim Soroush, and took on a more theoretical form.
Soroush has acknowledged his debt to Shariati in his theory known as the “Theoretical Contraction and Expansion of the Sharia,” which results in the separation of religion from religious understanding:
“… a friend wrote an article criticizing “Contraction and Expansion” and said these ideas were taken from Shariati. In response to that gentleman, I said: all that I possess, I am willing to place at the disposal of the late Shariati. I feel no sense of ownership […] If I have had a modest share and portion in this matter, it is the epistemological aspect of the issue […] but I tell you that the realization of this point was, of course, present in the late Shariati.”
From Shariati / Abdolkarim Soroush / p. 240
Shariati, in his critique of the common understanding of religion—which in his view is the understanding of the clergy and the official custodians of religion—distinguishes between liberating Islam and Islam that stifles liberation. Now, by explaining liberating Islam, we enter the affirmative part of Shariati's Islamology. Liberating Islam is an Islam that places complete emphasis on Tawhid (monotheism).
In Shariati's view, Islam truly has but one principle, and that is Tawhid. Based on his particular method, Shariati extracts Tawhid from being a philosophical, abstract, and theoretical principle—that God is one and not two, and that philosophical proofs are then brought to establish it, and one must believe in it or else be an infidel. In his view, Tawhid is first posed in the realm of social objectivity.
From this perspective, Tawhid, in his view, means that no one should worship anyone else, because worship is exclusively reserved for God. Tawhid means that no one should fear anyone, because everyone's destiny is in God's hands.
Tawhid means that no individual has preference over another, no group over another group, and no class over another class, because all are from one father and mother. Tawhid means that no power, in the name of political, spiritual, or economic power, should dominate, because all powers and governments, in all their forms, belong exclusively to God. In a word, Tawhid, in his view, means that no human being, under any pretext, has the right to act as God in the realm of politics and society; and acting as God means absolutizing oneself, one's group, and one's idea. And nothing but despotism is extracted from this absolutism.
In his effort to indigenize modernity, Shariati gives a religious hue to the struggle for freedom and against despotism, which until then had a non-religious leftist color, and his interpretation of Tawhid is the guiding principle for this endeavor. His understanding of Tawhid clearly differs from the Tawhidology of traditional believers. They never considered despotism to be practical polytheism (shirk) and unbelief (kufr) (the late Naini is an exception in this regard).
Their monotheistic sensitivities manifested, for example, in declaring the mystical notion of "Unity of Being" (Wahdat al-Wujud) to be non-monotheistic, and in its Sunni narrative, in deeming the Shiite practice of visiting the graves of the Imams to be non-monotheistic. Their understanding of Tawhid and instances of shirk was confined to these limits, and remains so.
Shariati transformed the principle of Tawhid from an abstract principle—which, whenever it entered society, manifested in the form of fatalism, submission to destiny, intensification of sectarian differences, and deepening of ossification—into an anti-oppression, anti-despotic, and progressive principle, and he was, of course, influenced by Iqbal Lahori in this conception. In his understanding of Islam, Shariati emphasized the understanding of the Quran and the history of Islam—that is, the very two aspects that were, and are, absent from the traditional understanding of Islam.
It can be boldly claimed that the general principles of his Islamology, consistent with the understanding briefly expressed here, can still serve as a guide and illuminator for those who wish to remain Muslims but have also accepted the legitimacy of the new age, even with an uncritical approach.
Today, too, we, just as in Shariati's time, are confronted with an understanding of religion that stifles liberation, and modernity in the age of globalization continues to absorb non-Western worlds, and our problem is still Shariati's problem, and his answers, to a large extent, with a new exposition and re-reading, remain illuminating and inspiring for us.
.
.
Discussion118 comments
سازمان انرژی اتمی در بولتن خبری این سازمان مقاله دروغ بودن وجود سلاح اتمی و خیالی بودن ان را منتشر نموده است: لینک بولتن خبری: https://www.aeoi.org.ir/portal/file/?271451/-__-%D8%B3%D9%87-%D8%B4%D9%86%D8%A8%D9%87-1397.7.17-(1).pdf مدیر محترم سایت اگر امکان دارد با استناد به بولتن خبری سازمان انرژی اتمی این مقاله را به عنوان یک یادداشت در صفحه اصلی سایتتان قرار دهید. ممنون می شوم همکاری فرمایید.
سخن حجت جانان مبهم و پراکنده و از هر دری سخن گفتن است. ایشان مرتب پس از مشخص شدن کذب سخنش به جای پذیرش مطلبی دیگر را مطرح می کند! به نوشته های ایشان در دو صفحه مربوط با آقای دکتر شریعتی و آیت الله مطهری از ابتدا تا این باکس رجوع بفرمایید. ایشان بسیار کیس خاصی هستند.
ایشان اصلا به ربط کامنت به مطلب صفحه هیچ اعتناعی ندارند. ایشان ادعا کردند که در اصول عقاید "مدعی""! هستند! و بعد نام چند نفر را بردند و باز همراه با اشتباهی در نوشتار به جای فرد واژه منبع را بر آن ها گذاردند. بخاطر ادعاهایی که کرده اند و بعد کذب از آب در امد بر اساس ادعا از ایشان درخواستی شد که مطرح می شود: شما که بحث سئوال و دیالکتیک مواضع را و نقد هر یک بر هم را را مطرح نکردید . بله این کتابها را و این افراد را ارائه کنید ببینم! ۱ . علامه طبا طبا یی و ۲ .مطهری و ۳ . محمد تقی جعفری و ۴ . جفر سبحانی و ۵ .…. ۶ . دیگران ۷ . قرآن ۸ .کتاب عدل الهی مطهری ۹ .دیگر کتب ایشان ۱۰ .جبر واختیار محمد تقی جعفری ۱۱ . نقد این کتاب ۱۲ دیگر منابعمنطق شما این گونه است: من به x اعتقاد ندارم x غیر قابل قبول است من در مقاله آقای سروش خواندم _____________________________________ نتیجه: x غیر قابل قبول است من کاملا با شما موافقم برای منطقی اینچنین اینچنین نتیجه ای هم مقبول خواهد بود اگر نظرتان چیز دیگیریست فرموده خود را که در بالا فهرست شده ارائه بفرمایید و نقدها را ارائه کنید و سپس خودتان موضع خود را بفرمایید . منتظریم.
ایشان خودشان می گویند من بخاطر این که من را حفظ نکردند به این شرایط رسیدم! توصیه می کنم متون ایشان بخصوص وقتی که تصور می کردند با دیسکورس تاکسی می شود چیزی را اثبات کرد را بخوانید. حال سئوال دیگر این که شما بخاطر رفتاری که با شما شده(که این هم هویتی جعلی است) از اخلاص برای اسلام به سوی طرف مقابل جهش کردید. ،Talk about Kiekegore"s leap of faith!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
تنها کلامی که از شما می شود قبول کرد هماان است که متنفر از اسلام هستید و یا به این تنفر هم برای منافعی تظاهر می کنید. عبارات نا حجت غیر جانان: " خلقت دروغ است خلقت پوچ است نایلزیم nihilism شرایط طبیعی سیر جامعه است قرآن دروغ می گوید من به خدا ایمان دارم . . . " ناحجت شما که اسلام را پوچ و سخنان قرآن را دروغ می خوانید چرا به خدا " ایمان " دارید. اگر چه بیسوادی شما در زبانشناسی و فلسفه برای همه روشن شده وبیشتر از این هم روشن خواهد شد.
آقای حجت جانان پس چرا این قدر دروغ می گویید؟ چرا با تظاهر در عبارتی فریب دهنده ادعا کردید از وسط اسلام می آیید؟ شما با حقه ای مناسب چت های اینترنتی فرمودید من اسلام را کاملا می شناسم!در صورتی که شما هنوز منطق هم بلد نیستید. فردی می تواند ادعا کند اسلام را کاملا می شناسد که تحصیلات اسلامی از مدارس معتبر داشته باشد نه این که از دیگران بشنود و همانجا تحویل دیگران بدهد!
من یک مطلب کلی برای تنویر افکار عمومی مینویسم اینکه به خدا اعتقاد داشته باشیم هیچ ربطی به این ندارد که فلسفه خلقت را پوچ بدانیم من به خدا یی که قابل اثبات نیست ایمان دارم ولی از نظر من بعنوان یک انسان خلقت اصلا توجیه عقلانی نداردواینها باهم منافاتی ندارد از کجا امده ام بهر چه امده ام وبه کجا میروم پاسخی در خور نیافته است گیریم که خدایی باشد حتی اگر قابل اثبات نباشد ولی خلقت جهان وانسان توجیه پذیر نیست من اگر میگویم که اعتقاد به خدا ارامش میاورد برای ان فردی گفتم که مفروض بود وقرار بود مسلمان شود ومشکلات فکری ودغدغه مرا نداشت من از دید او وبرای او گفتم که میتواند ازاین راه به ارامش برسد چنین ارامشی را من بعنوان یک انسان سردو گرم چشیده کمتر احساس میکنم انچه در من نمود دارد عصیان واعتراض به خلقتی چنین بیمعنا وپوچ است ولی من هنوز هم خدا را رها نکردم گرچه همواره با او در جنگم ومعترض قوانینش هستم
شما بفرمایید حال این بیسوادی و ادعاهای حیرت انگیز و تهور جاهلانه شما باعث تنویر یا تکدر افکار شود مطلب دیگریست! سئوال مکرر شمایی که از اسلام به این شدت متنفر هستید به کدام دین(با ذکر نام مشخص و ارائه براهین له آن )،کدام موضع (با ذکر نام مشخص و تبیین مصرح)اعتقاد دارید؟ منتظریم؟
حجت عزیز در دانشگاه صدها ورژن تبیین از خلقت مطرح است. شما یکیشو جون اون دوستی ای که بهم زدیم ارائه کن. تو رو خدا! توی دانشگاه یک کارهایی می کنن که در نظر شما اهمیت نداره. مثلا شما حکم را می گی در دانشگاه اول موضع را ارائه می کنند!! بعد نوبت به کارهای دیر می رسد !
خوب این توجیه را شما بایست اول تبیین کنید و اشکالش را بگویید. کامنت شما ناقص است شما که دتبیین را ارائه نکردید و اشکال توجیه خداباوران را مشخص نکردید.
چرا ربط دارد . ربط این است که توصیف خدا در آن دین مورد نظر را کاذب خوانده اید و به طریق اولی ادعا ابطال می شود
در پاسخ به یک خانم درمورد علامه حسن زاده املی وعمصمت اگر شما مطلبی دارید طرح کنید وبه بحث بگذارید روشنتر بگویم اگر دلیلی از هرجا بر درستی عصمت دارید بیان بفرمایید تا روی ان گفتگو کنیم واینکه یک حدیث برای شما اینقدر ارزش دارد نظر شخصی شماست مطلب بعدی در مورد اینکه من از وسط اسلا م امده ام منظور چیست قبلا بارها توضیح دادم من قبلا بشدت دینی ومذهبی بودم منظور همین است نه اینکه از کشوری دیگر امده باشم !!!من قبلا کاملا دینی بودم وهمدلانه منابع اسلامی وکتب بزرگان را مطالعه کرده بودم یعنی وقتیکه از مطهری میگویم ربطی به سروش ندارد من کتابهای مطهری را همدلانه خوانده بودم وبسیاری از نقدی را که من بر ایشان دارم را حتی سروش هم ندارد خانم محترم من ازاد اندیش هستم بارها وبارها در سایت دکتر سروش برای ایشان نقد نوشته ام فلسفه بما اموخته که هر مطلبی را فقط به جهت استدلال بپذیریم یارد کنیم مرید ومراد بازی نداریم خانم محترم من کجا پراکنده گویی میکنم شما بیخودی هیاهو میکنید از این دقیقتر که من ایه 29 و30 سوره توبه رانوشتم وانرا زمینه ای برای تفکر داعشی دانستم خوب شما اینرا رد کنید دیگراز این دقیقتر ممکن است ؟موضع من کاملا مشخص است من میگویم قران بشدت محصور زمان ومکان است متاثر از زمانه است مخاطبش مردم عصر نزول هستند وامروزه با مردم عصر مدرن نمیتواند ارتباط بقرار کند اینها مواضع من است که شما هیچکدام انرا قبول ندارید خوب با دلیل انها را رد کنید مواضع من کاملا اشکار است من گفتم کسی را نمیتوان بدلیل بیان عقیده اش حکم مرگ صادر کرد این حکم اسلامی اشتباه است من گفتم نمیتوان حمله به کشور دیگری کرد که شما باید مسلمان شوید جهاد ابتدایی اشتباه است مواضع به این شفافی بعد شما میگویید مواضع شما روشن نیست !شما میگویید که من در اینکه اسلام را میشناسم مبالغه میکنم دوست گرامی اینرا باید با دلیل اثبات کرد نه با ادعا شما دلیلی بیاورید ومواضع گفته شده مرا رد کنید وبدین ترتیب ثابت کنید من مبالغه کردم با ادعا که نمیشود واما مورد بعدی من در مورد حضرت محمد گفتم نه در مورد مسیح ویهود وموسی . من گفتم محمد شخصیت منحصر به فردی بود واینکه شما میپندارید که اسلام برترین دین است اصلا این توهم است اینکه بپندارید که شما حق مطلق هستید ودینتان بدون اشکال وحق مطلق است وبر همه ادیان برتری دارد هرگزچنین نیست اسلام پراز اشکالات متعدد است همانطور که مسیحیت ویهودیت و... نیز چنین است هرمکتبی به اندازه ظرفیتش واز مسیر خودش به درصدی از حق نائل شده است کسی مسیحی باشد یا یهودی یا مسلمان ویا .... اگر حق طلب باشد وزندگی اخلاقی نماید امید رستگاری دارد شما را ارجاع میدهم به ایه قران که میگوید ان الذین امنوا والذین هادو والنصاری والصابئین من امن بالله والیوم الاخر وعمل صالحا فلهم اجرهم عند ربهم ولا خوف علیم ولا هم یحزنون ای کسانیکه ایمان اوردید از یهودیان ومسیحیان و ستاره پرستان ( البته بعضی گفته اند منظور از صابئین قومی بوده که به این نام خوانده میشده است )اگر به خدا و روز قیامت ایمان اورید وعمل صالح انجام دهید اجرتان نزد خدا محفوظ است هرگز نترسید و محزون نباشید
جناب جانان متشکرم از پاسخ شما ولی برادر بزرگوار، من که نمی توانم در یک یا چند کامنت در مورد عصمت امامان مطلب بگذارم یا با شما مباحثه کنم.شما بهتر از من می دانید،معمولا مباحثه باید رو در رو باشد و دو طرف مباحثه در یک طراز علمی و اجتهادی باشند . مثلا مباحثه استاد ملکیان با جناب میرباقری در چندین جلسه انجام شده است. مخصوصا در بحث مهم اثبات عصمت امامان ،که بسیار بحث سنگینی است. جنابعالی عصمت امامان و رسول اکرم را رد می کنید و من باید به جنابعالی ثابت کنم. به من حق بدهید ،برای اثبات من باید ادله محکم داشته باشم . من شما را ارجاع دادم به کتاب "فص حکمت عصمت فی کلمه فاطمیه"علامه حسن زاده آملی،که ایشان به طور مفصل بر اساس استدلال و برهان توضیح فرموده اند. من تنها کاری که می توانم در این کامنت و در مجال کوتاه انجام دهم ،گذاشتن فایل صوتی این کتاب ،که توسط یکی از شاگردان ایشان به نام آقای صمدی آملی شرح و بیان شده است . شرح فص حکمة عصمتیه فی کلمة فاطمیه ـ سخنرانی استاد صمدی آملی - صمدی آملی استاد آیت الله داوود صمدی آملی Samadi Amoli http://samadiamoli.blogsky.com/1390/04/22/post-19/
در مورد آیه قرآن هم که فرمودید، این آیه در مورد توحید است. بله هر انسانی که در مراتب توحیدی باشد ،صرف نظر از دین آن شخص (اعم از مسلمان؛ مسیحی؛ یهودی و صائبین ) اگر ملزم به دین خود باشد و در صراط مستقیم توحید باشد ،رستگار خواهد شد.این آیه ربطی به پرسش من نداشت؟! من از جنابعالی سوال کردم :چرا دین اسلام، کامل ترین دین در بین ادیان می باشد؟ شما می فرمایید که دین اسلام کاملترین دین در بین ادیان نیست.یعنی برای اسلام برتری قائل نیستید. اگر من پیش فرض شما را بپذیرم ،اینجا یک مسئله مطرح می شود که شما فرمودید که حضرت رسول اکرم شخصیت منحصر به فردی داشته است.بله کاملا درست است،،چه چیزی باعث تمایز حضرت رسول اکرم از دیگر پیامبران می شود؟؟ منحصربهفرد بودن حضرت رسول اکرم در چه بود؟ آیا این منحصربهفرد بودن باعث برتری نسبت به سایر پیامبران نیست؟!
روشن شدن اولین دروغ .ایشان ادعا کرده بودند که از وسط اسلام می آیند! حالا می فرمایند کتبی را مطالعه کرده بودم!!!. ظاهرا این عقب نشینی ایشان تا عربستان سعودی ادامه خواهد یافت! دروغ 2: ایشان می فرمایند به خدا ایمان دارند و اسلام را قبول دارند!!در صورتی که مرتبا اظهاراتی دارند که تنها از کوکلس کلان ها و یا نازی ها و skin headهای متنفر و جنایت کار می توان این ها را شنید. در صفحه مربوط به آیه الله مطهری ایشان مدعی شده اند که خلقت پوچ است ووو...چطور شما خدا را قبول دارید و به اسلام باور دارید و خلقت را پوچ و عبث می خوانید و در پاسخ به خانم شیوا ادعاهای اسلام را داستان و کلام قرآن را دروغ می خوانید. آريالای حجت جانان 1. سواد ندارد 2. دروغ های متعدد گفته است 3. مرتبا مسائل متفاوت سرهم می کند 4. مطالب و پاسخ مخاطبین معترض به خودش را تحویل به آن ها می دهد 5. از ایشان حدود 10 مرتبه در مورد تحصیلات سئوال شده و جرات پاسخ دادن ندارد! 6 . سخنان خود را پس از کاملا ردّ شدن تکرار می کند. ایشان این گفتگو را تبدیل به کلاس درس برای خود کرده. ایشان اصلا هیچ موضع مشخصی که در فلسفه غرب، و یا فلسفه دین جایگاهی داشته باشد ندارد و نمی شناسد. اگر غیر از این است بفرمایید. 7. آخرین نگاشته ایشان توهم و شباهت به تصویری است فراماسونری 8 . گفته های ایشان دچار تناقضات آشکار است،؛از جمله: یکی باور به اسلام و ادعای پوچ بودن خلقت همزمان با هم . ادعای باور به خدا و منتج شدن و ضروری بودن سیر اندیشه بشری به نائلیزم nihilism که ایشان از خانم شیوا لغتش را فرا گرفتند و هر دو اشتباه تلفظ می کنند
آقای حجت باز اشتباهی دیگر!عصمت برای کسی مطرح می شود که مبانی را قبول داشته باشد باور کسی است که است که خدا و اسلام را قبول داشته باشد . در مورد شما که خلقت را پوچ قرآن را دروغگو می دانید دیگر مطرح نیست. تقاضای غیر عقلانی شما ب مانند این است که کسی فلسفه را اصولا قبول ندارد و از شما بخواهد برهان پاپر علیه استقراء را برای او اثبات کنید و یا کسی عدد را بعنوان یک ماهیت قابل تعریف قبول نداشته باشد و شما از او بخواهید شما را در مورد لوجیسیزم متقاعد کند. شما از وسط داستانی که از ابتدا دروغ محض می دانی که نمی تونی به آخر بپرید! درخواست شما اساساً غیر قابل طرح است. شما میتوانید در مورد پایه ها سخن بگویید نه استنتاج ها. چون شما مبانی را قبول ندارید اما تظاهر می کنید که قبول دارید!
حجت جان هر گفتگویی جانم 1 . مقدماتی دارد 2. نیاز به مدیوم و فضایی با حجم مناسب دارد. من به شما می گویم تبیین کوپنهاگی کوانتوم خطا است! خوب این مطلب را که کامنت باکس صدانت نمی نویسند!!!
منظور حجت جانان از " من از وسط اسلام آمدم " بالاخره کشف شد!!!! " من از وسط اسلا م امده ام منظور چیست.... من قبلا بشدت دینی ومذهبی بودم "" آقای حجت عزیز من هم از وسط مادی انگاری آمدم، ولی در اثر تحقیق و مطالعه دانشگاهی دقیق متوجه شدم!! که علط است!!! حال شما مخاطبین اگر دلیلی برای درست بودن مادی انگاری دارید بیاورید!!!!
بخوانیم نوشته آقای حجت جانان را در ذیل متن انتشاری صدا نت در باره آیت الله مطهری!!!: "" حجت جانان گفت: فروردین ۷, ۱۳۹۷ در ۱۰:۱۳ ق.ظ من نگفتم که همه اعمالی که مردم درروز انجام میدهند پوچ است نجاری که نجاری میکند هدفی دارد وان ساختن مثلا یک مبل است بیمعنایی در داستان خلقت وکلیت جهان هستی است "" مقایسه کنید با نوشته هاِ ایشان در این صفحه. بدون شرح!
در ادامه پاسخ به نوشته یک خانم از اسلام میتوان به یک فرد غیر مسلمان توجه به خدا را اموخت که ارامش میاورد میتوان اموخت که حضرت محمد یک انسان منحصر به فرد واستثنایی بوده که توانسته حرکت عظیمی در منطقه ای که میزیسته ایجاد کند واو پیامبر بوده ودعوت به اخلاقمداری کرده است به نظرم از قران که تنها مانیفست مسلمین ویگانه ستون خیمه اسلام است میتوان فقط احکام عام اخلاقی انرا برای تمامی دورانها کاربردی دانست یعنی اول مرتبه توجه همگان به خدا ودوم اخلاقمداری در زندگی اینکه کم فروشی نکنید یتیم نوازی کنید پدر و مادر را محترم بشمارید و....
واما در مورد تعریف جنابعالی از اسلام با همین تعریف جنابعالی، یک کشیش مسیحی ویا خاخام یهودی به راحتی می تواند من را جذب دین مسیحیت و یهودیت کند. چرا که هم حضرت مسیح اخلاق مدار بود و هم انجیل آورد.حضرت مسیح همه را به توحید و یگانگی خدا دعوت می کرد.اگر انجیل و تورات را مطالعه کنیم ،بیشتر قوانین اسلام در تورات و انجیل هم هست . یعنی می خواهم بگویم ،برای تبلیغ اسلام این تعریف شما لازم است ولی کافی نیست! چه چیز باعث برتری اسلام بر دیگر ادیان است؟
شما که قرآن را دروغ خواندید چطور حالا از اخلاق حضرت پیامبر (ص) سخن می گویید؟
یک خانم پرسیدند که شیعه بودن یعنی چه؟ شیعه یعنی پیرو یعنی کسیکه فردی را بعنوان رهبر قبول دارد ولی شیعه بودن مستلزم قبول عصمت ومعصوم بودن ان فرد نیست عصمت ابداع شیعه غالی است وهیچ دلیلی برای ادعای خود ندارند من قبول دارم که حضرت علی از دیگران لایق تر بود که رهبری امت را پس از پیامبر برعهده گیرد ولی این هیچ ربطی به مسئله عصمت ندارد مگر رهبر امت باید حتما معصوم باشد ؟ چیزی بنام عصمت وجود ندارد وصرفا یک ادعاست اسلام ناب محمدی شعار است برای اینست که بگویند که ما وتفسیر ما از اسلام بحق است اسلام همانست که در قران امده است وقران بشدت محصور زمان ومکان است وتاریخی است من گفتم از وسط اسلام امده ام بدین معنی که اسلام را بخوبی میشناسم ولی بعد ها به دلایلی دچار تحول فکری شدم ونظر منتقدین را صحیح تر دیدم همانطور که دکتر سروش متحول شد واستاد ملکیان متحول شد من هم در مقیاسی کوچکتر متحول شدم هرکسی دیگر هم ممکن است در زندگیش برایش پیش امده باشد اینها را در پاسخ به این مسئله گفتم که یکی از دوستان مئعی شده بود که شما منبعی را که اسلام را از ان یادگرفتید مشکل داشته است !!!! بجای استدلال کردن ورد کردن دنبال حاشیه میروند ومن هم برای پاسخ به ایشان گفتم اتفاقا من قبلا بشدت دینی ومذهبی بودم واز درون انها امده ام وتغییر مواضع داده ام چون نظر منتقدین را صحیح تر دیدم
جناب جانان .بله کاملا درست است ،شیعه به معنای پیرو است.در مورد عصمت و مقام عصمت امامان ،علامه حلی در کشف المراد به تفضیل سخن گفته است ،و علامه حسن زاده آملی در" فصل 7 کتاب شرح فص فاطمیه" در مورد عصمت امامان توضیح فرموده اند.که در این کامنت مجالی برای بحث در مورد عصمت امامان وجود ندارد. ولی در کل اگر بخواهیم فقط یک حدیث "من عرف نفسه فقط عرف ربه "را با تمام کتب شیخ اکبر و تمام کتب دیگر بزرگان فلسفه و عرفان اسلامی مقایسه کنیم ،به نظرمن یک سرو گردن از همه بالاتر است . اینکه جنابعالی فرموده اید که از وسط اسلام آمده ام ،لطفا دقیقا بفرمایید منظور شما (عربستان -پاکستان -حوزه نجف -حوزه قم و...) است..دقیقا کجاست؟! مثال ساده می زنم :من برای بحث با کسی که فلسفه خوانده است ،باید بدانم که دنبال رو چه نوع "ایسم "است ویا از چه موضعی می خواهد بحث کند. مرادم این است که شما پراکنده گویی می کنید وبعضی از آقایان نمی دانند موضع شما دقیقا چیست؟! که با شما وارد بحث شوند. من هم مانند شما از نظرات استاد ملکیان بسیاراستفاده می کنم ،ولی سخن استادملکیان ویا دکتر سروش وحی منزل نیست!! یعنی در دین اسلام بزرگان بسیاری نیز به غیر از این اساتید وجود دارند و داشته اند که می توانیم از نظرات همه استفاده کنیم. اینکه جنابعالی ادعا می کنید من اسلام را خوب می شناسم ،به نظر من مبالغه آمیز است. یک مغالطه وجود دارد به نام "مغالطه همه چیز دانی" باید مراقب باشیم دچار این مغالطه نشویم.
حجت جانان ِ 1: ... منبع داعش است .(حجت جانان در خدمت عربستن سعودی) حجت ِ جنان ِ 2: اسلام دین یتیم نوازی، عبادت، خوب خوب خوب!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! برای شناخت حجت جانان حتی نیازمند معرفی ایشان به اسم نیستیم. از خودتان یاد می گیرند به خودتان پس می دهند و حتی این احتمال را هم نمی دهند که تغییر مواضع شدید ایشان نشان دهنده سطح تحصیلات( اگر خوش بینانه بنگریم)، دو پهلو سخن گفتن و سعی در گیج کردن دیگران، و یا تحقیر مفاهیمی وزین است. نکته دیگری که در مطالعه متون ایشان از ابتدا تا به انتها روشن میشود سیاسی بودن نگرش ایشان است. ایشان طبق گفتن خودشان به دلایل سیاسی عصبانی هستند و حتی متوجه این نیستند که مخاطب متوجه عصبانیت ایشانم می شود. هر کسی آزاد است هر اندیشه ای را بعنوان نگاه خود بیان دارد اما این که با شما خوب رفتار نشده که دلیل رد آن نگاه نمی شود. نکته قابل توجه تغییر کمپ ایشان از شرایطی که در آن (به ادعای خود) حاضر به فدا کردن همه چیز بودند(البته این ادعا با احترام به چنین فداکاری ای از سوی فداکاران) به نقطه مقبل است!! از یک فرد در قلب اسلام تبدیل به فردی که متنفر از آن هستند شده اند !!چرا چون با ایشان بدرفتاری شده!!!بدرفتاری در صورت درست بودن سبب بد رفتاری تقصی خود شما، و در صورت خطای فردی که با شما بد رفتاری کرده خطای اوست این که نمی تواند سبب تنفر فرد از نگاه حق خود شود(طبق تئوری خود شما!!!)
سعی در انکار جنگ های جهانی و جنگ میتنام ، اشغال نظامی افغانستان و ... میلیونها کشتار نشان دهنده تعصب و سطح سواد فرد است.
مبنای فکری واصول اعتقادی تاثیر دارد به شرط انکه چنین اصولی دران مکتب باشد اگر مسلمانی دزدی کند ایا باید گفت اسلام دزدی میکند ؟ ربطی ندارد اگر در متون اسلامی مطلبی در تایید دزدی باشد میتوان ادعا کرد که اسلام دزدی میکند وامر به اینکار میکند وعلت دزدی یک مسلمان اعتقاد اوست اینها را به عنوان مثال گفتم واسلام هرگز چنین نگفته است پس در صورتی میتوان عملکرد یک گروه یا یک کشور یا یک فرقه یا یک امت یا یک ملت را بنام اعتقادات او ثبت کرد وتقصیر را به گردن اعتقادات گذاشت که در متون ان مکتب حکم وقانونی در تایید ان عملکرد وجود داشته باشد در قران در تایید عملکرد داعش ایات بسیاری وجود دارد ولی در مکتب لیبرالیسم هیچ قا نون وحکمی در تایید جنگ وکشتار وجود ندارد پس نمیتوان جنگهای کشورها را به گردن تعلیمات لیبرالیسم انداخت موضوع کاملا شفاف است
political science made easy حضور شما در دانشگاه واقعاً حس می شه! مشکلات بیشمار political scienceکه از ابتدا تاکنون جوابی نیافته بوسیله یک نفر در دو خط حل شد!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! جناب حجت جانان دشمن قسم خورده اسلام و متنفر ازمسلمانان در مورد اسلام با توجه به این که شما از قلب اسلام آمدید (ولی از آن تنفر دارید!!!) که بنده با توجه به ناآشنایی من با اسلام هر چه بفرمایید من چیزی نمی دانم فقط یکاحساسی هست که می شود به گفته های شما به علت بیطرفی شما!اعتماد کرد و تکیه نمود! 2. در باب political science هم که همه را با اعجاز خود بهت زده کردید پس ارتباط یک به یک بین گزاره های آثار در علوم سیاسی و نتایج آن ها هست طوری که اگر از خوبی ها بگوییم نتیجه خوب می شود و اگر بگوییم بدی خوب است و یا آن را توصیه کنیم نتیجه بد خواهد بودپس می شود توضیح دهید چرا آراء ده ها فیلسوف سیاسی از جمله تامس هابز کنار گذاشته شد؟ اگر مسئله به سادگی گفتگو و داد و بیداد کردن در تاکسی و اتوبوس بود که دانشگاه نیازی نبود. تجربه گرایی انحصاری و یا درجات متعادل تری از آن خصلت ممیز بین علوم انسانی مدرن و فلسفه غیر عادی سیاست شماست. چیزی که شما از آن اطلاعی ندارید طبیعت گرا بودن علوم انسانی در غرب است. یکی از خصلتها تجربه گرایی است به جای تبیین هایی مبتنی بر تحلیل مفهومی که شما آن را هم بلد نیستید به نتیجه تجربی مواضع معیار تشخیص هستند. تجربه جهان از اتخاذ لیبرالیسم صدها جنگ، نسل کشی، آوارگی ، بی خانمانی میلیونها انسان بوده است. آقای حجت جانان برای دو جنگ جهانی، و صدها جنگ و میلیون ها کشته نمیتوان با بیان این که لیبرال ها از چیزهای قشنگ حرف می زنند توجیه سرهم کرد.کدام فلاسفه سیاسی همه از خوبی و چیزهای قشنگ می گویند پس همه درستند؟ برای روشن کردن ذهن شما سوسیالیسم از تقسیم فقر در کنار تقسیم ثروت می گوید و و و سوشال سکیوریتی ملی که مواضع جذابی است پس چرا خیلی ها به آن روی نمی اورند؟ مگر مانیفست حزب کمونیست از چیزهای قشنگ و جذاب سخن نمی گفت پس به چه علت کنار گذاشته شد؟
حرف های فریبنده زدن را همه می زنند تاریخ نشان می دهد چه کاره اند. مدرنیته طبق موضع مکتب فرانکفورت حرف های جذابی زد (هورک هایمر، آدورنو، مارکوزه، هابر مارس و...) اما پس از تسلط تمامی رقبا را با بیرحمی تمام با بیرهمی سرکوب کرد. منبع : The Dialectic of Enlightenment
این یک تناقض و در زبان ساده دابل استاندارد است که عملکرد کشورها در مورد جنایات فجیع و میلیونی کشورهای لیبرال ربطی به مبنای فکری آن ها نداشته باشد!!! اما در مورد رفتار کشورهای اسلامی از اسلام بیرون آید که طبق تبیین دقیق سخن شما مبنای فکری آن ها است. بالاخره مبنای فکری و اصول اعتقادی و یا به تعبیری دیگر نگرش کشورها در رفتار آن ها تاثیر دارد یا ندارد. طبق سخن شما در مورد کشورهای اسلامی اسلام مقصر است و تاثیر دارد. اما در مورد کشورهای لیبرال آمریکا ، انگلیس، و فرانسه تاثیر ندارد! این یک تناقض است و قابل قبول نیست. بنظر می رسد که شما یا تحت تاثیر احساسات هستید و یا دلایل دیگر غیر عقلانی و ضدتجربی دیگری سبب این تناقض در سخن شما شده است.
"عملکرد کشورها ربطی به ما ندارد"( بیان آقای حجت جانان) پس این همه شکایت و عصبانیت شما و این که اسلام را مقصر بسیاری مسایل می دانید را چطور با رای نبرعه لیبرالیسم جمع کنیم ؟ اون اسرار ی که از اسلام می خواستید افشا بفرمایید به چه علت بود؟
اقای مهدی شما گمان میکنید که اگر کسی از لیبرالیسم دفاع کند باید پاسخگوی جنگ جهانی باشد ؟ باید پاسخگوی جنگ ویتنام باشد ؟ اینها چه ربطی به لیبرالیسم دارد ؟ کشورها بر اساس منافع ملی خود عمل میکنند ایران هم کشور روم را به تصرف دراورد ایران به هند حمله کرد وانرا به تصرف دراورد اعراب مسلمان به ایران حمله کردند وایران را به تصرف دراوردند وکلی جنایت با نام اسلام کردند پس باید مسلمانان وایرانیان پاسخگوی ان باشند متون دینی را میتوان از ان این حملات بر اساس دین را گرفت ولی از لیبرالیسم جنگ در نمیاید کسیکه از لیبرالیسم دفاع میکند نباید از عملکرد امریکا وانگلیس در صد سال گذشته دفاع نماید کودتای بیست وهشت مرداد را جوابگو باشد اصلا ربطی ندارد شما در ارتباط با لیبرالیسم وپلورالیسم وهرمنوتیک گفتگو کنید مسایل بنیادی را تحلیل نمایید عملکرد کشورها ربطی به ما ندارد واینکه عقل یکی از منابع چهار گانه فقه است مطابق ادعا که نمیتوان گفت چون فقیه میگوید منابعش یکی از انها عقل است پس همه احکام فقه عقلانیست !!!!! اخر برادر این چه نتیجه گیریست که شما میکنید بعد خودتان را از اهالی فلسفه تحلیلی میدانید!!!! کجای جهاد ابتدایی عقلانیست انرا اثبات عقلانی کنید کجای حکم ارتداد عقلانیست انرا اثبات عقلانی کنید دوست گرامی با ادعا نمیشود باید دلیل ارائه دهید
بله بله ربط این است که کشورهای لیبرال آن ها را ایجاد کرده اند بله کشور گشایی را اگر منافع ملی نام بگذارید کشتار مردم بیگنها را اگر منافع ملی نام بگذارید دیگران ان را میلیتاریسم می نامند بله آن هم درست است من در مورد لیبرالیسم سخن گفتم شما در مورد هر موضوعی بخواهید می توانید سخن بگویید پس اگر عملکرد کشورها ربطی به موضع سیاسی شان ندارد همین خط حرف خود را نقض کردید چون فرمودید کشورهای اسلامی بایست پاسخگو باشند!وقتی خودتان اینقدر حواس پرت و بی دقت سخن می گویید چرا انتظار دارید افراد دیگر سخن شما را بپذیرند؟ ظاهرا عصبانی هستید من با اسلم آشنا نیستم نتیجه نطقی سخنان و تعاریف را عرض می کنم عصبانی نشوید من اصلا معنی جهاد اتدایی یا انتهایی را نمی دانم تنها نحوه سخن گفتن شما من را به یاد جان بولتون و پولفوویتس می اندازد بهمین دلیل شما را نه من نه دیگران نمنبع موثقی برای آشنایی با اسلام نمی پذیرند چون ظاهرا شما تخلیه احساسات دارید می کنید. کجا ما در این خطوط گذشته (قریب ) سخن از اتداد کردیم . اگر عدم دقت شما و انزجار شما از اسلام در خطوط شما نمایان شدهu have only yourself to blame.
شما می فرمایید که متون دینی منشاء کشتار بوده(بزعم شما) شما می فرمایید که لیبرالیسم سبب جنگ آمریکا نبوده ----------------------------------------- 1. متون حاوی باورها و اصول مورد احترام یک جمع سیاستمدار سبب اعمال آن هاست 2 . متون حاوی باورها و اصول مور احترام وعملکرد یک جمع سیاستمدار سبب اعمال آن ها نیست (تناقض)
شما می فرمایید : "شما در ارتباط با لیبرالیسم وپلورالیسم وهرمنوتیک گفتگو کنید مسایل بنیادی را تحلیل نمایید عملکرد کشورها ربطی به ما ندارد" !!! کمی فلسفه علم و فلسفه علوم سیاسی مطالعه بفرمایید. raison detraدرس سیاست عملکرد کشوره مشاهده و استنتاج بر آمده از آن است. بحث نظری تلاش در جهت حل مشکلات سیاسی واقعی است. تجربه وزن زیادی در فلسفه فلسفه علم روز دنیا دارد. شکست های متعدد فلسفه سیاسی برآمده از لیبرالیسم در تبیین عدالت و توضیح ناسازگاری آن با فرد گرایی دردسرهای متعدد غیر حل مواجه است به همین سبب است. شما در مورد فقه و این که تمامی احکام عقلانی است باز دست به تحریف زدید این واژگان خود شماست : " مطابق ادعا که نمیتوان گفت چون فقیه میگوید منابعش یکی از انها عقل است پس همه احکام فقه عقلانیست !!!!! اخر برادر این چه نتیجه گیریست که شما میکنید " و از آن اظهار تعجب کرده اید. بله نحوه سخن گفتن شما بسیار تعجب برانگیز است به حدی که خودتان را هم متعجب می کند!
در آلمان نازی وضع مشابهی اما با تبیینی دیگر در دانشگاه ها مورد حمایت قدرت حاکم بود. در آن زمان یهودییان تحت سرکوب بودند و اکنون مسلمانان. در آن زمان ubermensch نیچه و Dasein هایدگر فاشیسم را تئوریزه می کرد و الان Laissez fair, open market societyمکس وبر و کینز , دست پنهان بازار توجیه کننده وضع موجود است. وقتی درس و دانش برای ما ابزار کسب، شهرت، و نیل به خواسته های فردی و گروهی باشد مهم نیست هیتلر قویترین مرد جهان باشد یا ترامپ هر چه کتاب ها نوشتند و هر چه رسانه ها گفتند همان درست است.
فریب ، گیج کردن جامعه، بمباران افراد با جزییات علمی و فلسفی، در دست داشتن تایید علمی و آکادمیک که به واسطه پیروزی در جنگ جهانی بدست چند دولت در واقع فاشیستی اما در ظاهر لیبرال در دانشگاه ها افتاد، ابزار کنترل جوامع است. در زمان هیتلر پروژه اصلاح نژادی eugenicsمورد تایید آکادمیک بود و علمی محسوب می شد. اما با مهاجرت دانشمندان و فلاسفه از یک قطب مدرنیته (فاشیسم) به کرانه دیگر (لیبرالیسم) اکنون موضعی دیگر با تکیه بر لاک ،میل ، گرین در گذشته و سپس با ایزا برلین، هارت ،دورکهیم و رالز توجیه می شود.
دو روی یک سک بودن سخن جدیدی نیست لیبرالیسم و فاشیسم با این خصلت شناخته می شوند. وقتی لبرالیسم به مشکل می خورد رو به فاشیسم کنترل وحشیانه فرد فرد جامعه با مشتی آهنین می آورد. برای ارائه نمونه کلاسیک رفتار انگلیس ، کشوری که در آن لیبرالیسم حاکم است ، در دوران جنگ عراق و کنترل رسانه ها و اتخاذ رفتار انقباضی و سرکوب گر حتی در خود house of commonsمورد اعتراض شدید قرار گرفت. آمریکای جورج بوش دست به telephone tappingدر مورد همه سیتیزن های خود زد و رفتار پلیس تحت دستورالعملهای سرکوب گرانه قرار گرفت. هم اکنون رفتار ترامپ که به توهین علنی و برخورد مستقیم با افراد و دولتها و حتی متحدین استراتژیک خود آورده را می توان به عینه مشاهده نمود. ناسیونالیسم و لیبرالیسم بزرگترین تهاجمات و جنایات را بعد از age of discovery و در دوران معاصر مرتکب شدند. اگر این کافی نیست بفرمایید تا فهرست های میلیونی برای شما نگاشته شود.
نه این که جنگ جهانی اول در آفریقا بوده! یا این که سلطان عبدالعزیز و آقا محمد خان قاجار رهبر کشورهای درگیر بودند! یا زمان جنگ در دوران پارینه سنگی!! بوده دچار شک می شویم!