اندیشهفلسفهخردگفتگوحکمتمعناپرسشفرهنگ
Amirhossein Khodaparast compares texts to show that portions of Abdolhossein Khosropanah's work have been republished across his different books. He also argues that reproducing others' work without proper citation in Khosropanah's writings constitutes academic fraud and plagiarism.

Amirhossein Khodaparast: Self-plagiarism means using one's own previous works in a new context without indicating their prior publication. Plagiarism is the use of substantial portions of others' texts in a way that implies originality. Even if the new text contains citations, if the expression of the material is not significantly altered or the quoted material is not placed within quotation marks, the new text constitutes an instance of plagiarism and scientific fraud. Although the executive bylaw of the Law on the Prevention and Combating of Fraud in the Preparation of Scientific Works has not yet been promulgated, these two cases have already been considered scientific misconduct in some of the country's scientific journals. In these journals, one of the ethical standards is the prohibition of "copying or repeating substantial parts of another article," "even if the copied article belongs to one of the authors of the new article." One of the journals that has explicitly stated these phrases in its authors' guidelines section is the Javidan Kherad journal, belonging to the Iranian Institute of Philosophy, currently headed by Abdolhossein Khosropanah.
Based on these points, it unfortunately appears that some of the works of Abdolhossein Khosropanah, the head of the Iranian Institute of Philosophy, exhibit both types of scientific misconduct. Firstly, chapters and parts of Khosropanah's works have been republished with slight changes in his different books, in such a way that the manner of expressing the material and its content in one work is so similar to the manner of expression and content of the same material in other works—despite some reordering and word changes—that it reinforces the suspicion of self-plagiarism and book-making. As far as I have seen, the first and second chapters of New Theological Issues and the Philosophy of Religion (Qom: Al-Mustafa International Publications, 2009) are very similar, and in places identical, to the first chapter of New Theology (Qom: Center for Cultural Studies and Research of the Seminary, 2000) and parts of the first and seventh discourses of Modern Islamic Theology (Qom: Islamic Education and Training, second edition: 2015) and the third chapter of Human Expectations of Religion (Tehran: Research Institute for Islamic Culture and Thought, second edition: 2007). The same point applies to the eighth and ninth chapters of New Theological Issues and the Philosophy of Religion and the second chapter of New Theology; the tenth and eleventh chapters of New Theological Issues and the Philosophy of Religion and the twelfth chapter of New Theology; large parts of the fourth chapter of New Theological Issues and the Philosophy of Religion and the third discourse of Modern Islamic Theology; almost all of the sixth and seventh chapters of New Theological Issues and the Philosophy of Religion and a large part of the sixth discourse of Modern Islamic Theology; almost the entirety of the eleventh discourse of Modern Islamic Theology and a large part of the eleventh chapter of New Theology; parts of the twelfth discourse of Modern Islamic Theology and the eighth chapter of New Theology; parts of the twenty-first discourse of Modern Islamic Theology and the thirteenth chapter of New Theology; parts of the twenty-second discourse of Modern Islamic Theology and the fifth chapter of New Theology; parts of the twenty-third discourse of Modern Islamic Theology and the ninth chapter of New Theology; substantial parts of the twenty-ninth discourse of Modern Islamic Theology and the fourteenth and sixteenth chapters of New Theology; and parts of the thirty-seventh discourse of Modern Islamic Theology and the sixteenth chapter of New Theological Issues and the Philosophy of Religion. Furthermore, Khosropanah has a book titled Moderate Expectations of Religion (Tehran: Organization of Basij Professors of Universities and Higher Education Centers of the Country, 2011) which is, in fact, the same as the seventh, ninth, tenth, eleventh, and twelfth chapters of Modern Islamic Theology. This book is listed as an independent book on Khosropanah's website.
More regrettable than copying and cheating from one’s own works is copying and cheating from the works of others. This has occurred in at least one instance in Khosropanah’s writings related to the philosophy of religion. A significant portion of the fourteenth chapter of New Theological Issues and the Philosophy of Religion is, in fact, a summary and transcription of the fourth chapter of the book Immortality (Qom: Bustan-e Ketab-e Qom, 1382 [2003]), written by Dr. Reza Akbari, a professor at Imam Sadiq University. The fifteenth chapter of Khosropanah’s book is a summary of part of the discussions in the second chapter of Immortality. In the fourteenth chapter, however, this summarizing is accompanied by transcription. Khosropanah might say that in some places in this chapter he has cited Akbari’s writing. But, first, with this volume of summarization, merely citing at the end of a sentence or paragraph is insufficient, and the author must explicitly state that the material is fundamentally based on such-and-such a source. Moreover, if we take one citation of Akbari’s book as the criterion for Khosropanah’s integrity in summarizing and transcribing from that book, what do we do with the occasional citations to other works that Khosropanah appends to material actually written by Akbari? Second, as it happens, in cases where the material has been transcribed completely or with very minor alterations, there is no citation at all.
Bearing in mind that the instances of transcription are more extensive than those I have provided, and I am compelled to truncate even these quoted instances with an ellipsis ‘...’ in places, consider these examples:
Mediums are one of the subjects researched in the contemporary era within the field of parapsychology. They are individuals who claim to be able to communicate with spirits and convey their messages to the living. Mediums are divided into mental (trance) mediums and physical mediums. If mental mediums wish to establish communication with spirits, they sit calmly in a chair and close their eyes. After a while, the medium begins to breathe deeply, snore softly, and struggle, taking on the state of a person who has fallen into a deep but restless sleep and is suffering from a nightmare. After a few minutes, they assume a calmer state, and a kind of murmuring can be heard, such that the impression is created that the medium is talking to themselves. After some time, the medium begins to speak aloud. In this state, the medium’s voice and demeanor change, and sometimes their speech is in words completely different from their ordinary speech... (Akbari, pp. 312-313).
“Mediums” are individuals who claim to be able to communicate with spirits and convey their messages to the living. Mediums are divided into “mental mediums” and “trance mediums”: the mental medium sits calmly in a chair and closes their eyes. After a while, the medium begins to breathe deeply and snore. In this state, the medium takes on the state of a person who has fallen into a deep but restless sleep and is suffering from a nightmare. They calm down after a few minutes. In this state, a kind of murmuring can be heard. Then the medium begins to speak aloud. In this state, the quality of the voice and the medium’s demeanor change, to the point where sometimes their speech is in words completely different from ordinary speech... (Khosropanah, p. 250).
As you can see, in this transcription, Khosropanah carelessly mistakes mental and trance mediums, which Akbari presents as two different terms for one type of medium, for two distinct categories, thereby mangling Akbari’s division. A little later, he mentions “physical mediums,” whereas, due to this mangling, the “physical medium” as the second category of mediums is never even introduced to the reader. As I said earlier, this material is also repeated in the third volume of Modern Islamic Theology. For this reason, this error is repeated in that book as well (pp. 430-431). The next instance:
Another phenomenon investigated by parapsychology is that of near-death perceptual experiences. In some cases, individuals who are medically apparently dead—that is, their heart and brain show no activity—are revived. Some of these individuals have reported perceiving realities after death that are entirely different from material realities... If we disregard the minor differences in the perceptions of such individuals, their general characteristics are as follows: a sensation of leaving the body and floating above it, hearing a loud sound at the onset of subsequent perceptions, a feeling of being drawn into a dark tunnel, entering a luminous and bright realm, meeting deceased friends and relatives, encountering a luminous being of immense attractiveness..., approaching a boundary that is the border between worldly and otherworldly life, returning to the world and the worldly body, and the reactivation of bodily functions such as heartbeat and brain waves. Usually, those who have such experiences develop a different conception of death and have no fear of it... (Akbari, p. 324).
Another phenomenon investigated by "parapsychologists" is near-death perceptual experiences. In some cases, individuals who are medically truly dead and whose heart and brain show no activity are revived. Some of these individuals have reported perceiving realities after death that are entirely different from material realities. If we disregard the minor differences in these reports, we can enumerate their general characteristics as follows: a sensation of leaving the body and floating above it, hearing a loud sound, a feeling of being drawn into a dark tunnel, entering a luminous and bright realm, meeting deceased friends and relatives, and in some cases encountering a luminous being of immense attractiveness, and after passing through these stages, approaching worldly life again, returning to the body, and finally the reactivation of bodily organs, such as the heart and brain. These individuals usually develop a different interpretation of death and no longer fear death (Khosropanah, pp. 252-253).
It is interesting that at the end of this paragraph, Khosropanah cites John Hick's book Philosophy of Religion. The next instance:
Moral arguments for immortality begin in earnest with Kant. Kant was a philosopher in the Wolffian tradition, and Wolff is among the Cartesian philosophers; therefore, we must characterize him as an extreme rationalist. Kant grew up in such a tradition, that is, extreme rationalism. But, in his own words, by studying Hume's works, he was awakened from the dogmatic slumber of extreme rationalism. Hume is an empiricist philosopher who casts doubt on many of the prominent debates of his time... The issues raised by Hume had a tremendous impact on Kant. In the Critique of Pure Reason, Kant, like Hume, adopted the view that reason is incapable of proving the existence of God, human free will, and the immortality of the soul. He came to believe that reason issues antinomial judgments in the aforementioned domains, but unlike Hume, who had adopted a skeptical stance, he stated that by moving beyond the domain of theoretical reason and entering the realm of practical reason, one can find grounds for belief in the existence of God, the existence of free will in humans, and the existence and immortality of the soul... (Akbari, pp. 340-341).
Moral arguments for "immortality" begin in earnest with Kant. He was initially affiliated with the Wolffian tradition, which was considered a Cartesian rationalism. Kant grew up in such a tradition. But, in his own words, by studying Hume's works, he was awakened from the dogmatic slumber of extreme rationalism. Hume is an empiricist philosopher who casts doubt on many prominent philosophical debates. From the position of a skeptic, the issues raised by Hume had a tremendous impact on Kant. In the Critique of Pure Reason, Kant, like Hume, holds the view that reason is incapable of proving the existence of God, human free will, and immortality. He came to believe that reason issues antinomial judgments in the aforementioned domains, but unlike Hume, who had fallen into skepticism, he concluded that by moving beyond the domain of theoretical reason and entering the realm of practical reason, one can find grounds for belief in the existence of God, the existence of free will in humans, and the existence and immortality of the soul... (Khosropanah, pp. 254-255).
These lines and the lines that follow are merely Akbari's introduction to his discussion and simple points from the history of philosophy, yet Khosropanah has copied even these. The next instance:
Fideism – Fideism is a view that considers the presentation of rational arguments concerning religious propositions to be futile, even harmful. We first explain two types of fideism that have been more widespread in the history of human thought to prepare the ground for a discussion of immortality in this area. 1. Kierkegaardian Fideism – Kierkegaard is a philosopher who is today situated within the school of existentialist philosophers. In his thought, faith holds a lofty position... Kierkegaard believes that truth is subjective and that seeking it through objective arguments is inappropriate and even harmful. From the notion that “truth is subjectivity,” three reasons can be found for truth not being objective, arguments that Robert Merrihew Adams refers to as the argument from approximation, the argument from postponement, and the argument from passion... (Akbari, pp. 35-351).
Fideism – Fideism is a view in which the presentation of rational arguments concerning religious propositions is deemed futile or even harmful. In the history of thought, fideism is mainly expressed through two approaches, which we will briefly explain here: 1. Kierkegaardian Fideism – Kierkegaard is an existentialist philosopher in whose thought faith enjoys a lofty status. He believes that “truth” is subjective and that seeking it through objective arguments is inappropriate and even harmful. He deems the use of reason in the domain of religion inappropriate for three reasons... (Khosropanah, p. 257).
In the following, Khosropanah summarizes and transcribes all three of Kierkegaard’s reasons (though he has altered the pronunciation of his name to Kierkegaard) and Wittgensteinian fideism from Akbari’s book.
Unfortunately, scientific misconduct has become so entrenched in the country’s academic environment that discussion of it has crossed the boundaries of the scientific community and spilled into the public sphere, and has gone beyond domestic reactions to provoke international reactions as well. However, the misconduct referred to in this note is not merely an addition to previous frauds and violations. This time, it appears that someone who holds highly influential positions in the country’s academic and seminary centers has engaged in such behavior. The question is: Does the content of the Law on Prevention and Confrontation with Fraud in the Preparation of Scientific Works apply equally to everyone?
.
.
.
Philosophy
Philosophy
Religion
Religion
Philosophy
Discussion47 comments
در نقد جناب خدا پرست و کامنت دوستان چند سوال مطرح می شود که می باست پاسخ داده شود! 1-آیا صرف مشابهت دو پاراگراف از دو کتاب دلیل بر رو نوشت بودن می شود؟ 2-بر فرض کوتاهی در شباهت درنوشتار ، آیا شباهت سرقت علمی به حساب می آید؟ مثلا شاید هر دو از یک دائژة المعارف و یا یک کتاب مرجع استفاده کرده باشند و دلیل بر سرقت یکی از دیگری نیست! 3-بر فرض ثابت شدن تخلف یک فرد ، آیا دلیل می شود که تمام نوشته ها و سوابق او زیر سوال است؟ 4-گر حکم شود که مست گیرند در شهر هر آنچه هست گیرند! ظاهرا به عنوان غلط مشهور این شباهت ها در نوشتار بسیاری از صاحب نظران دیده می شود ، پس آیا نویسنده و مدعیان تاب تحمل زیر سوال بردن تمام حضرات را دارند؟ 5-در بکار بردن لفظ دکتر همچنانکه در فایل ارجاع امده سظح چهار حوزه از تمام مزایای دکتری برخوردار است و فقط نمیشود این عنوان رو بکار برد! که البته خود این قانون هم جای تعجب داره و متناقضه . در هر صورت میشه حمل بر صحت کرد و گفت که منظور از دکتر بودن ایشون همین مطلبه. لااقل میشه گفت محملی هست برای اینکه ایشون دنبال تقلب نبوده اند. مگر اینکه حضرات اصرار به در آوردن مو از ماست داشته باشند! و صد البته آنوقت باید پای بند این مچ گیری خودشون نسبت به اقایون متفکر دیگه که به عنوان دکتر شناخته می شوند ولی مدرک سطح چهار دارند بشوند! 6-خسرو پناه در مجامع علمی حوزوی و دانشگاهی به عنوان استاد شناخته شده هستند و لااقل سوابق تدریس ایشون نشون میده متقلب نیستند! چرا برخی اصرار دارند با ملاک های خود ساخته تعریف جدیدی از عالم بودن نشون بدند؟ آیا تمام دانشمندان در طول تاریخ مدرک دکتری داشتند؟ به نظر می رسه بحث نقد علمی به حاشیه رفته! اگر اشکالی به اقای خسروپناه مطرح باشه که صد البته ممکن هم هست باید بصورت علمی نقد بشه نه بصورت حاشیه ای! 7-یک سوال کودکانه! جناب خداپرست اگر علمیت خسروپناه رو زیر سوال ببرند هیئت علمی بودن خودشون زیر سوال نمیره؟! در موسسه ای که رئیس خسروپناه هست؟ و صد البته سوال کودکانه دیگه اینکه اقای خداپرست چرا در این روزگار نقد علمی خودشون رو به خسروپناه مطرح میکنند؟ همه این سوالات کودکان ما رو به یک توهم کودکان سوق میدهد که شاید حب و بغض ها وارد فضای علمی شده است! همچنان که امثال سروش دباغ چون خودشان فلسفه تحلیلی خوندن ، فلسفه تحلیلی ملاک صدق و کذب تمام تفکرات دنیا می دانند! 8-سوال کودکانه دیگری از دانشمندان مجلس دارم! اخلاق علمی چگونه اجازه می دهد یک عالم مخالف را بی سواد، قد کوتاه، متقلب، دزد ،وابسته به مراکز قدرت و دو کلاس درس نخوانده و ... معرفی کنیم بدون اینکه در هیچ دادگاه عادله علمی این اتهامات را ثابت کرده باشیم! روزگاری که دادگاه و محاکمه ملاک دزد و غیر دزد بودن بر شمرده میشود در کدام دادگاه این اتهامات ثابت شده است؟ 9-چندین سال است که که خسروپناه رئیس موسسه حکمت و فلسفه است، چرا حضرات الان و در این روزگار بصورت منسجم و هماهنگ به نقد او پرداخته ا ند؟ این سوال کودکانه مطرح نمی شود که تا الان اقایون چه می کردند؟ نمی دانستند که آنوقت یعنی به حوزه تفکر کشور بی تفاوت بوده اند و یا اینکه می دانسته اند و خاموش بودند که عذر بدتر از گناه می شود؟ باز هم آن خیال کودکان که علم را به حب و بغض های غیر علمی الوده کرده اند! و صد البته سوالات متعدد دیگر که خارج از حاصله این مطلب است! حقیر به عنوان یک عضو این ملت و جامعه فلسفه خوان ، اشکالاتی به خسروپناه دارم ، من جمله کثرت مناصب و اشتغالات علمی ولی اشکالات حضرات که در جراید و سایت ها بصورت هماهنگ مطرح می شود را به سان وعظ واعظان جلوه گر می دانم. لااقل سوالات متعددی دارم که این فرضیه را برای حقیر تقویت می کند!
خسروپناه چندان متفکر درخور اعنتایی نیست. به مرور زمان کاملا فراموش خواهد شد. صبر داشته باشید... یا حق
از اینکه کَسی دروغگو/یاوهگو/دشنامگو و ... و ... است،این نتیجه حاصل نَمیشود که، در فلان موضوع یا بهمان ایستار نیز "ضرورةً" دروغگو و ... و ...است. اگر کَسی ادّعائی کرده است، باید دید چه دلیلی دارد و چه شواهدی عرضه میکند، نه اینکه به استنادِ "خودت قبلًا فلان بودی.. پس حقّ نداری به این موضوع ورود کنی" دستِ رد به سینۀ کَسی زد. حقیقت داورِ نِهایی است، نه سابقه و ... . فرض کنیم که در محکمهای صالح و منصف و با موازین و معاییرِ حقوقی کشف شود، که آقای خسروپناه نه فقط یکی دو اثر بلکه تمامی آثارشان منحول است؛ اگر ایشان ازین پس از رویّه و راهِ رفته برگردند و به راهِ درستی گام بنهند، وظیفف داریم این تغییر رویّه را بپذیریم. اگر جَنابِ آقای خداپرست(به فرض که با ایشان بوده باشید)" کل مقاله هایشان از این و آن نقل قول شده و نهایتاً یک اظهار نظر خنثی و حد اقلی ارائه می کنند" در این ایستارِ خاص و این موردِ ویژه حرفی زدهاند مستند و مدلل، وظیفۀ ماست که مستندات را بررَسیم و دلائلِ ایشان را ارزیابی کنیم، نه چون "خود تو فلانی" پس حقّ نداری حرف بزنی، بگوییم. اینها شاید تا حدّی روشن بوده باشد، امّا نمیدانم با کَسی که منتقدان و حتّی کسانی که او را متهم کردهاند به فلان و بیستار، "طمع کرده" به فلان پست و مقام، قلمداد میکند و به جای پاسخگویی، ایشان را به انگیزۀ سیاسی منتسب و متهم میند چطور باید مواجه شد. لابُد راههایی دارد که کسانی میدانند.
آیا اساتیدی که کل مقاله هایشان از این و آن نقل قول شده و نهایتاً یک اظهار نظر خنثی و حد اقلی ارائه می کنند می توانند از انتحال انتقاد کنند؟
نزاع پیلسوفان! چندیست که داستان نقد و نقادی یا بهتر است بگوییم مچ گیری! در بین اهل فلسفه بالا گرفته است. این روزها کانال ها و سایت های فلسفه بی شباهت به صفحه ی حوادث روزنامه ها نیست. ما که هر روز با هیجان منتظر آن هستیم که ببینیم این بار چه داستانی قرار است بشنویم! چه کسی، چه کسی را شسته است و پهن کرده است! چه کسی به فیلسوف متقدم و متاخر تبدیل شده است! چه کسی متقلب بوده! یا متقلب شده! یا خواهد شد! چه کسی صادقانه دل به دریا زده است از برای حقیقت! چه کسی ... اما شاید جالبتر از همه، نینجا های مخفی در تاریکی فلسفه باشند که در خفا مچ گیری می کنند و صبح که ما از خواب بیدار می شویم مجرمین را پیش رویمان می بینیم! گویا فلسفه ی ما یا استاد -دکتر- حکیم - علامه - حقیقت جو (و اخیرا زبان شناس !) دارد و یا متقلبین و انتحال گران و بی سوادان و ... ! اگر حیرت سر آغاز فلسفه است، نمی دانم پس با این وضع "حیرت انگیزِ" فلسفه ی ما، چرا همه فیلسوف نشده ایم هنوز! معرکه، معرکه ی اصاطید فن است و ما را که طفلیم و کم بضاعت جایز نباشد که وارد نزاع پیلسوفان شویم اما گفتیم که چند خط بنویسیم که از غافله عقب نیفتیم! تا ما هم صوابی برده باشیم ذخیره قبرمان!
تعجبی نیست. هدف مطرح شدن ، پشت تریبون رفتن ، شناخته شدن است.
با سلام خدمت دوستان حقیقت جویم.راجع به مطلب دکتر خدا پرست داوری ای نخواهم داشت، چرا که با رجوع به مستندات دکتر خداپرست صدق و یا کذب سخن وی براحتی روشن می گردد. صرفا می خواهم حاشیه ای بر کامنت قبل بنویسم. حاشیه ام چند مقدمه دارد. مقدمه اول. مراکز تخصصی حوزه علمیه من جمله موسسه امام صادق قم متعلق به ایه الله سبحانی نهایت مدرکی که به فارغ التحصیلان خود می دهند مدرک سطح چهار است. برای صدق مدعایم به سایت حوزه علمیه قم بنگرید. مقدمه دوم به دارندگان مدرک سطح چهار حوزه نمی توان عنوان دکتر اطلاق کرد و به کارگیری این عنوان نه مورد رضایت شورای مدیریت حوزه علمیه است و نه وفق مقررات است بلکه برحسب مصوبه مجلس جرم و سزاور تعقیب کیفری است. شاهد بر صدق این مقدمه در سایت مرکز جذب اعضای هییت علمی امده است. بنگرید به http://www.mjazb.ir/detail/News/331 مقدمه سوم. به کارگیری عنوان دکتر برای فارغ التحصیلان موسسه امام صادق قم متعلق به ایه الله سبحانی جرم و سزاوار تعقیب کیفری است. ( از 1و 2) مقدمه چهارم. حجه الاسلام عبدالحسین خسروپناه فارغ التحصیل سطح چهار موسسه امام صادق قم متعلق به ایه الله سبحانی است. شاهدم بر صدق این مدعا سایت خسرپناه و صفحه رزومه وی در سایت انجمن حکمت و فلسفه است. بنگرید به http://khosropanah.ir/fa/about.html http://khosropanah.ir/fa/about.html مقدمه پنجم. حجه الاسلام خسروپناه عنوان دکتر را برای خود به کار می گیرد. دلیلم بر صدق این مدعا اطلاق عنوان دکتر هم سایت حجه الاسلام خسرو پناه است و هم صفحه اش در سایت انجمن حکمت و فلسفه. بنگرید به همان دو لینک مقدمه قبل (,البته شواهد بسیار زیاد دیگری نیز این مقدمه دارد) نتیجه. حجه الاسلام خسرو پناه مرتکب جرم می شود و سزاوار تعقیب کیفری است. ( از 3,4 و 5).
از جناب حقیقت جو بابت لینک "زیست نامه علمی"آقای خسروپناه بسیار سپاسگزارم. در این متن دو نکته جالب دیدم: 1. آقای خسروپناه(متولد 1345) از سن 17 سالگی(1362) یعنی همزمان به با تحصیل در دوره متوسطه(علوم تجربی) و دوره سطح حوزه(به گواهی آن "زیست نامه")، در زمینه "تدریس" "دروس حوزوی و دانشگاهی""توفیق الهی" داشته است؛ 2. آقای خسروپناه از 20 سالگی(1365) به بعد، یعنی از 5 سال پیش از ورود به موسسه امام صادق(ع) به ریاست آیت الله سبحانی، در این مراکز علمی "فلسفه و کلام اسلامی" تدریس کرده است:تربيت معلم دزفول و دانشگاههاى شهيد چمران اهواز، شهيد بهشتى و علوم پزشکی شهید بهشتی، علامه طباطبايي، تربيت مدرس، دانشگاه تهران، دانشگاه علوم اسلامى رضوى مشهد، دانشگاه فردوسی مشهد و مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه. آقای خسروپناه در این سالها "توانسته همه کتابهای متعارف حوزه علمیه، از جامعالمقدمات تا کفایه و همچنین از بدایه الحکمه تا الشواهد الربوبیه و اسفار ملاصدرا را در حوزههای علمیه و دانشگاههای کشور تدریس کند."
"" صدق و کذب براحتی روشن می گردد """ . بیسواد، تأسف می خورم، در حیرتم، ... کلید واژه های مورد استفاده بوسیله جامعه اهل اندیشه برای بدیهی جلوه دادن نظر خود و بلاهت نظر دیگران!
کامنت های شما مرتباً اشاره به تغلب و بیسوادی دارد در حالی که شما در یک جمله ساده "حجت الاسلام و المسلمین «دکتر» عبدالحسین خسروپناه ایشان در موسسه امام صادق(ع) درس خوانده است." غلط دستوری دارید! آیا فردی که اینقدر در اثر فکری دیگری دقیق می شود و ناله و فغان سر می دهد نبایست توان نگارش صحیح را داشته باشد؟
"ع م"گرامی؛ شما درست می گویید. چنین کسی باید چنان مهارتی داشته باشد. من هم باید بعد از "حجت الاسلام و المسلمین "دکتر"عبدالحسین خسروپناه"نقطه می گذاشتم و به یک "اینتر"اکتفا نمی کردم. البته در آن نظر "ناله و فغان" سر نداده بودم و به "تغلب(فکر کنم منظورتان تقلب است) و بیسوادی"اشاره نکرده بودم بلکه می خواستم مخاطبان به 3 نکته توجه کنند:1. در وبسایت رسمی موسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران به ریاست آقای خسروپناه، به "دکتر" بودن ایشان اشاره شده است؛ 2. آقای خسروپناه در موسسه امام صادق(ع) به ریاست آیت الله سبحانی درس خوانده است و این موسسه به فارغ التحصیلانش مدرک سطح 4 حوزه می دهد؛ 3. به لحاظ حقوقی استفاده از عنوان "دکتر" برای دارندگان مدرک سطح 4 حوزه پیگرد قانونی دارد.
رزومه علمی آقای خسروپناه را خواندم. در آن آمده است: حجت الاسلام و المسلمین «دکتر» عبدالحسین خسروپناه ایشان در موسسه امام صادق(ع) درس خوانده است. لینک این موسسه در زیر آمده است: http://e-kalam.ir/ همان طور که می بینید، این موسسه مدرک سطح چهار حوزه می دهد. در لینک زیر هم آمده است که کسانی که مدرک سطح چهار حوزه دارند، حق ندارند برای خود عنوان «دکتر» را به کار ببرند و استفاده از آن پیگرد قانونی دارد. http://www.iqna.ir/fa/news/1457648/%D9%85%D8%AA%D9%86-%D8%A8%D8%AE%D8%B4%E2%80%8C%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D9%88%D8%B2%D8%A7%D8%B1%D8%AA-%D8%B9%D9%84%D9%88%D9%85-%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D9%85%D9%85%D9%86%D9%88%D8%B9%DB%8C%D8%AA-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D9%81%D8%A7%D8%AF%D9%87-%D8%B7%D9%84%D8%A7%D8%A8-%D8%A7%D8%B2-%D8%B9%D9%86%D8%A7%D9%88%DB%8C%D9%86-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87%DB%8C
این که گروهی از افراد در شاخه ای از فلسفه نقدی صادق ارائه کنند مستحسن است. اگر این عمل منجر به ارتقاء سطح اندیشه در کشور شود سبب خشنودی همه ما خواهد شد. وقتی به مجموعه سخنان و رفتارها توجه می کنیم متوجه می شویم که اتیکت آکادمیک زیر پا گذاشته می شود و به بیان نقد بسنده نمی گردد. برای نیل به این مقصود از حمله به شخصیت افراد بایست اجتناب نمود. بنظر نمی رسد نظر ارائه شده اهداف بالا را دنبال کند.
آقای بنده خدا، رعایت حرمت افراد برای بهبود درک فلسفی خود شما هم بهتر است. بهتر نیست آن چه بیان می شود متاثر از اندیشه باشد و نه خوشایند و یا بدآیندهای قلبی ما؟
ععقلانیت،اندیشه، و انصاف ارزش است و تعصب و دشمنی عصبانیت در هرشکل نامطلوب است.در متون منتشر شده گاهی حساسیت و تعصب وجود داردکه بهتر است با همدلی و پرهیز از تعصب به طرف مقابل با انصاف و پرهیز از قضاوت گوش دهیم. آقای "بنده خدا" تعصب تعصب است حال نسبت به هر کس و هر چیزی.
خلق را تقلیدشان برباد داد ای دو صد لعنت بر این تقلید باد نقد خوب است ولی ما منتظریم یکی نقدی کند بعد ما هم وارد گود شویم. از سوی دیگر مردی نبود فتاده را پای زدن. حالا که افتاده هرکس میرسه یکی میزنه.
رعایت اخلاق دانشگاهی موجب بهبود کیفیت نقدها خواهد شد. چرا اساتید فلسفه اینقدر سعی در ارتقاء جایگاه خود و حمله به دیگران دارند؟
این نقد قرار بود در روزنامهی شرق همراه با دیگر نقدها منتشر شود. روزنامهی شرق متأسفانه مطلب را حذف کرد و من مطلب را به مسئولان سایت صدانت دادم. بنابراین، سخن شما درست نیست.
آقای خسروپناه در پاسخی که در خبرگزاری مهر منتشر شده، منتقدان خود را «اپوزیسیون» خوانده است و در انتهای آن با لحنی که یادآور رهبران سیاسی است، نوشته است «اپوزیسیون بداند»! آیا آقای موسویان اپوزیسیون است یا آقای خداپرست یا آقای صائمی یا آقای دباغ یا آقای پناهی یا همه اینها یا برخی از اینها؟ منظور از این که منتقد خود را «اپوزیسیون» بخوانیم چیست؟ پاسخ ایشان به منتقدان در لینک زیر خواندنی است: https://www.mehrnews.com/news/4243853/%D8%AD%D9%85%D9%84%D9%87-%D9%87%D8%A7-%D8%A7%D8%B2-%D8%B3%D9%86%D8%AE-%D9%86%D9%82%D8%AF-%D8%B9%D9%84%D9%85%DB%8C-%D9%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA%D9%86%D8%AF-%D8%A8%D8%AF%D9%81%D9%87%D9%85%DB%8C-%D8%AE%D9%88%D8%AF-%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%D9%BE%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D9%86-%D9%85%DB%8C-%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF
بله تعبیر اپوزیسیون به نظر دقیق نمی رسد. امّا آیا هدف متن فوق نقد است یا تسکین دادن احساسات. به نظر می رسد که در پس این تمرکز چیزی بیش از دغدغه های دانشگاهی وجود داشته باشد.
جذابیت این تب گروهی ، و هماهنگی ، و حجمه دسته جمعی افرادی که خود را اهل اندیشه و منطق می دانند نیز کمتر از جذابیت پاسخ ایشان نیست. منظور شاید اشاره به جمعی فرصت طلب است که خود اخلاق علمی را رعایت نمی کنند اما برای ارتقاء جایگاه خود از این راه انتقاد از کشور را برگزیده اند ؛ کسانی که دل بسته اند به فرصت طلبی و مسابقه ای که برای کسب نام با تخریب آبروی یک نفر راه افتاده
دوست عزیز تهمت خوب نیست. برفرض که سخن شما درست باشد اما این اشکال به غالب اساتید دانشکاه وارد است که زحمت اصلی به عهده دانشجو است و دانشکاه موظف میکند که به نام دانشجو و استاد راهنما منتشر شود با اینکه به شهادت همگان بسیاری از اساتید حتی یکبار آن مقاله را تورق نمی کنند.
خیلی ساده میتوان کشف کرد که تهمت است یا واقعیت. کافی است روی لینک داده شده کلیک کنید و رزومه آقای خسروپناه را بخوانید. اجباری روی اساتید نیست که نامشان در کنار نام دانشجو به عنوان نویسنده مقاله بیاید. اگر استادی نخواهد میتواند نام خود را نیاورد. دوست عزیز، بهتر نیست بجای دفاع از متقلب، از ساحت علم و دانش دفاع کنیم؟
متاسفانه آقای خسروپناه برخلاف دانش فلسفی کم مایه خود دوره تاریخ فلسفه تدریس میکنند. فایلهای صوتی دوره تاریخ فلسفه ایشان موجود است. به عنوان نمونه، به فایل صوتی جلسه "گادامر" مراجعه کنید، اطلاعات ایشان درباره گادامر مایه تعجب است. آقلی خسروپناه تقریبا هیچ چیزی از گادامر نخوانده است ولی درباره او سخن پراکنی میکند.
این اظهار نظرها به گادامر ختم نمی شود. شما بگویید آقای خسروپناه درباره ی چه چیزی اظهار نظر نمی کند؟ کافی است به اسامی کتابها، مقالات و پایان نامه هایی که زیر نظر ایشان دفاع شده، نگاهی بیاندازید. تنوع موضوعات حیرت انگیز است: فلسفه دین، فلسفه اخلاق، فلسفه ذهن، کلام اسلامی، کلام جدید، فلسفه اسلامی، فلسفه اروپایی، تاریخ فلسفه، تاریخ اسلام، اندیشه سیاسی در اسلام، فلسفه تکنولوژی، فقه، علوم اجتماعی، روشنفکری ایرانی و ... . بار دیگر پیشنهاد می کنم رزومه علمی ایشان در سایت انجمن را ملاحظه فرمایید. واقعا شگفت انگیز است: http://irip.ir/Home/Single/153
اگر با نظر آقای سوشی موافق نیستید می توانید یک سال وقت صرف کنید و مدتی هم سر کلاس حضور پیدا کنید تا صدق ادعای ایشان برایتان روشن شود!
اطلاعات شما نیز درباره نگارش فارسی همینگونه است. ساختاری مانند "اطلاعات ایشان مایه تعجب است " برای Tenorمثبت بکار می رود نه برای نسبت منفی!
لطفاً مایه داشتن را تعریف بفرمایید.
دامنه انتحال و دست درازی به کارهای دیگر فقط به چند مورد محدود نمی شود. حداقل من از دوستان نزدیک خودم خبر دارم که با خسروپناه کار کرده بودند و او مقالاتِ آنها را به نام خود منتشر کرده. برای نمونه در کتاب علم دینی دو مقاله از این دوست ما به یغمای خسروپناه رفته است. ایضا خبردارم پایان نامه یکی از دوستان را با خسروپناه کار کرده به نام خسرو منتشر شده است البته مشترک و کم رنگ با اسم پایان نامه نویس
آقای سعید ، شما کسی را سراغ دارید که مقالاتش را دکتر خسرو پناه به نام خود منتشر کرده بود؟ چه شاهد قابل قبولی! یکی از دوستان ! از definite pronoun و indefinite pronounو فرق سمانتیک آن ها بفرمایید! نکته دیگری که در نظر ارائه شده شما سؤال را در ذهن خطور می دهد که چرا هزاران مقاله ای که بهمین ترتیب با نام استاد و شاگرد منتشر می شوند را نادیده می گیرید؟ البته یک نظریه نامحتمل به ما می گوید شاید فایده حمله به آقای خسروپناه الان بیشتر است و الان که همه به دلیلی کاملا "موجه" سعی دارند که از قافله عقب نیافتند نبایست تعلل کرد!
در جواب امیر حسین خدا پرست: "ر این موارد به کسانی پاسخ بدهید که ادعاهایی کردهاند مانند آنچه شما میگویید." آنقدر از یک روحانی در ذهن خود چهره تحریف شده و سیاهی ساخته اند که از منتقدتان می خواهی به خودش جواب بدهد!!! "علم و معرفت را بگذارید کنار! جوانمردی و انصاف به شما اجازه میدهد در فضای عمومی، بدون هیچ دلیلی، با قید «احتمالاً» چنین اتهامی بزنید به کسی که اصلاً نمیشناسیدش؟" حالا سخن از دلیل، فضای عمومی، جوانمردی، و انصاف می کنید!!!!البته شما مقصر نیستید تظاهر، گیج کردن افراد، تبختر، تحقیر دیگران کار فلسفه تحلیلی است. وقتی در این فضا تنفس کرده باشید انتظار نیست از توجه، تعمق، همدلی، سعی در فراگیری، پذیرش نقاط قدرت اندیشه مقابل اثری در شما یافت شود.
پاسخ به شهروند فلسفه: از پاسختان متشکرم. مراد شما از "توجیه معرفت" را متوجه نمیشوم. منظورتان توجیه عقلانی معرفت است یا توجیه عملگرایانه معرفت؟ به عبارت دیگر، آیا میپرسید که چرا معرفت به لحاظ عقلانی خوب است؟ یا دارید میپرسد که چرا معرفت فایده دارد؟ پاسخ سوال اول روشن به نظر میرسد. معرفت (یا شناخت) بالاترین دستاورد عقلانی انسان است. پس به لحاظ عقلانی خوب است. در مورد سوال دوم، بحث های زیادی در فلسفه تحلیلی شده است با این عنوان که ارزش معرفت در چیست. شاید هم آنچه میخواهید بگویید این است که "آیا پروژه تحلیل معرفت پروژه خوبی است؟" با توجه به آنچه در ادامه کلامتان درخصوص شکست این پروژه میگویید، محتمل است که منظورتان همین پرسش آخر باشد. "باید بین x و y و z تمایز گذاشت" یعنی x و y و z سه امر مجزا هستند. جمله "این [یعنی تحلیل مفهوم معرفت با بدست دادن شرایط لازم و کافی] خود باز تعریفی دیگر از پروژه توجیه است" معنای محصلی ندارد. در مورد "شکست متوالی پروژه ها در فلسفه تحلیلی". معروف است که در زمان ارسطو مسائل فلسفه تعداد اندکی بوده است (عدد آن را در دقیقا به یاد ندارم). آن ها حل که نشده اند هیچ، مسائل جدید بسیار زیادی هم به فلسفه اضافه شده است. بنابراین، نباید در فلسفه انتظار داشته باشید که مانند علوم تجربی مسائل یک بار برای همیشه حل و فصل شوند (منظورم از "نباید" امر و نهی به شما نیست!). اما این به معنای عدم پیشرفت در فلسفه نیست. فهمی که ما پس از گتیه و پاسخ های معرفت شناسان به وی از معرفت داریم بسیار پیشرفته تر از فهمی است که پیش از آن داشتیم. نکات متعدد دیگری هم مطرح کردید که پرداختن به آنها از ظرفیت اینجا خارج است. لطفا همین چند نکته که عرض شد را با هدف حقیق جویی و با دقت و با صرف وقت کافی مطالعه کنید. در ضمن، بهتر است نام واحدی را به عنوان نام خود در اینجا اتخاذ کنید تا معلوم شود کدام سخنان متعلق به شما بوده است.
از آنجا که جناب آقای دکتر خداپرست اینک در انجمن حکمت مشغول به کار است و با این حال، به شفاف سازی نسبت به انتحال رئیس همان مؤسسه پرداخته؛ عملکردش بسیار شایان تقدیر است! شیر پاک مادر گوارای وجودش
الان نون توی مخالف خونی است. هر چقدر بلند تر فریاد بکشی و هرچقدر فردی را که تخریب می کنی مشهورتر باشد پاداش بهتری نسیبت می شود. ایشان هم احتمالاً متوجه شدن که سرو صدا راه انداختن سبب جلب توجه می شود و احتملاً سبب قهرمان شدن ایشان خواهد شد. مزایای این تکنیک را هم بسیاری دریافت کرده اند: شیرین عبادی، اصغر فرهادی، ترانه علیدوست، ...
راستی از آقای خسروپناه امروز هم در روزنامه وطن امروز صفحه تاملات مطلبی درباره فرق تصوف منتشر شده است که مطالعه اش با توجه به وقایع روز خالی از لطف نیست. http://www.vatanemrooz.ir/?nid=2394&pid=12&type=0
reductio de emotionalisمغالطه توسل به emotions
در زیر لینک رزومه ی علمی آقای خسروپناه را میبینید. در آن قید شده که آقای خسروپناه از سال 1370 تا 1374 در موسسه امام صادق(ع)درس خوانده و به درجه دکترا رسیده. با نگرش پایان نامه ای با عنوان "انتظارات بشر از دین". موسسه امام صادق(ع)غیر از دانشگاه امام صادق(ع)است و محل آن در قم است و موسسش آیت الله سبحانی است. http://irip.ir/Home/Single/153
اخلاق آکادمیک در اروپا هم امروزه مورد توجه هست. بخاطر اخلاق اروپایی هم که شده این حمله شخصیتی به افراد را برای کسب اعتبار کنار بگذارید.
البته بسیاری از نوشته های فیلسوفان فعلی غربی همین حالت را دارند.
میشه مثال بزنید ؟ بعد هم انتحال انتحال است چه در غرب و چه در شرق
غربیها که از اول کثافت بودند، دیگهمورد بحث نیستند الان بحث بر سر اندیشمندان مسلمان، طراحان علوم انسانی اسلامی و پیدیآورندگان تمدن نوین اسلامی است آری، چنین است برادر
واقعا جای تاسفه
تاسف جدی تر در این است که برخی از اعضاء جامعه فلسفه تحلیلی که حتی یک خط از خود در آثارشان نمی نویسند ( با تکنیک های خاص مقاله نویسی در حوزه فلسفه تحلیلی) از کسی می گویند که لااقل اظهار موضع دارد.
اگر مقایسه ای بین مقاله ها و دیگر آثار فلاسفه تحلیلی ایران با آثار فلاسفه غرب می کردید تاسف را برای چیز دیگری می خوردید.
چند لینک خوب درباره ی آشنایی با پدیده سرقت علمی از خود(self-plagiarism) و مشکلات اخلاقی آن: http://en.writecheck.com/self-plagiarism/ https://www.ithenticate.com/hs-fs/hub/92785/file-5414624-pdf/media/ith-selfplagiarism-whitepaper.pdf
به گونه ای سخن می گویید گویی از رساله ها ، مقالات، و کتب منتشر شده در حوزه فلسفه تحلیلی با تایید افراد مورد تایید شما خبر ندارید.
سخن از سرقت علمی در این جا عقلانی است؟ آیا نبایست صحت و سقم متن را ارزیابی نمود؟ آیا نبایست اجازه اظهار نظر به فرد داد؟